Encyklopedia Solidarności

https://encysol.pl/es/encyklopedia/biogramy/15483,Cieciwa-Kazimierz.html
20.04.2024, 13:04

Cięciwa Kazimierz

Kazimierz Cięciwa, ur. 28 II Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność”, II Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność”, II, tzw. II Krajówka, powstała w III 1982 w Trójmieście z inicjatywy: Tadeusza Harasimowicza (od XII 1981 na emeryturze, wcześniej gł. księgowy w Gdańskich Zakładach Rybnych, doradca tamtejszej KZ „S”), Józefa Koska (dźwigowy w Zarządzie Portu Gdynia), Pawła Slezyngiera (mistrz na Wydz. K-2 Stoczni im. Komuny Paryskiej w Gdyni, przewodniczący „S” na największym wydziale stoczni), Jana Gawina (w III 1982 w SKP, od X 1982 pracownik Okręgowego Przedsiębiorstwa Wodno-Kanalizacyjnego w Gdyni), Pawła Zińczuka (ze Stoczni Gdańskiej im. Lenina, od IX 1980 łącznik Wydz. P-1 z Komitetem Założycielskim „S” w SG, nast. członek KZ), Janusza Satory (w 1980 w WZZ, w VIII 1980 członek KS w Elmorze; nast. wiceprzewodniczący KZ; 15 XII 1981 organizator 1-dniowego strajku w zakładzie, nast. w ukryciu), Ryszarda Jankowskiego (ze Stoczni Nauta w Gdyni), Jana Kisielewskiego, we współpracy z Tadeuszem Kulczyńskim (z Gdańskiej Stoczni Remontowej) i przedstawicielami Stoczni Północnej im. Bohaterów Westerplatte: Andrzejem Adamczykiem, Romanem Wyżlicem, Janem Wójcikiem. W komórce poligraficznej II Krajówki byli: Andrzej Andrzejewski, Justyn Baranowski, Witold Szaniawski; Tadeusz Szozda (łącznik z II KK). Członkowie II Krajówki m.in. kolportowali pisma podziemne („Tygodnik Mazowsze”, „Solidarność Narodu”). 28 VIII 1982 wystosowano „Apel do społeczeństwa” nawołujący do udziału w manifestacjach. Nazwa organizacji (miała posłużyć do sygnowania dokumentów) była kwestią sporną: II KK NSZZ „S” zaproponował T. Harasimowicz, by nadać większą rangę programowi, nad którym pracowali przedstawiciele największych zakładów Trójmiasta. Dokument: „Program budowy ugody narodowej” został ostatecznie zredagowany w VII 1982 przez P. Slezyngiera we współpracy z T. Harasimowiczem i P. Zińczukiem (podczas spotkania w jego mieszkaniu); był to przeredagowany tekst tez Prymasowskiej Rady Społecznej (opublikowanych 5 IV 1982). Wydany 4 VIII 1982 program podpisano: „Delegaci i Pracownicy. II KK NSZZ «S» (działająca na czas zawieszenia Związku)”. Zastrzeżenie to dołączono, by podkreślić, że II Krajówka nie dąży do przejęcia władzy w „S”. Żądano m.in.: odwołania stanu wojennego, likwidacji ograniczeń praw i swobód obywatelskich, uwolnienia internowanych, uniewinnienia aresztowanych, przywrócenia do pracy zwolnionych za działalność związkową, zaniechania represji wobec pracowników nauki. Spotkania II Krajówki odbywały się: w mieszkaniach T. Harasimowicza w Sopocie, P. Zińczuka w Gdańsku, w mieszkaniu przy ul. Leczkowa, na przystankach SKM Gdańsk Politechnika i Gdynia-Redłowo, w parkach. W V 1982 na Łysej Górze w Sopocie członkowie II Krajówki spotkali się z poszukiwanym listem gończym Bogdanem Lisem, który interesował się nastrojami w zakładach pracy; postanowiono utrzymywać kontakt, II Krajówka zobowiązała się przekazać mu przez łącznika opracowany program organizacji. II Krajówka została rozbita na przełomie XII 1982/I 1983; 9 XII 1982 zatrzymano, nast. aresztowano P. Slezyngiera, 19 I 1983 – J. Koska, 24 I 1983 – T. Harasimowicza, 27 I 1983 – J. Gawina, 7 II 1983 – P. Zińczuka, 30 V 1983 – R. Jankowskiego, na pocz. VII 1983 – J. Satora. J. Kisielewski od I 1983 ukrywał się, późn. został zatrzymany. 27 VII 1983 ppłk Stefan Rutkowski, Naczelnik Wydz. Śledczego WUSW w Gdańsku, wniósł wniosek o umorzenie śledztwa na mocy amnestii. 16 XI 1983 Sąd Rejonowy w Gdańsku umorzył śledztwo. 1956 we Wrocławiu. Ukończył Zasadniczą Szkołę i Technikum Energetyczne im. Komisji Edukacji Narodowej we Wrocławiu (1975).

1975-1985 pracownik Wrocławskich Zakładów Przemysłu Nieorganicznego, 1985-1989 Wrocławskiej Spółdzielni Ogrodniczo-Pszczelarskiej.

Od IX 1980 w „S”.

Po 13 XII 1981 założyciel KOS na terenie WZPN: kolportaż podziemnej prasy, akcje ulotkowe, napisy na murach. Inicjator strajków zakładowych, m.in. 15/16 XII 1981 i 29 I 1982. W 1982 założyciel i wydawca pisma zakładowego „Superfosfat”. Wielokrotnie zatrzymywany, 8 V 1982 internowany w Ośr. Odosobnienia w Grodkowie, od 29 VIII 1982 w Nysie, zwolniony 15 X 1982. Po wyjściu działacz Duszpasterstwa Ludzi Pracy, szef Działu Informacji; organizator Mszy za Ojczyznę oraz w intencji b. internowanych w kościele św. Klemensa Dworzaka we Wrocławiu; uczestnik Tygodni Kultury Chrześcijańskiej. W 1983 założyciel i przewodniczący TKZ, uczestnik akcji RKS, od 1983 członek RKS jako przedstawiciel Zakładów Chemicznych: WZPN, Chemitex, Polifarb. 1984-1985 i 1988 komisarz ds. niezależnego obliczania frekwencji wyborczej w wyborach do rad narodowych i Sejmu PRL, od 1984 przedstawiciel RKS ds. kontaktów z terenem. W 1984 przewodniczący MKK Chemików. W 1986 organizator kolportażu podziemnej prasy wydawanej przez RKS na terenie Dolnego Śląska.

1990-2000 pracownik Opery Wrocławskiej. 1991-2000 przewodniczący KZ „S” w Operze, 1992-1998 Sekcji Regionalnej Pracowników Instytucji Artystycznych „S”. 19 IX 1995 – 5 II 1996 uczestnik strajku w Operze, przewodniczący KS. 1998-2000 przewodniczący Rady Krajowej Sekcji Pracowników Instytucji Artystycznych „S”. 1998-2001 delegat na kolejne WZD Regionu Dolny Śląsk. Po 2000 pracownik prywatnych przedsiębiorstw.

Odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (2009).

Barbara Drabicka-Klint

Opcje strony