Aktualnie znajdujesz się na:

Biogramy

Rozmarynowicz Andrzej

Andrzej Rozmarynowicz, ur. 4 II 1923 w Krakowie; zm. 29 VI 1999 tamże. Absolwent Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie, Wydz. Prawa (1947); doktorat (1975).

Od 1941 żołnierz ZWZ/AK. 11 XI 1944 i 11 I 1945 aresztowany przez Niemców; uciekł z konwoju (wyskoczył z pędzącego pociągu). 10 X 1945 ujawnił się, od 1945 w Szkole Podchorążych Łączności w Zamościu; 1945 aresztowany i przewieziony na Zamek w Lublinie, nast. zwolniony i wyrzucony ze szkoły.

1946–1949 współtworzył Klub Logofagów w Krakowie.

1951–1953 aplikant w Zespole Adwokackim nr 6 w Krakowie, 1954–1957 adwokat w Zespole Adwokackim w Chrzanowie, 1957–1993 w Zespole Adwokackim nr 1 w Krakowie. 15 I 1952 aresztowany, 21 VI 1952 przewieziony do Warszawy, przetrzymywany w AŚ w Warszawie-Mokotowie; oskarżany o „próbę obalenia siłą i przemocą ustroju PRL”, 31 I 1953 zwolniony na mocy amnestii.

W 1956 współzałożyciel KIK w Krakowie, od 1959 członek rzeczywisty. Organizator cyklu odczytów w KIK poświęconych życiu chrześcijańskiemu, a także odnowie soborowej Kościoła.

W l. 60. i 70. doradca prawny abp. Karola Wojtyły, od 1964 doradca prawny w Społecznym Instytucie Wydawniczym Znak w Krakowie oraz konsultant prawny Kurii Metropolitarnej tamże. Dzięki jego staraniom (zastosował tzw. proces posesoryjny) mieszkańcy Nowej Huty mogli zachować krzyż postawiony w miejscu budowy kościoła MBKP Nowej Hucie. Od l. 70. obrońca ofiar represji politycznych w PRL, pełnomocnik rodziny Stanisława Pyjasa, ks. Andrzeja Bardeckiego, rodziny Bogdana Włosika i ks. Tadeusza Zaleskiego. Od 1971 przew. Komisji Turystyki Narciarskiej Zarządu Głównego PTTK.

1980–1981 doradca prawny Hutników Komitetu/Komisji Robotniczej Hutników HiL i MKZ Kraków/MKS Małopolska/ZR oraz członek Prezydium Społecznej Rady Legislacyjnej Centrum Obywatelskich Inicjatyw Ustawodawczych w Krakowie. W IX 1981 prowadził spotkania z delegatami na I KZD, organizowane przez krakowski KIK.

Po 13 XII 1981 organizator dni skupienia dla prawników na Jasnej Górze. Udzielał porad prawnych pracownikom HiL, zatrzymanym za udział w strajkach, obrońca w procesach politycznych, 1986–1989 współpracownik podziemnego pisma „Paragraf”, 1982–1988 członek niejawnego Komitetu Helsińskiego, 28 XI 1986 współautor (z Janem Rosnerem, Władysławem Siłą-Nowickim, Krzysztofem Skubiszewskim, Andrzejem Stelmachowskim, Zofią Wasilkowską i Tadeuszem Zielińskim) wniosku do Trybunału Konstytucyjnego ws. zbadania zgodności z konstytucją i konwencjami międzynarodowymi art. 60 ust. 3 ustawy o zw. zaw. w rewizji Stanisława Możejki, złożonej do SN w zw. z odmową zarejestrowania „S” pracowników Morskiej Stoczni Remontowej w Świnoujściu. 1986–1989 członek Naczelnej Rady Adwokackiej, 1959–1961, 1979–1983 i 1983–1986 członek Okręgowej Rady Adwokackiej w Krakowie, 1984–1986 wicedziekan ORA w Krakowie, członek Komisji Prawnej Episkopatu Polski, organizator Ogólnopolskiego Duszpasterstwa Prawników oraz pielgrzymek prawników na Jasną Górę i do Watykanu. Od 1988 wspierał komitety założycielskie „S” w zakładach w Krakowie.

W 1989 uczestnik obrad okrągłego stołu w grupie roboczej ds. stowarzyszeń; członek Małopolskiego KO „S”, 1989–1991 senator RP z listy KO, członek OKP. 1993–1996 prywatna kancelaria adwokacka w Krakowie; od 1996 na emeryturze.

W 1989 zaangażowany w odbudowę Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego Sokół w Krakowie. Redaktor książek O odpowiedzialności w narciarstwie (1979), Kodeksu narciarskiego czyli narciarskiego savoir vivre (1973, wyd. 2 1990), Klubu Logofagów. Wspomnienia (1996).

Od 1991 kawaler Zakonu Maltańskiego.

Odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (2009), medalem Zasłużony dla NSZZ Solidarność Regionu Małopolska (2000).

18 IX – 18 V 1963 rozpracowywany przez Wydz. III KW MO w Krakowie w ramach SOS krypt. Paragraf.

Monika Litwińska

Kraków, Region Małopolska

Opcje strony

do góry