Aktualnie znajdujesz się na:

Biogramy

Andrzejkiewicz Jan

Jan Andrzejkiewicz, ur. 27 VIII 1954 w Czemiernikach k. Radzynia Podlaskiego. Ukończył Zasadniczą Szkołę Górniczą w Czeladzi (1970).

1970-1972 górnik w KWK Saturn w Czeladzi, 1972-1975 w KWK Borynia w Jastrzębiu-Zdroju, 1975-1978 w Przedsiębiorstwie Robót Górniczych w Mysłowicach (od 1977 budowa kopalni Bogdanka k. Łecznej na Lubelszczyźnie), 1979-1991 w Przedsiębiorstwie Robót Górniczych w Łęcznej (po 1989 Przedsiębiorstwo Robót Górniczo-Budowlanych Progobex w Łęcznej).

Od 1977 uczestnik duszpasterstwa górniczego przy kościele św. Marii Magdaleny w Łęcznej prowadzonego przez proboszcza ks. Mariana Kozyrę.

Od IX 1980 w „S”; 3 IX 1980 współorganizator zebrania załogi PRG w Łęcznej m.in. w celu poparcia postulatów kopalni strajkujących na Górnym Śląsku; 4 IX 1980 uczestnik delegacji do MKZ w Jastrzębiu, gdzie 5 IX zarejestrowano Komitet Założycielski PRG w Łęcznej; z-ca przewodniczacego Komitetu Założycielskiego, nast. przew. KZ.

13-16 XII 1981 w ukryciu na plebanii kościoła św. Marii Magdaleny w Łęcznej.  Po 13 XII 1981 zaszeregowany do najniższego stopnia uposażenia zawodowego.  6 I 1982 przeprowadzono z nim rozmowę profilaktyczno-ostrzegawczą. 1982-1989 działacz podziemnych struktur związkowych w Łęcznej, kolporter podziemnej prasy, uczestnik akcji ulotkowych. 5 XI 1982 – 3 II 1983 powołany do słyżby w Wojskowym Obozie Specjalnym w Czerwonym Borze (JW 3466). 28 IV 1983 i 5 VI 1987 kolejne rozmowy ostrzegawcze.

1989-1991 górnik oddelegowany na kontrakt do pracy w KWK Oroszlány na Węgrzech, 1991-2002 w KWK Bogdanka w Bogdance (późn. Lubelski Węgiel Bogdanka SA w Bogdance). 1991-2002 przew. KZ „S”, członek Sekcji Krajowej Górnictwa Węgla Kamiennego i Energetyki „S”, delegat na kolejne WZD Regionu Środkowo-Wschodniego; 1995-2002 delegat na KZD; 1995-2002 członek ZR Środkowo-Wschodniego. 1998-2002 radny Powiatu Łęczna z listy AWS. Od 2002 na emeryturze.

Odznaczony Krzyżem Wolności i Solidarności (2013).

