Zbigniew Simoniuk

Z Encyklopedia Solidarności

Wersja robocza.

Zbigniew Simoniuk, ur. 13 II 1949 w Sułowie k. Zamościa, zm. 8 I 1983 w Białymstoku. Uczeń Zasadniczej Szkoły Przemysłu Mięsnego (1963-1965). 1965-1966 w zakładzie poprawczym, ukończył ZSZ, ślusarz.

W 1967 ślusarz w PKO, jednocześnie uczeń Wieczorowego Technikum Mechanicznego. W 1968 skazany za rzekomy współudział we włamaniu na 3 lata więzienia, zwolniony przedterminowo. Od początku l. 70. monter konstrukcji stalowych w cyrku, treser zwierząt i akrobata w Zjednoczonych Przedsiębiorstwach Rozrywkowych. Od 1974 mieszkaniec Białegostoku. 1975-1981 tokarz w Fabryce Przyrządów i Uchwytów, uczeń Przyzakładowego Średniego Studium Zawodowego. Od VIII 1981 na rencie.

Od 1981 działacz KOWzP oraz KPN. 22/23 I 1981 pobity, oblany łatwopalnym płynem, podpalony, jak twierdził, przez funkcjonariuszy MO. Śledztwo wszczęto 24 I 1981, umorzono 30 IX 1982 z braku dowodów. 13/14 IV 1981 zaginął, 16 IV 1981 wrócił do domu poparzony papierosami i pokłuty igłami; wg jego relacji został porwany, torturowany, następnie upojony alkoholem i wyrzucony niedaleko domu. 16 IV 1981 na polecenie Lecha Wałęsy w celu wyjaśnienia tej sprawy powołano specjalna komisję „S” na czele z Marianem Jurczykiem. 7 VII 1981 umorzono śledztwo z powodu niestwierdzenia przestępstwa; 8 IX 1981 wszczęto śledztwo ws. rzekomo fałszywych zeznań Z. Simoniuka.

14-21 XII 1981 internowany w Ośr. Odosobnienia w Białymstoku, następnie aresztowany, przetrzymywany w Szpitalu Psychiatrycznym w Choroszczy, następnie w Pruszkowie (w W II i V 1982 podejmował ucieczki). Poddany kilkutygodniowej nagonce prasowej: przedstawiany jako niepoczytalny kryminalista. W V 1982 rozpowszechniał w AŚ sporządzane przez siebie ulotki. 18 VIII 1982 oskarżony o składanie fałszywych zeznań i ucieczki ze szpitali. 31 VIII 1982 pobity przez współwięźnia. 13 X 1982 skazany przez Sąd Rejonowy w Białymstoku na 2 lata więzienia, osadzony w AŚ w Białymstoku, wielokrotnie karany dyscyplinarnie, 8 I 1983 znaleziony martwy w celi. 16 III 1983 Prokuratura Wojewódzka w Białymstoku umorzyła śledztwo z powodu braku cech przestępstwa; wg tzw. Raportu Rokity z 1991 śledztwo to prowadzono wyłącznie w celu dostarczenia dowodów samobójstwa, śledztwa ws. porwań i pobić w celu wykazania fałszywości jego zeznań.

W 1991 na podstawie tzw. Raportu Rokity śledztwo wszczęto ponownie, w 1992 umorzono z powodu braku cech przestępstwa. 2006-2009 w Oddziałowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu IPN w Białymstoku toczyło się kolejne śledztwo, umorzone z powodu braku wystarczających przesłanek wskazujących na popełnienie przestępstwa.

21 IV 1981 – 27 IV 1982 rozpracowywany przez Wydz. III-A/V KW MO w Białymstoku w ramach SOS krypt. Trapez.

Tomasz Danilecki, Marek Kietliński