Aktualnie znajdujesz się na:

Biogramy

Juniszewska Lidia Antonina

Lidia Antonina Juniszewska (pv. Kropiwnicka), ur. 9 II 1938 we Lwowie, zm. 14 I 2008 w Legnicy. Absolwentka Studium Nauczycielskiego we Wrocławiu (1957), Uniwersytetu Wrocławskiego, kierunek filologia polska (1981).

1957-1980 w ZNP.

W 1946 przesiedlona do Polski. 1957-1982 nauczycielka w Zespole Szkół Zawodowych nr 3 w Legnicy.

1969-1980 kolporterka wydawnictw emigracyjnych i niezależnych w Legnicy.

29 VIII 1980 członek grupy inicjatywnej NSZZ Pracowników Oświaty i Wychowania w Legnicy. Od IX 1980 w „S”; 1980-1981 działaczka „S” POiW w Legnicy, od 16 I 1981 członkini Komisji Rewizyjnej przy Komisji Okręgowej „S” POiW w Legnicy; kolporterka wydawnictw niezależnych.

15 XII 1981 – 1983 członek MKS Zagłębia Miedziowego w Legnicy. I-VII 1982 korektorka podziemnych pism „Na Bieżąco... Wojenny Serwis Informacyjny Serwis Informacyjny "Serwis Informacyjny", pismo wydawane 3-25 IX 1981 przez ZR „S” w Zielonej Górze (ostatni znany nr 26., faktycznie 16.). MKS NSZZ Solidarność w Legnicy”i „Solidarności Zagłębia Miedziowego. Pismo Wojenne MKS NSZZ Solidarność Zagłebie Miedziowe w Legnicy”, V-VIII 1982 redaktorka i autorka z mężem Maciejem Szczęsnym Juniszewskim podziemnego pisma „SKOS”.  1982-1983 zbierała składki, które przekazywała przez Irenę Kowalską do Alicji Kopestyńskiej prowadzącej grupę udzielającą pomocy rodzinom osób represjonowanych przez władze PRL. 1982-1990 kolporterka wydawnictw emigracyjnych i podziemnych (m.in. „Solidarność Głogowska”, „Żądło Robola”, „Bardak”, „Swojak”, „Zagłębie Miedziowe”, „Gazeta Lubińska”, „Biuletyn Informacyjny TPKZ NSZZ «Solidarność» w ZG «Polkowice»”, „Z Dnia na Dzień”, „Solidarność Walcząca”), a także wśród radzieckich żołnierzy i cywili książki w jęz. ukraińskim i rosyjskim m.in. Pismo Święte oraz w jęz. rosyjskim Przebacz mi, Nataszo Siergieja Kurdakowa, Archipelag GUŁag Aleksandra Sołżenicyna. 1982-1998 nauczycielka w SP nr 9 w Legnicy. 1 IX 1982 – VI 1990 zorganizowała i prowadziła dla swoich uczniów prywatną bibliotekę wydawnictw podziemnych. 1983-1990 działaczka Duszpasterstwa Ludzi Pracy Duszpasterstwa Ludzi Pracy Duszpasterstwa Ludzi Pracy, struktury kościelne, faktycznie posiadające charakter stowarzyszeń, których celem było wzmocnienie moralne i rozwój duchowy pracujących, a także pobudzenie ich do aktywności w życiu zawodowym i społecznym. Ich działalność nie zawsze była całkowicie jawna. Pierwsze DLP powstały w 1973, szczególny rozkwit tych struktur, często przy współudziale laikatu, nastąpił w okresie stanu wojennego i delegalizacji „S”, co wynikało z bieżących potrzeb – głównie pomocy internowanym działaczom związku, ale także np. potrzeby wspólnotowości czy dalszego samokształcenia po zawieszeniu działalności kursów organizowanych w ramach tzw. Uniwersytetu Latającego. Zazwyczaj opiekunami duszpasterstw byli księża diecezjalni: proboszczowie albo delegowani do tej pracy wikariusze, np. Jerzy Popiełuszko, który od I 1979 pełnił posługę jako duszpasterz średniego personelu medycznego w archidiecezji warszawskiej. Jednym z prężniej działających DLP kierował w parafii św. Maksymiliana w nowohuckich Mistrzejowicach ks. Kazimierz Jancarz, który organizował tam m.in. czwartkowe Msze za Ojczyznę. Z duszpasterstwem tym był związany ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski. Często opiekę nad DLP sprawowali także księża zakonnicy. DLP przede wszystkim pogłębiały świadomość chrześcijańską; ich członkowie poznawali katolicką naukę społeczną, papieskie encykliki, aktualności z życia gospodarczego i społecznego. W ramach DLP organizowano od 1982 Ogólnopolską Pielgrzymkę Ludzi Pracy, która w 3. sobotę i niedzielę IX każdego roku wyruszała (i wyrusza) na Jasną Górę. DLP organizowały pielgrzymki także do innych miejsc kultu religijnego. Choć wszystkie one miały charakter religijny, pozwalały zarazem pracownikom, szczególnie tym zrzeszonym w „S”, na zamanifestowanie jedności i starań w walce o wolność, godność człowieka pracy i prawa pracownicze. Przeciwko DLP protestowały niejednokrotnie władze państwowe, traktując ich działalność jako zagrożenie w sferze wpływu na środowiska robotnicze. DLP prowadziły ponadto działalność samokształceniową, budowały poczucie wspólnoty w kręgu wartości chrześcijańskich, wywierały pozytywny wpływ na życie religijne, społeczne, rodzinne, zawodowe i polityczne. przy parafii Świętej Trójcy w Legnicy. W l. 80. pomogła w dotarciu do księży Władysława Jóźkowa i Tadeusza Łączyńskiego 7 rodzinom żołnierzy radzieckich, które przyjęły sakramenty.

7 IV – VI 1989 członek-założyciel KO Środowisk Opozycyjnych Ziemi Legnickiej/KO „S” w Legnicy. Od 1998 na emeryturze.

Odznaczona przez Sekcję Krajową Oświaty i Wychowania NSZZ „Solidarność” Złotą Odznaką Solidarności (2005).

24 III 1981 – 28 IV 1985 rozpracowywana przez Wydz. III KW MO/WUSW w Legnicy w ramach SO krypt. Znicz, od 10 X 1986 przez Wydz. III WUSW tamże.

Łukasz Sołtysik

Region Dolny Śląsk, Legnica, Region Zagłębie Miedziowe

Opcje strony

do góry