Encyklopedia Solidarności

https://encysol.pl/es/encyklopedia/biogramy/19343,Wasik-Andrzej.html
18.04.2024, 15:04

Wąsik Andrzej

Andrzej Władysław Wąsik, ur. 18 II Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność”, II Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność”, II, tzw. II Krajówka, powstała w III 1982 w Trójmieście z inicjatywy: Tadeusza Harasimowicza (od XII 1981 na emeryturze, wcześniej gł. księgowy w Gdańskich Zakładach Rybnych, doradca tamtejszej KZ „S”), Józefa Koska (dźwigowy w Zarządzie Portu Gdynia), Pawła Slezyngiera (mistrz na Wydz. K-2 Stoczni im. Komuny Paryskiej w Gdyni, przewodniczący „S” na największym wydziale stoczni), Jana Gawina (w III 1982 w SKP, od X 1982 pracownik Okręgowego Przedsiębiorstwa Wodno-Kanalizacyjnego w Gdyni), Pawła Zińczuka (ze Stoczni Gdańskiej im. Lenina, od IX 1980 łącznik Wydz. P-1 z Komitetem Założycielskim „S” w SG, nast. członek KZ), Janusza Satory (w 1980 w WZZ, w VIII 1980 członek KS w Elmorze; nast. wiceprzewodniczący KZ; 15 XII 1981 organizator 1-dniowego strajku w zakładzie, nast. w ukryciu), Ryszarda Jankowskiego (ze Stoczni Nauta w Gdyni), Jana Kisielewskiego, we współpracy z Tadeuszem Kulczyńskim (z Gdańskiej Stoczni Remontowej) i przedstawicielami Stoczni Północnej im. Bohaterów Westerplatte: Andrzejem Adamczykiem, Romanem Wyżlicem, Janem Wójcikiem. W komórce poligraficznej II Krajówki byli: Andrzej Andrzejewski, Justyn Baranowski, Witold Szaniawski; Tadeusz Szozda (łącznik z II KK). Członkowie II Krajówki m.in. kolportowali pisma podziemne („Tygodnik Mazowsze”, „Solidarność Narodu”). 28 VIII 1982 wystosowano „Apel do społeczeństwa” nawołujący do udziału w manifestacjach. Nazwa organizacji (miała posłużyć do sygnowania dokumentów) była kwestią sporną: II KK NSZZ „S” zaproponował T. Harasimowicz, by nadać większą rangę programowi, nad którym pracowali przedstawiciele największych zakładów Trójmiasta. Dokument: „Program budowy ugody narodowej” został ostatecznie zredagowany w VII 1982 przez P. Slezyngiera we współpracy z T. Harasimowiczem i P. Zińczukiem (podczas spotkania w jego mieszkaniu); był to przeredagowany tekst tez Prymasowskiej Rady Społecznej (opublikowanych 5 IV 1982). Wydany 4 VIII 1982 program podpisano: „Delegaci i Pracownicy. II KK NSZZ «S» (działająca na czas zawieszenia Związku)”. Zastrzeżenie to dołączono, by podkreślić, że II Krajówka nie dąży do przejęcia władzy w „S”. Żądano m.in.: odwołania stanu wojennego, likwidacji ograniczeń praw i swobód obywatelskich, uwolnienia internowanych, uniewinnienia aresztowanych, przywrócenia do pracy zwolnionych za działalność związkową, zaniechania represji wobec pracowników nauki. Spotkania II Krajówki odbywały się: w mieszkaniach T. Harasimowicza w Sopocie, P. Zińczuka w Gdańsku, w mieszkaniu przy ul. Leczkowa, na przystankach SKM Gdańsk Politechnika i Gdynia-Redłowo, w parkach. W V 1982 na Łysej Górze w Sopocie członkowie II Krajówki spotkali się z poszukiwanym listem gończym Bogdanem Lisem, który interesował się nastrojami w zakładach pracy; postanowiono utrzymywać kontakt, II Krajówka zobowiązała się przekazać mu przez łącznika opracowany program organizacji. II Krajówka została rozbita na przełomie XII 1982/I 1983; 9 XII 1982 zatrzymano, nast. aresztowano P. Slezyngiera, 19 I 1983 – J. Koska, 24 I 1983 – T. Harasimowicza, 27 I 1983 – J. Gawina, 7 II 1983 – P. Zińczuka, 30 V 1983 – R. Jankowskiego, na pocz. VII 1983 – J. Satora. J. Kisielewski od I 1983 ukrywał się, późn. został zatrzymany. 27 VII 1983 ppłk Stefan Rutkowski, Naczelnik Wydz. Śledczego WUSW w Gdańsku, wniósł wniosek o umorzenie śledztwa na mocy amnestii. 16 XI 1983 Sąd Rejonowy w Gdańsku umorzył śledztwo. 1950 w Rudnej Wielkiej k. Rzeszowa. Ukończył Szkołę Rzemiosł Budowlanych w Rzeszowie (1967).

1967–2010 pracownik WSK PZL Rzeszów. VI 1976 podczas wydarzeń radomskich współinicjator (z Janem Winiarskim) strajków solidarnościowych na Wydz. 53 WSK PZL, represjonowany, m.in. skreślony z listy przydziałów mieszkań pracowniczych.

VIII 1980 uczestnik krótkich strajków w WSK PZL. 2 IX 1980 delegowany (z Andrzejem Kuźniarem, Janem Ziobro i Stefanem Miąsikiem) z postulatami załogi WSK PZL do władz centralnych w Warszawie (przyjęci przez Władysława Kruczka i Stanisława Szkrabę). Od IX 1980 w „S”, członek Komitetu Założycielskiego, nast. przew. Komisji Wydziałowej, członek KZ w WSK PZL, VI–VIII 1981 delegat na I WZD Regionu Rzeszów. 13 XII 1981 internowany, osadzony w Ośr. Odosobnienia w Załężu, 24 XII 1981 zwolniony. Od VI 1982 członek TKZ w WSK PZL. Wielokrotnie przesłuchiwany, rewizje w pracy. 1982–1989 kolporter wydawnictw podziemnych w ramach współpracy z RKW w Rzeszowie. VIII 1988 na spotkaniu z RKW jako przedstawiciel (z Adamem Matuszczakiem) TKZ w WSK PZL podjął decyzję o przejściu do jawnej działalności.

1989–1990 członek Komisji Wydziałowej i KZ „S” w WSK PZL. 1990–1992 w USA, prace remontowe. Od 1993 ponownie pracownik WSK PZL, 1994–2006 członek KZ, 1998–2006 przew. Komisji Wydziałowej, od 2006 członek tejże; 2006–2009 Rady Nadzorczej WSK PZL z ramienia załogi. Od 2010 na emeryturze.

Odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi (2001), Krzyżem Wolności i Solidarności (2016).

1981–20 II 1990 rozpracowywany przez Wydz. III A KW MO/WUSW w Rzeszowie w ramach SO krypt. Delta.

Michał Stręk

Opcje strony