Aktualnie znajdujesz się na:

Biogramy

Hann Wojciech

Wojciech Hann, ur. 18 XI 1964 we Wrocławiu. Absolwent Uniwersytetu Wrocławskiego, Instytut Fizyki Teoretycznej (1987).

1979-1981 w sekcji młodzieżowej KIK we Wrocławiu; w kontakcie z Uczniowskim Komitetem Odnowy Społecznej.

Po 13 XII 1981 z grupą kolegów z XIV LO uczestnik akcji samokształceniowej, pomocy dla ukrywających się, akcji ulotkowych, kolporter podziemnych wydawnictw; 1983-1985 w składzie II Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność”, II Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność”, II, tzw. II Krajówka, powstała w III 1982 w Trójmieście z inicjatywy: Tadeusza Harasimowicza (od XII 1981 na emeryturze, wcześniej gł. księgowy w Gdańskich Zakładach Rybnych, doradca tamtejszej KZ „S”), Józefa Koska (dźwigowy w Zarządzie Portu Gdynia), Pawła Slezyngiera (mistrz na Wydz. K-2 Stoczni im. Komuny Paryskiej w Gdyni, przewodniczący „S” na największym wydziale stoczni), Jana Gawina (w III 1982 w SKP, od X 1982 pracownik Okręgowego Przedsiębiorstwa Wodno-Kanalizacyjnego w Gdyni), Pawła Zińczuka (ze Stoczni Gdańskiej im. Lenina, od IX 1980 łącznik Wydz. P-1 z Komitetem Założycielskim „S” w SG, nast. członek KZ), Janusza Satory (w 1980 w WZZ, w VIII 1980 członek KS w Elmorze; nast. wiceprzewodniczący KZ; 15 XII 1981 organizator 1-dniowego strajku w zakładzie, nast. w ukryciu), Ryszarda Jankowskiego (ze Stoczni Nauta w Gdyni), Jana Kisielewskiego, we współpracy z Tadeuszem Kulczyńskim (z Gdańskiej Stoczni Remontowej) i przedstawicielami Stoczni Północnej im. Bohaterów Westerplatte: Andrzejem Adamczykiem, Romanem Wyżlicem, Janem Wójcikiem. W komórce poligraficznej II Krajówki byli: Andrzej Andrzejewski, Justyn Baranowski, Witold Szaniawski; Tadeusz Szozda (łącznik z II KK). Członkowie II Krajówki m.in. kolportowali pisma podziemne („Tygodnik Mazowsze”, „Solidarność Narodu”). 28 VIII 1982 wystosowano „Apel do społeczeństwa” nawołujący do udziału w manifestacjach. Nazwa organizacji (miała posłużyć do sygnowania dokumentów) była kwestią sporną: II KK NSZZ „S” zaproponował T. Harasimowicz, by nadać większą rangę programowi, nad którym pracowali przedstawiciele największych zakładów Trójmiasta. Dokument: „Program budowy ugody narodowej” został ostatecznie zredagowany w VII 1982 przez P. Slezyngiera we współpracy z T. Harasimowiczem i P. Zińczukiem (podczas spotkania w jego mieszkaniu); był to przeredagowany tekst tez Prymasowskiej Rady Społecznej (opublikowanych 5 IV 1982). Wydany 4 VIII 1982 program podpisano: „Delegaci i Pracownicy. II KK NSZZ «S» (działająca na czas zawieszenia Związku)”. Zastrzeżenie to dołączono, by podkreślić, że II Krajówka nie dąży do przejęcia władzy w „S”. Żądano m.in.: odwołania stanu wojennego, likwidacji ograniczeń praw i swobód obywatelskich, uwolnienia internowanych, uniewinnienia aresztowanych, przywrócenia do pracy zwolnionych za działalność związkową, zaniechania represji wobec pracowników nauki. Spotkania II Krajówki odbywały się: w mieszkaniach T. Harasimowicza w Sopocie, P. Zińczuka w Gdańsku, w mieszkaniu przy ul. Leczkowa, na przystankach SKM Gdańsk Politechnika i Gdynia-Redłowo, w parkach. W V 1982 na Łysej Górze w Sopocie członkowie II Krajówki spotkali się z poszukiwanym listem gończym Bogdanem Lisem, który interesował się nastrojami w zakładach pracy; postanowiono utrzymywać kontakt, II Krajówka zobowiązała się przekazać mu przez łącznika opracowany program organizacji. II Krajówka została rozbita na przełomie XII 1982/I 1983; 9 XII 1982 zatrzymano, nast. aresztowano P. Slezyngiera, 19 I 1983 – J. Koska, 24 I 1983 – T. Harasimowicza, 27 I 1983 – J. Gawina, 7 II 1983 – P. Zińczuka, 30 V 1983 – R. Jankowskiego, na pocz. VII 1983 – J. Satora. J. Kisielewski od I 1983 ukrywał się, późn. został zatrzymany. 27 VII 1983 ppłk Stefan Rutkowski, Naczelnik Wydz. Śledczego WUSW w Gdańsku, wniósł wniosek o umorzenie śledztwa na mocy amnestii. 16 XI 1983 Sąd Rejonowy w Gdańsku umorzył śledztwo. redakcji pisma NZS UWr „CDN” (z Jakubem Pigoniem, Waldemarem Czechowskim, późn. Krzysztofem Mieszkowskim); 1984-1985 współzałożyciel i redaktor (z J. Pigoniem i W. Czechowskim) podziemnej Oficyny Wydawniczej Constans; 1985-1986 członek redakcji (z Januszem Laską, Adamem Lipińskim, Ryszardem Wawryniewiczem) podziemnego kwartalnika politycznego „Konkret”. 1984-1986 z ramienia Samorządu Studenckiego członek Rady Wydz. Matematyczno-Fizyczno-Chemicznego UWr, po 1986 współorganizator tzw. Dwunastki (nieformalnego samorządu studenckiego na UWr); od 1983 uczestnik Duszpasterstwa Akademickiego oo. Dominikanów we Wrocławiu; 1985-1986 wiceprezes KIK. Od 1984 w polsko-niemieckim niezależnym stowarzyszeniu pomocy stypendialnej dla polskich studentów w Niemczech (GFPS). Wielokrotnie zatrzymywany, przesłuchiwany, poddawany rewizjom.

1987-1989 stypendysta GFPS, Institut für Theoretische Physik, Universität Karlsruhe (RFN). 4 VI 1989 niezależny obserwator z ramienia „S” wyborów do Sejmu w Ambasadzie PRL w Kolonii. 1989-1994 doktorant IFT UWr (studia doktoranckie przerwane). 1994-1996 konsultant w firmie Ernst & Young. 1996-1998 stypendysta Ron Brown Fellowship (stypendium przyznawane przez Fundację Fulbrighta) w USA, studia MBA w William E. Simon Graduate School of Business Administration na University of Rochester w Nowym Jorku. 1998-2003 senior associate, wicedyr. CA IB Financial Advisers, Warszawa, 2004-2007 dyr., co-head zespołu Energii i Zasobów CA IB Financial Advisers, Wiedeń (później Unicredit CA IB Markets & Investment Banking), zarządzał licznymi transakcjami fuzji i przejęć w sektorze energetycznym w Europie Środkowo-Wschodniej, Austrii i Niemczech, od 2008 partner, szef zespołu Energii i Zasobów Deloitte Advisory w Warszawie.

 

Bożena Szaynok

Opcje strony

do góry