Marian Stach

Z Encyklopedia Solidarności

Wersja robocza.

Marian Stach, ur. 17 I 1946 w Krakowie. Ukończył Zasadniczą Szkołę Zawodową tamże (1965).

1962-1966 tokarz w Miejskim Przedsiębiorstwie Komunikacyjnym w Krakowie, 1966-1968 zasadnicza służba wojskowa, 1968-1982 monter maszyn i urządzeń hutniczych w Hutniczym Przedsiębiorstwie Remontowym (na terenie Huty im. Lenina) w Krakowie-Nowej Hucie. W V 1977 uczestnik Czarnego Marszu po śmierci Stanisława Pyjasa.

Od IX 1980 w „S”. 25 V 1981 uczestnik marszu w obronie więźniów politycznych. VIII 1980 – 1995 w KPN.

Od I 1982 w podziemnych strukturach „S”; I-VIII 1982 współorganizator (obok Tadeusza Szyrszenia, Andrzeja Machela, Władysława Brzeskiego, Tadeusza Bagińskiego) Komitetu Obrony Solidarności w HPR; uczestnik demonstracji rocznicowych (m.in. 3 V, 11 XI, 13. dnia każdego miesiąca), Mszy za Ojczyznę i Duszpasterstwa Ludzi Pracy, akcji plakatowych i informacyjnych, wykonywał napisy na murach; kolporter wydawnictw podziemnych, m.in. „Tygodnika Mazowsze”, „Hutnika”, „Kroniki Małopolskiej”, „Obserwatora Wojennego”, Niepodległości”, „Opinii Krakowskiej”, ulotek. Zatrzymywany 13 IV 1982, 3 V 1985 oraz w VI 1986 w Poznaniu podczas uroczystości rocznicowych. 6 VIII 1982 aresztowany, przetrzymywany w areszcie KW MO, następnie w AŚ w Krakowie; w XI 1982 zwolniony z pracy; 3 XII 1982 skazany w trybie doraźnym wyrokiem Sądu Warszawskiego Okręgu Wojskowego na 3 lata więzienia i 2 lata pozbawienia praw publicznych za działalność w KPN i kolportaż pism; od IV 1983 osadzony w ZK w Strzelinie; 29 VI warunkowo zwolniony. 1983-1984 drukarz (wraz z Krzysztofem Bzdylem i Grzegorzem Kopciem) podziemnego pisma „Niepodległość”. 1983-1986 zastępca kierownika magazynu gospodarczo-technicznego w Przedsiębiorstwie Spedycji Krajowej. 1986-1988 tokarz, frezer w Przedsiębiorstwie Zmechanizowanych Robót Inżynieryjnych w Krakowie. 1988-1989 monter maszyn i urządzeń w Krakowskich Zakładach Farmaceutycznych Polfa.

1989-1995 ponownie monter maszyn i urządzeń hutniczych w HPR. Od 1989 uczestnik kampanii wyborczych, mąż zaufania w komisjach wyborczych. 1995-1998 w ROP. 1995-2007 na rencie. Od 1999 członek Związku Konfederatów Polski Niepodległej 1979-1989, od 2000 Związku Więźniów Politycznych Okresu Stanu Wojennego, od 2006 krakowskiego Klubu „Gazety Polskiej”. Od 2007 na emeryturze. W 2012 uczestnik głodówki w kościele św. Stanisława Kostki w Krakowie przeciwko degradacji polskiej edukacji.

Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (2009), Medalem Niezłomnym w Słowie (2010), Krzyżem Wolności i Solidarności (2015), Medalem KEN (2017).

Sławomir Chmura