Encyklopedia Solidarności

https://encysol.pl/es/encyklopedia/biogramy/15265,Boruszewski-Piotr.html
28.05.2024, 13:29

Boruszewski Piotr

Piotr Boruszewski, ur. 10 X 1942 w Krancu k. Królewca. Ukończył Zasadniczą Szkołę Górniczą dla Pracujących przy KWK Dymitrow w Bytomiu (1965).

W 1956 pracownik Gubińskich Zakładów Obuwniczych, 1957-1960 Rejonowej Spółdzielni Ogrodniczej Gubin z siedzibą w Krośnie Odrzańskim, 1960-1962 zasadnicza służba wojskowa, 1962-1991 zatrudniony m.in. jako ratownik górniczy w KWK Dymitrow (obecnie Centrum) w Bytomiu.

4 IX 1980 uczestnik strajku okupacyjnego w KWK Dymitrow, członek KS, MKS przy KWK Dymitrow, następnie MKZ Bytom, sygnatariusz porozumień resortowych podpisanych z ministrem górnictwa; od IX 1980 w „S”; członek, następnie przewodniczący KZ; w VII i XII 1981 delegat na I i II Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność”, II Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność”, II, tzw. II Krajówka, powstała w III 1982 w Trójmieście z inicjatywy: Tadeusza Harasimowicza (od XII 1981 na emeryturze, wcześniej gł. księgowy w Gdańskich Zakładach Rybnych, doradca tamtejszej KZ „S”), Józefa Koska (dźwigowy w Zarządzie Portu Gdynia), Pawła Slezyngiera (mistrz na Wydz. K-2 Stoczni im. Komuny Paryskiej w Gdyni, przewodniczący „S” na największym wydziale stoczni), Jana Gawina (w III 1982 w SKP, od X 1982 pracownik Okręgowego Przedsiębiorstwa Wodno-Kanalizacyjnego w Gdyni), Pawła Zińczuka (ze Stoczni Gdańskiej im. Lenina, od IX 1980 łącznik Wydz. P-1 z Komitetem Założycielskim „S” w SG, nast. członek KZ), Janusza Satory (w 1980 w WZZ, w VIII 1980 członek KS w Elmorze; nast. wiceprzewodniczący KZ; 15 XII 1981 organizator 1-dniowego strajku w zakładzie, nast. w ukryciu), Ryszarda Jankowskiego (ze Stoczni Nauta w Gdyni), Jana Kisielewskiego, we współpracy z Tadeuszem Kulczyńskim (z Gdańskiej Stoczni Remontowej) i przedstawicielami Stoczni Północnej im. Bohaterów Westerplatte: Andrzejem Adamczykiem, Romanem Wyżlicem, Janem Wójcikiem. W komórce poligraficznej II Krajówki byli: Andrzej Andrzejewski, Justyn Baranowski, Witold Szaniawski; Tadeusz Szozda (łącznik z II KK). Członkowie II Krajówki m.in. kolportowali pisma podziemne („Tygodnik Mazowsze”, „Solidarność Narodu”). 28 VIII 1982 wystosowano „Apel do społeczeństwa” nawołujący do udziału w manifestacjach. Nazwa organizacji (miała posłużyć do sygnowania dokumentów) była kwestią sporną: II KK NSZZ „S” zaproponował T. Harasimowicz, by nadać większą rangę programowi, nad którym pracowali przedstawiciele największych zakładów Trójmiasta. Dokument: „Program budowy ugody narodowej” został ostatecznie zredagowany w VII 1982 przez P. Slezyngiera we współpracy z T. Harasimowiczem i P. Zińczukiem (podczas spotkania w jego mieszkaniu); był to przeredagowany tekst tez Prymasowskiej Rady Społecznej (opublikowanych 5 IV 1982). Wydany 4 VIII 1982 program podpisano: „Delegaci i Pracownicy. II KK NSZZ «S» (działająca na czas zawieszenia Związku)”. Zastrzeżenie to dołączono, by podkreślić, że II Krajówka nie dąży do przejęcia władzy w „S”. Żądano m.in.: odwołania stanu wojennego, likwidacji ograniczeń praw i swobód obywatelskich, uwolnienia internowanych, uniewinnienia aresztowanych, przywrócenia do pracy zwolnionych za działalność związkową, zaniechania represji wobec pracowników nauki. Spotkania II Krajówki odbywały się: w mieszkaniach T. Harasimowicza w Sopocie, P. Zińczuka w Gdańsku, w mieszkaniu przy ul. Leczkowa, na przystankach SKM Gdańsk Politechnika i Gdynia-Redłowo, w parkach. W V 1982 na Łysej Górze w Sopocie członkowie II Krajówki spotkali się z poszukiwanym listem gończym Bogdanem Lisem, który interesował się nastrojami w zakładach pracy; postanowiono utrzymywać kontakt, II Krajówka zobowiązała się przekazać mu przez łącznika opracowany program organizacji. II Krajówka została rozbita na przełomie XII 1982/I 1983; 9 XII 1982 zatrzymano, nast. aresztowano P. Slezyngiera, 19 I 1983 – J. Koska, 24 I 1983 – T. Harasimowicza, 27 I 1983 – J. Gawina, 7 II 1983 – P. Zińczuka, 30 V 1983 – R. Jankowskiego, na pocz. VII 1983 – J. Satora. J. Kisielewski od I 1983 ukrywał się, późn. został zatrzymany. 27 VII 1983 ppłk Stefan Rutkowski, Naczelnik Wydz. Śledczego WUSW w Gdańsku, wniósł wniosek o umorzenie śledztwa na mocy amnestii. 16 XI 1983 Sąd Rejonowy w Gdańsku umorzył śledztwo. WZD (Województwa Katowickiego) Regionu Śląsko-Dąbrowskiego.

13 XII 1981 organizator wiecu i próby strajku w kopalni, 14 XII 1981 wezwany do KM MO w Bytomiu, internowany w Ośr. Odosobnienia Zabrzu-Zaborzu i Uhercach, zwolniony 30 IV 1982. 1982-1989 kolporter prasy podziemnej, uczestnik akcji ulotkowych i plakatowych w Katowicach i Bytomiu; współpracownik RKW Regionu Śląsko-Dąbrowskiego; w 1982 współorganizator pomocy dla rodzin osób internowanych; od 1983 współzałożyciel, następnie kierujący Duszpasterstwem Ludzi Pracy przy kościele Podwyższenia Krzyża Świętego w Bytomiu, współorganizator tzw. ósemek (Mszy za Ojczyznę 8. dnia każdego miesiąca) oraz Tygodni Kultury Chrześcijańskiej. Wielokrotnie przesłuchiwany w RUSW w Bytomiu; 27 XI 1987 skazany przez kolegium ds. wykroczeń na karę grzywny. W II 1989 współzałożyciel Tymczasowej KZ „S” w KWK Dymitrow.

1989-1991 przewodniczący KZ. 1989-1992 członek Bytomskiego KO „S”. 1990-1994 radny miasta Bytomia z listy BKO „S”. Od 1991 na emeryturze.

Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (2007).

Halina Żwirska

Opcje strony