Aktualnie znajdujesz się na:

Biogramy

Jancarz Kazimierz

Kazimierz Jancarz, ks., ur. 9 XII 1947 w Suchej Beskidzkiej, zm. 25 III 1993 w Luborzycy. Ukończył Technikum Kolejowe w Krakowie (1966).

W 1972 święcenia kapłańskie w Wyższym Seminarium Duchownym w Krakowie; następnie wikary w parafiach w Pisarzowicach, Andrychowie, Oświęcimiu, Niepołomicach, od 1978 w parafii św. Maksymiliana Kolbego w Krakowie-Mistrzejowicach, w 1978 założyciel Konfraterni Akademickiej skupiającej studentów i pracowników naukowych krakowskich uczelni.

Po 13 XII 1981 duszpasterz środowisk robotniczych i pracowniczych Nowej Huty, w 1982 organizator Duszpasterstwa Ludzi Pracy Duszpasterstwa Ludzi Pracy Duszpasterstwa Ludzi Pracy, struktury kościelne, faktycznie posiadające charakter stowarzyszeń, których celem było wzmocnienie moralne i rozwój duchowy pracujących, a także pobudzenie ich do aktywności w życiu zawodowym i społecznym. Ich działalność nie zawsze była całkowicie jawna. Pierwsze DLP powstały w 1973, szczególny rozkwit tych struktur, często przy współudziale laikatu, nastąpił w okresie stanu wojennego i delegalizacji „S”, co wynikało z bieżących potrzeb – głównie pomocy internowanym działaczom związku, ale także np. potrzeby wspólnotowości czy dalszego samokształcenia po zawieszeniu działalności kursów organizowanych w ramach tzw. Uniwersytetu Latającego. Zazwyczaj opiekunami duszpasterstw byli księża diecezjalni: proboszczowie albo delegowani do tej pracy wikariusze, np. Jerzy Popiełuszko, który od I 1979 pełnił posługę jako duszpasterz średniego personelu medycznego w archidiecezji warszawskiej. Jednym z prężniej działających DLP kierował w parafii św. Maksymiliana w nowohuckich Mistrzejowicach ks. Kazimierz Jancarz, który organizował tam m.in. czwartkowe Msze za Ojczyznę. Z duszpasterstwem tym był związany ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski. Często opiekę nad DLP sprawowali także księża zakonnicy. DLP przede wszystkim pogłębiały świadomość chrześcijańską; ich członkowie poznawali katolicką naukę społeczną, papieskie encykliki, aktualności z życia gospodarczego i społecznego. W ramach DLP organizowano od 1982 Ogólnopolską Pielgrzymkę Ludzi Pracy, która w 3. sobotę i niedzielę IX każdego roku wyruszała (i wyrusza) na Jasną Górę. DLP organizowały pielgrzymki także do innych miejsc kultu religijnego. Choć wszystkie one miały charakter religijny, pozwalały zarazem pracownikom, szczególnie tym zrzeszonym w „S”, na zamanifestowanie jedności i starań w walce o wolność, godność człowieka pracy i prawa pracownicze. Przeciwko DLP protestowały niejednokrotnie władze państwowe, traktując ich działalność jako zagrożenie w sferze wpływu na środowiska robotnicze. DLP prowadziły ponadto działalność samokształceniową, budowały poczucie wspólnoty w kręgu wartości chrześcijańskich, wywierały pozytywny wpływ na życie religijne, społeczne, rodzinne, zawodowe i polityczne. i tzw. mszy czwartkowych (od 24 VI 1982); od 1983 inicjator konfraterni: robotniczej (pomoc finansowa represjonowanym i pozbawionym pracy robotnikom), samarytańskiej (prowadzenie apteki leków otrzymywanych z darów) i nauczycielskiej (korepetycje dla dzieci). W 1984 organizator (z Janem Franczykiem) Chrześcijańskiego Uniwersytetu Robotniczego im. kard. Stefana Wyszyńskiego w Krakowie-Mistrzejowicach. 4/5 V 1988 po pacyfikacji strajku w Hucie im. Lenina założyciel Wikariatu Solidarności z Potrzebującymi zajmującego się udzielaniem doraźnej pomocy materialnej poszkodowanym oraz zwolnionym z pracy za udział w strajku. 25-27 VIII 1988 współorganizator Międzynarodowej Konferencji Praw Człowieka w Krakowie-Mistrzejowicach.

Od 1989 proboszcz w podkrakowskiej Luborzycy, założyciel Parafialnego Gimnazjum Gospodarczego, drukarni, wydawca pisma „Krzyż Luborzycki”, twórca programu radiowego; organizator warsztatu samochodowego i stolarskiego; inicjator budowy w górach ośrodka wakacyjnego dla dzieci z rodzin bezrobotnych.

Wyróżniony Medalem Zasłużonego dla Małopolskiej Solidarności (2000).

Ewa Zając

Kraków, Region Małopolska

Opcje strony

do góry