Encyklopedia Solidarności

https://encysol.pl/es/encyklopedia/biogramy/18101,Piatek-Boleslaw.html
28.05.2024, 12:30

Piątek Bolesław

Bolesław Piątek, ur. 21 X 1932 w Kutnie. Absolwent Politechniki Łódzkiej, Wydział Elektryczny (1954) i Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie, Wydział Górniczy (1958); w 1995 doktorat.

W 1950 zatrudniony w Fabryce Maszyn Rolniczych w Kutnie, 1954-1956 w PKP Katowice, 1958-1959 w KWK Bolesław Chrobry w Wałbrzychu, 1959-1962 w DOKP w Katowicach; 1962-1967 zastępca naczelnika PKP Oddział Trakcji w Katowicach, 1967-1969 kierownik wydziału w Bytomskich Zakładach Naprawczych Przemysłu Węglowego w Bytomiu, 1969-2007 nadzorował prace trakcyjne i elektryczne w Biurze Projektów Kolejowych w Katowicach. 1963-1967 przewodniczący Klubu Techniki i Racjonalizacji przy ZZ Kolejarzy tamże.

Od IX 1980 w „S”.

Po 13 XII 1981 udostępniał mieszkanie na spotkania członków KS KWK Rozbark w Bytomiu; przekazywał przez kolejową linię telefoniczną w BPK informacje o strajkach na Śląsku do Gdańska; 27 II Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność”, II Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność”, II, tzw. II Krajówka, powstała w III 1982 w Trójmieście z inicjatywy: Tadeusza Harasimowicza (od XII 1981 na emeryturze, wcześniej gł. księgowy w Gdańskich Zakładach Rybnych, doradca tamtejszej KZ „S”), Józefa Koska (dźwigowy w Zarządzie Portu Gdynia), Pawła Slezyngiera (mistrz na Wydz. K-2 Stoczni im. Komuny Paryskiej w Gdyni, przewodniczący „S” na największym wydziale stoczni), Jana Gawina (w III 1982 w SKP, od X 1982 pracownik Okręgowego Przedsiębiorstwa Wodno-Kanalizacyjnego w Gdyni), Pawła Zińczuka (ze Stoczni Gdańskiej im. Lenina, od IX 1980 łącznik Wydz. P-1 z Komitetem Założycielskim „S” w SG, nast. członek KZ), Janusza Satory (w 1980 w WZZ, w VIII 1980 członek KS w Elmorze; nast. wiceprzewodniczący KZ; 15 XII 1981 organizator 1-dniowego strajku w zakładzie, nast. w ukryciu), Ryszarda Jankowskiego (ze Stoczni Nauta w Gdyni), Jana Kisielewskiego, we współpracy z Tadeuszem Kulczyńskim (z Gdańskiej Stoczni Remontowej) i przedstawicielami Stoczni Północnej im. Bohaterów Westerplatte: Andrzejem Adamczykiem, Romanem Wyżlicem, Janem Wójcikiem. W komórce poligraficznej II Krajówki byli: Andrzej Andrzejewski, Justyn Baranowski, Witold Szaniawski; Tadeusz Szozda (łącznik z II KK). Członkowie II Krajówki m.in. kolportowali pisma podziemne („Tygodnik Mazowsze”, „Solidarność Narodu”). 28 VIII 1982 wystosowano „Apel do społeczeństwa” nawołujący do udziału w manifestacjach. Nazwa organizacji (miała posłużyć do sygnowania dokumentów) była kwestią sporną: II KK NSZZ „S” zaproponował T. Harasimowicz, by nadać większą rangę programowi, nad którym pracowali przedstawiciele największych zakładów Trójmiasta. Dokument: „Program budowy ugody narodowej” został ostatecznie zredagowany w VII 1982 przez P. Slezyngiera we współpracy z T. Harasimowiczem i P. Zińczukiem (podczas spotkania w jego mieszkaniu); był to przeredagowany tekst tez Prymasowskiej Rady Społecznej (opublikowanych 5 IV 1982). Wydany 4 VIII 1982 program podpisano: „Delegaci i Pracownicy. II KK NSZZ «S» (działająca na czas zawieszenia Związku)”. Zastrzeżenie to dołączono, by podkreślić, że II Krajówka nie dąży do przejęcia władzy w „S”. Żądano m.in.: odwołania stanu wojennego, likwidacji ograniczeń praw i swobód obywatelskich, uwolnienia internowanych, uniewinnienia aresztowanych, przywrócenia do pracy zwolnionych za działalność związkową, zaniechania represji wobec pracowników nauki. Spotkania II Krajówki odbywały się: w mieszkaniach T. Harasimowicza w Sopocie, P. Zińczuka w Gdańsku, w mieszkaniu przy ul. Leczkowa, na przystankach SKM Gdańsk Politechnika i Gdynia-Redłowo, w parkach. W V 1982 na Łysej Górze w Sopocie członkowie II Krajówki spotkali się z poszukiwanym listem gończym Bogdanem Lisem, który interesował się nastrojami w zakładach pracy; postanowiono utrzymywać kontakt, II Krajówka zobowiązała się przekazać mu przez łącznika opracowany program organizacji. II Krajówka została rozbita na przełomie XII 1982/I 1983; 9 XII 1982 zatrzymano, nast. aresztowano P. Slezyngiera, 19 I 1983 – J. Koska, 24 I 1983 – T. Harasimowicza, 27 I 1983 – J. Gawina, 7 II 1983 – P. Zińczuka, 30 V 1983 – R. Jankowskiego, na pocz. VII 1983 – J. Satora. J. Kisielewski od I 1983 ukrywał się, późn. został zatrzymany. 27 VII 1983 ppłk Stefan Rutkowski, Naczelnik Wydz. Śledczego WUSW w Gdańsku, wniósł wniosek o umorzenie śledztwa na mocy amnestii. 16 XI 1983 Sąd Rejonowy w Gdańsku umorzył śledztwo. 1982 internowany w Ośr. Odosobnienia w Katowicach, 27 III 1982 aresztowany, 19 IV 1982 skazany w trybie doraźnym przez Sądu Śląskiego Okręgu Wojskowego we Wrocławiu na sesji w Katowicach na 3 lata więzienia, osadzony w ZK we Wrocławiu; w VI 1982 uczestnik głodówki w zw. z nieudzieleniem pomocy lekarskiej jednemu z więźniów; od 13 X 1982 przerwa w odbywaniu kary ze względu na stan zdrowia, w VII 1983 objęty amnestią. 1983-1987 kilkakrotnie przesłuchiwany w MUSW w Bytomiu.

Od 1993 na emeryturze. W 2008 apelował w listach do senatorów i ministra sprawiedliwości o powołanie Trybunału Sprawiedliwości do rozliczenia zbrodni okresu PRL.

Autor 5 wynalazków i patentów oraz wielu prac naukowo-badawczych z zakresu elektroenergetyki i eksploatacji górniczej. W l. 80. autor opowiadań i wspomnień ze stanu wojennego w podziemnym „Tygodniku Mazowsze”, paryskiej „Kulturze” i „Tygodniku Powszechnym”.

W 1986 laureat nagrody KIK w Krakowie za opowiadanie pt. ''Krata''.

Halina Żwirska

Opcje strony