Jacek Zwoźniak

Z Encyklopedia Solidarności

Wersja robocza.

Jacek Zwoźniak, ur. 17 III 1952 we Wrocławiu, zm. 18 VI 1989. Ukończył Szkołę Muzyczną II st. we Wrocławiu (1971). 1971-1975 student na Wydz. Górnictwa (1 rok), następnie Wydz. Architektury Politechniki Wrocławskiej, 1975-1978 student filologii polskiej w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Olsztynie.

Od 1972 występował z recitalami, głównie w klubach studenckich, na których z akompaniamentem gitary śpiewał piosenki, głównie własnego autorstwa (za oficjalny debiut uchodzi występ na pierwszym festiwalu YAPA w Łodzi). W 1975 założyciel zespołu muzyczno-kabaretowego Baba. W 1975 i 1977 laureat I nagrody na Festiwalu Piosenki Studenckiej w Krakowie. Utrzymywał się niemal wyłącznie z działalności artystycznej. W 1978 współtwórca zespołu kabaretowego B-Complex. Od 1979 swoje utwory prezentował w Polskim Radiu, głównie w audycjach „Studio 202” i „60 minut na godzinę”.

W VIII 1980 włączył się swoją twórczością w nurt przemian w kraju, z tego okresu pochodzą jego najbardziej znane piosenki: Odrobinka optymizmu, Domowy song, Ragazza da Provinzia, Szoruj babciu do kolejki, Milicja, Wrocław i ja. W III 1981 wyróżniony na Ogólnopolskim Przeglądzie Piosenki Autorskiej Hybrydy, w VI 1981 na Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu, w VIII 1981 laureat Złotego Knebla za wykonywany z Kabaretem Aniołki Albina utwór Najpiękniejsza w klasie robotniczej – najwyższej nagrody Festiwalu Piosenki Prawdziwej w Gdańsku.

Po 13 XII 1981 utrudniano mu możliwość koncertowania w miejscach publicznych. Do 1989 występował w kościołach, mieszkaniach prywatnych, niektórych klubach studenckich. Jego teksty drukowano w wydawnictwach podziemnych, nagrania piosenek powielano w wielu konspiracyjnych oficynach fonograficznych. Reakcją na stan wojenny były m.in. piosenki Ocal honor i Wracaj Polsko do cywila.

W 1989 uczestnik kampanii wyborczej KO przed wyborami 4 VI, wieloma recitalami na terenie całego kraju popierał kandydatów KO. Zginął w wypadku samochodowym.

Autor muzyki i tekstów ponad stu piosenek.

Artur Adamski