Pająk Zdzisław
Zdzisław Pająk, ur. 28 X 1948 w Zamościu. Absolwent Wyższej Szkoły Inżynierskiej (od 1974 Akademia Techniczno-Rolnicza, od 2006 Uniwersytet Technologiczno-Przyrodniczy) w Bydgoszczy (1973).
1967-1982 pracownik Rozgłośni Polskiego Radia w Bydgoszczy; 1982-1983 klubu Medyk tamże, w 1983 Spółdzielni Inwalidów, 1983-1986 Zakładu Wykonawstwa Sieci Elektrycznych w Toruniu, 1986-1987 Polskiego Stowarzyszenia Jazzowego (Oddział Północny w Bydgoszczy). 1965-1967 w ZMS, 1977-1981 w PZPR.
Od IX 1980 w „S”, członek Komitetu Założycielskiego, następnie przewodniczący KZ przy RPR, członek komisji ds. socjalnych. IX 1980 – XII 1981 członek Zarządu KKK RiTV, członek komisji ds. realizacji Porozumień Sierpniowych dot. dostępu do mediów. W II 1981 sygnatariusz porozumienia dot. działalności „S” w Komitecie ds. RiTV; w III 1981 uczestnik akcji protestacyjnej w RPR po kryzysie bydgoskim. W 1981 uczestnik I WZD Regionu Bydgoskiego, następnie delegat i korespondent na I KZD (nadawał relacje z obrad zjazdu na antenie RPR). 1980-1981 założyciel, organizator i prowadzący bibliotekę wydawnictw niezależnych przy KZ w RPR; współautor audycji o działalności „S” emitowanych na antenie ogólnopolskiej PR.
W 1982 zwolniony z pracy w PR. 1982-1983 kolporter wydawnictw podziemnych. 1984-1987 uczestnik spotkań Duszpasterstwa Ludzi Pracy Duszpasterstwa Ludzi Pracy Duszpasterstwa Ludzi Pracy, struktury kościelne, faktycznie posiadające charakter stowarzyszeń, których celem było wzmocnienie moralne i rozwój duchowy pracujących, a także pobudzenie ich do aktywności w życiu zawodowym i społecznym. Ich działalność nie zawsze była całkowicie jawna. Pierwsze DLP powstały w 1973, szczególny rozkwit tych struktur, często przy współudziale laikatu, nastąpił w okresie stanu wojennego i delegalizacji „S”, co wynikało z bieżących potrzeb – głównie pomocy internowanym działaczom związku, ale także np. potrzeby wspólnotowości czy dalszego samokształcenia po zawieszeniu działalności kursów organizowanych w ramach tzw. Uniwersytetu Latającego. Zazwyczaj opiekunami duszpasterstw byli księża diecezjalni: proboszczowie albo delegowani do tej pracy wikariusze, np. Jerzy Popiełuszko, który od I 1979 pełnił posługę jako duszpasterz średniego personelu medycznego w archidiecezji warszawskiej. Jednym z prężniej działających DLP kierował w parafii św. Maksymiliana w nowohuckich Mistrzejowicach ks. Kazimierz Jancarz, który organizował tam m.in. czwartkowe Msze za Ojczyznę. Z duszpasterstwem tym był związany ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski. Często opiekę nad DLP sprawowali także księża zakonnicy. DLP przede wszystkim pogłębiały świadomość chrześcijańską; ich członkowie poznawali katolicką naukę społeczną, papieskie encykliki, aktualności z życia gospodarczego i społecznego. W ramach DLP organizowano od 1982 Ogólnopolską Pielgrzymkę Ludzi Pracy, która w 3. sobotę i niedzielę IX każdego roku wyruszała (i wyrusza) na Jasną Górę. DLP organizowały pielgrzymki także do innych miejsc kultu religijnego. Choć wszystkie one miały charakter religijny, pozwalały zarazem pracownikom, szczególnie tym zrzeszonym w „S”, na zamanifestowanie jedności i starań w walce o wolność, godność człowieka pracy i prawa pracownicze. Przeciwko DLP protestowały niejednokrotnie władze państwowe, traktując ich działalność jako zagrożenie w sferze wpływu na środowiska robotnicze. DLP prowadziły ponadto działalność samokształceniową, budowały poczucie wspólnoty w kręgu wartości chrześcijańskich, wywierały pozytywny wpływ na życie religijne, społeczne, rodzinne, zawodowe i polityczne. oraz Tygodni Kultury Chrześcijańskiej, odpowiedzialny za stronę techniczną przedstawień teatralnych organizowanych w kościołach regionu (głównie w bazylice św. Wincentego à Paulo). 1987-1990 w Niemczech.
Od 1990 ponownie pracownik PR w Bydgoszczy (później Polskie Radio PiK). Od 1993 członek Komisji Rewizyjnej Stowarzyszenia Sympatyków Dziennikarstwa Młodzieżowego. W 1994 prezes Zarządu Radia Toruń. 1995-2004 w SDP. Od 1998 członek Stowarzyszenia Jazowego Eljazz. Od 2001 członek sądu koleżeńskiego Polskiego Stowarzyszenia Bluesowego. Od 2005 przewodniczący Rady Fundacji Estradowej Twórczości Dzieci i Młodzieży.
Autor publikacji: ''Eric Burdon – Feniks Rocka'' (1998), ''Eric Clapton – Pielgrzym Rocka'' (2008).
Odznaczony Medalem Prezydenta Bydgoszczy (2005), Medalem Komisji Edukacji Narodowej (2005), Złotym Krzyżem Zasługi (2005), Medalem 70 lat Polskiego Radia (1995).