14 VI 1983 - 26 I 1988 objęty kontrolą operacyjną przez Wydz. V WUSW w Chełmie w ramach KE krypt. Brat, 5 II Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność”, II Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność”, II, tzw. II Krajówka, powstała w III 1982 w Trójmieście z inicjatywy: Tadeusza Harasimowicza (od XII 1981 na emeryturze, wcześniej gł. księgowy w Gdańskich Zakładach Rybnych, doradca tamtejszej KZ „S”), Józefa Koska (dźwigowy w Zarządzie Portu Gdynia), Pawła Slezyngiera (mistrz na Wydz. K-2 Stoczni im. Komuny Paryskiej w Gdyni, przewodniczący „S” na największym wydziale stoczni), Jana Gawina (w III 1982 w SKP, od X 1982 pracownik Okręgowego Przedsiębiorstwa Wodno-Kanalizacyjnego w Gdyni), Pawła Zińczuka (ze Stoczni Gdańskiej im. Lenina, od IX 1980 łącznik Wydz. P-1 z Komitetem Założycielskim „S” w SG, nast. członek KZ), Janusza Satory (w 1980 w WZZ, w VIII 1980 członek KS w Elmorze; nast. wiceprzewodniczący KZ; 15 XII 1981 organizator 1-dniowego strajku w zakładzie, nast. w ukryciu), Ryszarda Jankowskiego (ze Stoczni Nauta w Gdyni), Jana Kisielewskiego, we współpracy z Tadeuszem Kulczyńskim (z Gdańskiej Stoczni Remontowej) i przedstawicielami Stoczni Północnej im. Bohaterów Westerplatte: Andrzejem Adamczykiem, Romanem Wyżlicem, Janem Wójcikiem. W komórce poligraficznej II Krajówki byli: Andrzej Andrzejewski, Justyn Baranowski, Witold Szaniawski; Tadeusz Szozda (łącznik z II KK). Członkowie II Krajówki m.in. kolportowali pisma podziemne („Tygodnik Mazowsze”, „Solidarność Narodu”). 28 VIII 1982 wystosowano „Apel do społeczeństwa” nawołujący do udziału w manifestacjach. Nazwa organizacji (miała posłużyć do sygnowania dokumentów) była kwestią sporną: II KK NSZZ „S” zaproponował T. Harasimowicz, by nadać większą rangę programowi, nad którym pracowali przedstawiciele największych zakładów Trójmiasta. Dokument: „Program budowy ugody narodowej” został ostatecznie zredagowany w VII 1982 przez P. Slezyngiera we współpracy z T. Harasimowiczem i P. Zińczukiem (podczas spotkania w jego mieszkaniu); był to przeredagowany tekst tez Prymasowskiej Rady Społecznej (opublikowanych 5 IV 1982). Wydany 4 VIII 1982 program podpisano: „Delegaci i Pracownicy. II KK NSZZ «S» (działająca na czas zawieszenia Związku)”. Zastrzeżenie to dołączono, by podkreślić, że II Krajówka nie dąży do przejęcia władzy w „S”. Żądano m.in.: odwołania stanu wojennego, likwidacji ograniczeń praw i swobód obywatelskich, uwolnienia internowanych, uniewinnienia aresztowanych, przywrócenia do pracy zwolnionych za działalność związkową, zaniechania represji wobec pracowników nauki. Spotkania II Krajówki odbywały się: w mieszkaniach T. Harasimowicza w Sopocie, P. Zińczuka w Gdańsku, w mieszkaniu przy ul. Leczkowa, na przystankach SKM Gdańsk Politechnika i Gdynia-Redłowo, w parkach. W V 1982 na Łysej Górze w Sopocie członkowie II Krajówki spotkali się z poszukiwanym listem gończym Bogdanem Lisem, który interesował się nastrojami w zakładach pracy; postanowiono utrzymywać kontakt, II Krajówka zobowiązała się przekazać mu przez łącznika opracowany program organizacji. II Krajówka została rozbita na przełomie XII 1982/I 1983; 9 XII 1982 zatrzymano, nast. aresztowano P. Slezyngiera, 19 I 1983 – J. Koska, 24 I 1983 – T. Harasimowicza, 27 I 1983 – J. Gawina, 7 II 1983 – P. Zińczuka, 30 V 1983 – R. Jankowskiego, na pocz. VII 1983 – J. Satora. J. Kisielewski od I 1983 ukrywał się, późn. został zatrzymany. 27 VII 1983 ppłk Stefan Rutkowski, Naczelnik Wydz. Śledczego WUSW w Gdańsku, wniósł wniosek o umorzenie śledztwa na mocy amnestii. 16 XI 1983 Sąd Rejonowy w Gdańsku umorzył śledztwo. 1988 – 14 XI 1989 rozpracowywany w ramach SOS/SOR krypt. Przekaz.

 

Marcin Dąbrowski

Opcje strony

do góry