Czaputowicz Jacek Krzysztof
Jacek Krzysztof Czaputowicz, ur. 30 V 1956 w Warszawie. Absolwent Szkoły Głównej Planowania i Statystyki w Warszawie, Wydz. Ekonomiczno-Społecznego (1986), doktorat z nauk politycznych (1997), habilitacja (2008), prof. zwyczajny nauk społecznych (2016).
1976–1981 pracownik (pomoc techniczna, laborant, młodszy programista) Ośrodka Badawczo-Rozwojowego Informatyki w Warszawie / Centrum Projektowania i Zastosowania Informatyki w Warszawie. 1977-1980 współpracownik KSS KOR i SKS w Warszawie: 1978-1980 prowadził niezależną bibliotekę z wydawnictwami drugiego obiegu; w X 1979 współorganizator demonstracji przed Ośrodkiem Kultury Czechosłowackiej w Warszawie w obronie aresztowanych członków Karty 77; kolporter niezależnych wydawnictwm.in. „Robotnika”, publikacji TKN, ulotek z informacją o mszy w intencji poległych w Grudniu ‘70; kilkakrotnie zatrzymany; w V 1980 współzałożyciel (z Wojciechem Frąckiewiczem, Anną Iwanowską i Teodorem Klincewiczem) Akademickiego Biura Interwencyjnego; w VIII 1980 zbierał informacje o strajkach dla KSS KOR.
Od IX w NZS. IX 1980 współzałożyciel NZS w Warszawie, od X 1980 członek Ogólnopolskiego Komitetu Założycielskiego NZS; 1980-II 1981 pełnomocnik OKZ i uczestnik negocjacji ws. rejestracji NZS; w 1980 uczestnik strajku na UW oraz I-II 1981 na Uniwersytecie Łódzkim; od IV 1981 członek prezydium KKK NZS; w 1981 członek redakcji niezależnego pisma „Post Factum”.
13 XII 1981 internowany, osadzony w Ośrodku Odosobnienia w Warszawie-Białołęce, współzałożyciel pisma internowanych „Koniem przez Świat”, od 27 VIII 1982 w Strzebielinku, 24 XI 1982 zwolniony. W 1982 autor programowego artykułu pt. „NZS i co dalej?” opublikowanego w paryskiej „Kulturze”. W 1982-1983 w Komisji Interwencyjnej NZS. Współorganizator sieci samorządów studenckich. 1982-1985 współpracownik pisma „Vacat”. 1983-1985 redaktor podziemnego pisma „Czas Przyszły”. 17–23 III 1985 współorganizator i uczestnik głodówki protestacyjnej w kościele św. Krzysztofa w Podkowie Leśnej w obronie Marka Adamkiewicza uwięzionego za odmowę złożenia przysięgi wojskowej; V 1985 – 1989 jeden z liderów Ruchu WiP, inicjator akcji odsyłania książeczek wojskowych; 1985-1987 współzałożyciel i członek redakcji „Serwisu Informacyjnego Ruchu WiP” / „Biuletynu Ruchu Wolność i Pokój”. 19 II 1986 aresztowany, osadzony w AŚ w Warszawie przy ul. Rakowieckiej , 12 IX 1986 zwolniony. W 1986 jeden z sygnatariuszy Memorandum Helsińskiego. W V 1987 współorganizator seminarium pt. Pokój międzynarodowy, a porozumienie helsińskie w kościele Miłosierdzia Bożego w Warszawie. We IX 1987 uczestnik głodówki w obronie uwięzionych za odmowę służby wojskowej w kościele św. Andrzeja Boboli w Bydgoszczy; w V 1988 głodówki w obronie uwięzionych za odmowę służby wojskowej we Wrocławiu. We IX 1987 wznowił pismo „Czas Przyszły”, do 1989 członek redakcji; Od jesieni 1987 uczestnik tzw. sześćdziesiątki (spotkań konsultacyjnych liderów różnych środowisk opozycyjnych zapraszanych przez Lecha Wałęsę); od XII 1988 członek Komitetu Obywatelskiego przy Przewodniczącym NSZZ „S” L. Wałęsie (członek komisji ds. reform politycznych i podkomisji spraw zagranicznych KO); w IV i V 1989 współorganizator (ze Zbigniewem Bujakiem, Jackiem Kuroniem i Januszem Onyszkiewiczem) ogólnopolskiej sieci informacyjnej o strajkach. Kilkakrotnie zatrzymywany.
1989-1990 pracownik Ośrodka Studiów Międzynarodowych przy Senacie RP, 1990-2021 w MSZ (wicedyrektor Departamentu Konsularnego i Wychodźstwa, od 1991 dyrektor, od 1993 starszy doradca w Departamencie Planowania i Analiz, 2006-2009 dyrektor Departamentu Planowania Polityki Zagranicznej, w 2017 dyrektor Akademii Dyplomatycznej MSZ, 2017-2018 podsekretarz stanu w MSZ, 2018-2020 minister spraw zagranicznych RP); w 1998 wicedyrektor Departamentu Negocjacji Akcesyjnych Urzędu Komitetu Integracji Europejskiej; 1998-2006 Zastępca Szefa Służby Cywilnej; 2004-2010 zastępca przewodniczącego Rady Administracyjnej Europejskiego Instytutu Administracji Publicznej w Maastricht; 2006-2012 pracownik naukowy SGH i Collegium Civitas w Warszawie; 2008–2012 dyrektor Krajowej Szkoły Administracji Publicznej w Warszawie, od 2012 pracownik naukowy UW (m.in. 2012-2017 kierownik Zakładu Metodologii Badań Europejskich w Instytucie Europeistyki).
Autor ponad 100 artykułów i monografii, m.in. Teorie integracji europejskiej (2018), Teorie stosunków międzynarodowych (2022), Polityka zagraniczna Polski w latach 2019-2020. Przemówienia, wywiady i artkuły (2023), Polska i Trump, Jak zostaliśmy ważnym sojusznikiem USA (2025), Jak obalałem Mur Berliński. Jacek Czaputowicz rozmawia z Piotrem Śmiłowiczem (2026).
Odznaczony: Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (2007), Krzyżem Wielkim Komandorskim Orderu „Za Zasługi dla Litwy” (2019), Krzyżem Oficerskim Orderu Zasługi (Węgry, 2013), Krzyżem Zasługi MSZ (Estonia, 2021), Orderem „Za Zasługi” III stopnia (Ukraina, 2021), Krzyżem Wolności i Solidarności (2017).
27 II 1980 – 24 I 1986 rozpracowywany przez Wydz. III KS MO / Wydz. III-2 SUSW w ramach SOR krypt. Kondor, 24 I 1986 – 24 VIII 1987 przez Wydz. III-2 SUSW w ramach SOR krypt. WiP, 24 VIII 1987 – 10 V 1990 przez Wydz. II Dep. III MSW / Wydz. III Dep. OKKP MSW w ramach SOR krypt. Błękitni.