Encyklopedia Solidarności

https://encysol.pl/es/encyklopedia/biogramy/14940,Antonczyk-Marian.html
16.04.2024, 17:15

Antończyk Marian

Marian Antończyk, ur. 10 V 1942 w Tarnobrzegu. Ukończył Technikum Górnicze w Zabrzu (1962).

1962-1992 pracownik Kopalni Siarki Machów Zakładów Przetwórczych Siarki Siarkopol w Tarnobrzegu. 1962-1980 przewodniczący Rady Zakładowej Kopalni Machów. 1968-1971 w PZPR, 1976-1981 członek Stowarzyszenia Pax.

We IX 1980 uczestnik strajku w kopalni, od IX 1980 w „S”, członek Komitetu Założycielskiego w Siarkopolu, XII 1980 – II Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność”, II Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność”, II, tzw. II Krajówka, powstała w III 1982 w Trójmieście z inicjatywy: Tadeusza Harasimowicza (od XII 1981 na emeryturze, wcześniej gł. księgowy w Gdańskich Zakładach Rybnych, doradca tamtejszej KZ „S”), Józefa Koska (dźwigowy w Zarządzie Portu Gdynia), Pawła Slezyngiera (mistrz na Wydz. K-2 Stoczni im. Komuny Paryskiej w Gdyni, przewodniczący „S” na największym wydziale stoczni), Jana Gawina (w III 1982 w SKP, od X 1982 pracownik Okręgowego Przedsiębiorstwa Wodno-Kanalizacyjnego w Gdyni), Pawła Zińczuka (ze Stoczni Gdańskiej im. Lenina, od IX 1980 łącznik Wydz. P-1 z Komitetem Założycielskim „S” w SG, nast. członek KZ), Janusza Satory (w 1980 w WZZ, w VIII 1980 członek KS w Elmorze; nast. wiceprzewodniczący KZ; 15 XII 1981 organizator 1-dniowego strajku w zakładzie, nast. w ukryciu), Ryszarda Jankowskiego (ze Stoczni Nauta w Gdyni), Jana Kisielewskiego, we współpracy z Tadeuszem Kulczyńskim (z Gdańskiej Stoczni Remontowej) i przedstawicielami Stoczni Północnej im. Bohaterów Westerplatte: Andrzejem Adamczykiem, Romanem Wyżlicem, Janem Wójcikiem. W komórce poligraficznej II Krajówki byli: Andrzej Andrzejewski, Justyn Baranowski, Witold Szaniawski; Tadeusz Szozda (łącznik z II KK). Członkowie II Krajówki m.in. kolportowali pisma podziemne („Tygodnik Mazowsze”, „Solidarność Narodu”). 28 VIII 1982 wystosowano „Apel do społeczeństwa” nawołujący do udziału w manifestacjach. Nazwa organizacji (miała posłużyć do sygnowania dokumentów) była kwestią sporną: II KK NSZZ „S” zaproponował T. Harasimowicz, by nadać większą rangę programowi, nad którym pracowali przedstawiciele największych zakładów Trójmiasta. Dokument: „Program budowy ugody narodowej” został ostatecznie zredagowany w VII 1982 przez P. Slezyngiera we współpracy z T. Harasimowiczem i P. Zińczukiem (podczas spotkania w jego mieszkaniu); był to przeredagowany tekst tez Prymasowskiej Rady Społecznej (opublikowanych 5 IV 1982). Wydany 4 VIII 1982 program podpisano: „Delegaci i Pracownicy. II KK NSZZ «S» (działająca na czas zawieszenia Związku)”. Zastrzeżenie to dołączono, by podkreślić, że II Krajówka nie dąży do przejęcia władzy w „S”. Żądano m.in.: odwołania stanu wojennego, likwidacji ograniczeń praw i swobód obywatelskich, uwolnienia internowanych, uniewinnienia aresztowanych, przywrócenia do pracy zwolnionych za działalność związkową, zaniechania represji wobec pracowników nauki. Spotkania II Krajówki odbywały się: w mieszkaniach T. Harasimowicza w Sopocie, P. Zińczuka w Gdańsku, w mieszkaniu przy ul. Leczkowa, na przystankach SKM Gdańsk Politechnika i Gdynia-Redłowo, w parkach. W V 1982 na Łysej Górze w Sopocie członkowie II Krajówki spotkali się z poszukiwanym listem gończym Bogdanem Lisem, który interesował się nastrojami w zakładach pracy; postanowiono utrzymywać kontakt, II Krajówka zobowiązała się przekazać mu przez łącznika opracowany program organizacji. II Krajówka została rozbita na przełomie XII 1982/I 1983; 9 XII 1982 zatrzymano, nast. aresztowano P. Slezyngiera, 19 I 1983 – J. Koska, 24 I 1983 – T. Harasimowicza, 27 I 1983 – J. Gawina, 7 II 1983 – P. Zińczuka, 30 V 1983 – R. Jankowskiego, na pocz. VII 1983 – J. Satora. J. Kisielewski od I 1983 ukrywał się, późn. został zatrzymany. 27 VII 1983 ppłk Stefan Rutkowski, Naczelnik Wydz. Śledczego WUSW w Gdańsku, wniósł wniosek o umorzenie śledztwa na mocy amnestii. 16 XI 1983 Sąd Rejonowy w Gdańsku umorzył śledztwo. 1981 wiceprzewodniczący KZ, od III 1981 członek Prezydium KZ;  do  XII 1981 autor i redaktor w niezależnym biuletynie „Solidarność Tarnobrzeska”. W IV 1981 delegat I WZD Regionu Ziemia Sandomierska, opuścił obrady z częścią delegatów ze Staszowa i Tarnobrzega, tworząc Federację Tarnobrzeską.

13 XII 1981 po rewizji internowany w Ośr. Odosobnienia w Załężu k. Rzeszowa, zwolniony  24 XII 1981; w pracy pozbawiony premii eksportowej; W stanie wojennym ukrywał w mieszkaniu sztandar „S” KZ z Siarkopolu (nast. przechowywany w klasztorze o.o. Dominikanów w Tarnobrzegu); 1982-1988 kolporter znaczków poczt podziemnych „S”; 1982-1989 działacz Duszpasterstwa Ludzi Pracy przy parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Tarnobrzegu. Od 1988 członek Komitetu Założycielskiego „S” (spotykającego się w klasztorze oo. Dominikanów) w Tarnobrzegu.

Od 1992 na emeryturze; 1992-1996 przewodniczący Koła Emerytów i Rencistów „S” przy Siarkopolu; w 1998 w sztabie wyborczym RS AWS, w 2002, następnie w 2006 w sztabie wyborczym Tarnobrzeskiego Porozumienia Prawicy.

Uhonorowany tytułem zasłużony dla Regionu Ziemia Sandomierska (2011).

Jerzy Kopeczek

Opcje strony