Aktualnie znajdujesz się na:

Biogramy

Kemnitz Tadeusz

Tadeusz Kemnitz, ur. 30 V 1952 w Sipiorach k. Kcyni. Absolwent Wydziału Elektroniki Politechniki Gdańskiej (1976).

1977-1980 zatrudniony w Fabryce Samochodów Małolitrażowych w Tychach, 1980-1981 w Ośrodku Pomiarów i Automatyki Jaworznicko-Mikołowskiego Zjednoczenia Przemysłu Węglowego przy KWK Ziemowit w Lędzinach.

31 VIII – 3 IX 1980 uczestnik strajku w OPiA. Od IX 1980 w „S”. Doradca Komisji Założycielskiej, przewodniczący Komisji Oddziałowej „S”, następnie wiceprzewodniczący KZ. Współorganizator (16 XII 1980) z ramienia KZ wyjazdu do Gdańska na uroczystość odsłonięcia Pomnika Poległych Stoczniowców. W VII 1981 delegat na I WZD Województwa Katowickiego, wybrany na członka Prezydium Zjazdu. Podczas II tury I WZD wybrany do ZR. Oddelegowany do pracy związkowej w ZR, prowadził Biuro Informacji Regionu Śląsko-Dąbrowskiego; oddelegowany do Oddziału ZR Śląsko-Dąbrowskiego w Tychach. Delegat na I KZD, członek Komisji Programowej Zjazdu.

Nocą 13 XII 1981 uciekł z domu, ukrywał się w prywatnych mieszkaniach w Tychach. 15 XII 1981 opracował i rozkolportował ulotkę nawołująca do strajku w KWK Ziemowit. 5 I 1982 zatrzymany na terenie kopalni, przewieziony do KM MO w Tychach, przesłuchiwany. Po tygodniu przewieziony do KW MO w Katowicach. 8 I 1982 internowany w Ośr. Odosobnienia w Katowicach, od 5 II Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność”, II Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność”, II, tzw. II Krajówka, powstała w III 1982 w Trójmieście z inicjatywy: Tadeusza Harasimowicza (od XII 1981 na emeryturze, wcześniej gł. księgowy w Gdańskich Zakładach Rybnych, doradca tamtejszej KZ „S”), Józefa Koska (dźwigowy w Zarządzie Portu Gdynia), Pawła Slezyngiera (mistrz na Wydz. K-2 Stoczni im. Komuny Paryskiej w Gdyni, przewodniczący „S” na największym wydziale stoczni), Jana Gawina (w III 1982 w SKP, od X 1982 pracownik Okręgowego Przedsiębiorstwa Wodno-Kanalizacyjnego w Gdyni), Pawła Zińczuka (ze Stoczni Gdańskiej im. Lenina, od IX 1980 łącznik Wydz. P-1 z Komitetem Założycielskim „S” w SG, nast. członek KZ), Janusza Satory (w 1980 w WZZ, w VIII 1980 członek KS w Elmorze; nast. wiceprzewodniczący KZ; 15 XII 1981 organizator 1-dniowego strajku w zakładzie, nast. w ukryciu), Ryszarda Jankowskiego (ze Stoczni Nauta w Gdyni), Jana Kisielewskiego, we współpracy z Tadeuszem Kulczyńskim (z Gdańskiej Stoczni Remontowej) i przedstawicielami Stoczni Północnej im. Bohaterów Westerplatte: Andrzejem Adamczykiem, Romanem Wyżlicem, Janem Wójcikiem. W komórce poligraficznej II Krajówki byli: Andrzej Andrzejewski, Justyn Baranowski, Witold Szaniawski; Tadeusz Szozda (łącznik z II KK). Członkowie II Krajówki m.in. kolportowali pisma podziemne („Tygodnik Mazowsze”, „Solidarność Narodu”). 28 VIII 1982 wystosowano „Apel do społeczeństwa” nawołujący do udziału w manifestacjach. Nazwa organizacji (miała posłużyć do sygnowania dokumentów) była kwestią sporną: II KK NSZZ „S” zaproponował T. Harasimowicz, by nadać większą rangę programowi, nad którym pracowali przedstawiciele największych zakładów Trójmiasta. Dokument: „Program budowy ugody narodowej” został ostatecznie zredagowany w VII 1982 przez P. Slezyngiera we współpracy z T. Harasimowiczem i P. Zińczukiem (podczas spotkania w jego mieszkaniu); był to przeredagowany tekst tez Prymasowskiej Rady Społecznej (opublikowanych 5 IV 1982). Wydany 4 VIII 1982 program podpisano: „Delegaci i Pracownicy. II KK NSZZ «S» (działająca na czas zawieszenia Związku)”. Zastrzeżenie to dołączono, by podkreślić, że II Krajówka nie dąży do przejęcia władzy w „S”. Żądano m.in.: odwołania stanu wojennego, likwidacji ograniczeń praw i swobód obywatelskich, uwolnienia internowanych, uniewinnienia aresztowanych, przywrócenia do pracy zwolnionych za działalność związkową, zaniechania represji wobec pracowników nauki. Spotkania II Krajówki odbywały się: w mieszkaniach T. Harasimowicza w Sopocie, P. Zińczuka w Gdańsku, w mieszkaniu przy ul. Leczkowa, na przystankach SKM Gdańsk Politechnika i Gdynia-Redłowo, w parkach. W V 1982 na Łysej Górze w Sopocie członkowie II Krajówki spotkali się z poszukiwanym listem gończym Bogdanem Lisem, który interesował się nastrojami w zakładach pracy; postanowiono utrzymywać kontakt, II Krajówka zobowiązała się przekazać mu przez łącznika opracowany program organizacji. II Krajówka została rozbita na przełomie XII 1982/I 1983; 9 XII 1982 zatrzymano, nast. aresztowano P. Slezyngiera, 19 I 1983 – J. Koska, 24 I 1983 – T. Harasimowicza, 27 I 1983 – J. Gawina, 7 II 1983 – P. Zińczuka, 30 V 1983 – R. Jankowskiego, na pocz. VII 1983 – J. Satora. J. Kisielewski od I 1983 ukrywał się, późn. został zatrzymany. 27 VII 1983 ppłk Stefan Rutkowski, Naczelnik Wydz. Śledczego WUSW w Gdańsku, wniósł wniosek o umorzenie śledztwa na mocy amnestii. 16 XI 1983 Sąd Rejonowy w Gdańsku umorzył śledztwo. 1982 w Jastrzębiu-Szerokiej. Z powodu choroby nerek przebywał w szpitalu w Jastrzębiu-Zdroju, po nieudanej próbie ucieczki zatrzymany i przewieziony do Ośr. Odosobnienia w Zabrzu-Zaborzu. 30 IV 1982 zwolniony. Wrócił do pracy. Wielokrotnie wzywany do KM MO w Tychach, prewencyjnie zatrzymywany na 48 godzin.

Od X 1982 z rodziną na emigracji w USA. 1982-1984 zatrudniony w National Institute of Environmental Health Sciences, RTP North Carolina, inżynier komputerowy; 1984-1987 inżynier elektronik, następnie projektant programista w Wright Machinery w Durham, Notrh Carolina; 1987-1990 manager projektu w Enviro-Spray w Belgii; 1990-1994 właściciel i prezes firmy konsultacyjnej Automation Services; od 1994 właściciel i prezes AMT Automated Machine Technologies, Inc. w Durham.

Autor kilkunastu wynalazków w FSM Tychy i KWK Ziemowit z zakresu elektronicznego systemu kontroli maszyn oraz pięciu patentów.

Halina Żwirska

Opcje strony

do góry