Aktualnie znajdujesz się na:

Biogramy

Kierc Bogusław

Bogusław Kierc, ur. 22 I 1943 w Bielsku-Białej. Absolwent Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie, Wydz. Aktorski (1967).

1968–1980 w PZPR, 1979–1983 członek ZLP.

Aktor, reżyser teatralny, dramaturg, poeta, eseista i krytyk literacki. 1966–1972 publikował wiersze w „Odrze”, „Poezji”, 1972–1979 autor i redaktor w „Nowym Wyrazie”, 1973–1976 autor felietonów w „Scenie”.

1967–1972 aktor w Teatrze Rozmaitości/Teatrze Współczesnym we Wrocławiu, 1972–1974 w Teatrze im. Wandy Siemaszkowej w Rzeszowie, 1974–1976 w Lubuskim Teatrze im. Leona Kruczkowskiego w Zielonej Górze, 1976–1984 ponownie w Teatrze Współczesnym we Wrocławiu. 1979–1990 reżyser, 1982–1983 kierownik artystyczny Państwowego Teatru Lalki i Aktora w Wałbrzychu. 1968–1990 wykładowca kolejno w Studio Aktorskim Teatrów Lalek we Wrocławiu, na Uniwersytecie Wrocławskim, Wydz. Wokalno--Aktorskim w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej tamże oraz Wydz. Aktorskim i Lalkarskim PWST im. L. Solskiego w Krakowie Filia tamże. 1968–1972 w Wyższej Szkole Oficerskiej Wojsk Inżynieryjnych tamże, kierownik Teatru Poezji (po XII 1970 prezentującego wiersze poetów nowofalowych m.in. Ryszarda Krynickiego i Stanisława Barańczaka). 1980–1982 współzałożyciel Teatru Wędrującego (projekt artystyczny realizowany przy Teatrze Współczesnym we wsiach dolnośląskich), aktor w spektaklach Wesele bez panny młodej i Pielgrzymka do ziemi naszej (autor tekstów pieśni i współautor scenariusza).

1982–1989 działacz Duszpasterstwa Ludzi Pracy Duszpasterstwa Ludzi Pracy Duszpasterstwa Ludzi Pracy, struktury kościelne, faktycznie posiadające charakter stowarzyszeń, których celem było wzmocnienie moralne i rozwój duchowy pracujących, a także pobudzenie ich do aktywności w życiu zawodowym i społecznym. Ich działalność nie zawsze była całkowicie jawna. Pierwsze DLP powstały w 1973, szczególny rozkwit tych struktur, często przy współudziale laikatu, nastąpił w okresie stanu wojennego i delegalizacji „S”, co wynikało z bieżących potrzeb – głównie pomocy internowanym działaczom związku, ale także np. potrzeby wspólnotowości czy dalszego samokształcenia po zawieszeniu działalności kursów organizowanych w ramach tzw. Uniwersytetu Latającego. Zazwyczaj opiekunami duszpasterstw byli księża diecezjalni: proboszczowie albo delegowani do tej pracy wikariusze, np. Jerzy Popiełuszko, który od I 1979 pełnił posługę jako duszpasterz średniego personelu medycznego w archidiecezji warszawskiej. Jednym z prężniej działających DLP kierował w parafii św. Maksymiliana w nowohuckich Mistrzejowicach ks. Kazimierz Jancarz, który organizował tam m.in. czwartkowe Msze za Ojczyznę. Z duszpasterstwem tym był związany ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski. Często opiekę nad DLP sprawowali także księża zakonnicy. DLP przede wszystkim pogłębiały świadomość chrześcijańską; ich członkowie poznawali katolicką naukę społeczną, papieskie encykliki, aktualności z życia gospodarczego i społecznego. W ramach DLP organizowano od 1982 Ogólnopolską Pielgrzymkę Ludzi Pracy, która w 3. sobotę i niedzielę IX każdego roku wyruszała (i wyrusza) na Jasną Górę. DLP organizowały pielgrzymki także do innych miejsc kultu religijnego. Choć wszystkie one miały charakter religijny, pozwalały zarazem pracownikom, szczególnie tym zrzeszonym w „S”, na zamanifestowanie jedności i starań w walce o wolność, godność człowieka pracy i prawa pracownicze. Przeciwko DLP protestowały niejednokrotnie władze państwowe, traktując ich działalność jako zagrożenie w sferze wpływu na środowiska robotnicze. DLP prowadziły ponadto działalność samokształceniową, budowały poczucie wspólnoty w kręgu wartości chrześcijańskich, wywierały pozytywny wpływ na życie religijne, społeczne, rodzinne, zawodowe i polityczne. przy parafii św. Klemensa Dworzaka we Wrocławiu; wielokrotnie występował (m.in. w przedstawieniach wrocławskiej niezależnej grupy teatralnej Nie Samym Teatrem) w ramach Tygodni Kultury Chrześcijańskiej w kościołach m.in. w Bydgoszczy, Nowej Rudzie, Krakowie, Warszawie i we Wrocławiu. 21 VI 1983 aktor i autor tekstów pieśni programu Pokój Tobie Polsko, Ojczyzno moja zaprezentowanego podczas mszy Jana Pawła II we Wrocławiu-Partynicach. 5 VII 1984 zwolnił się z Teatru Wspólczesnego na znak protestu przeciwko odwołaniu Kazimierza Brauna z funkcji dyr. 1983–1987 współzałożyciel, reżyser, scenarzysta i aktor niezależnej wrocławskiej grupy teatralnej NST. 1983–1988 publikował wiersze w podziemnym piśmie „Obecność”, a także zbiory wierszy w podziemnych wydawnictwach Modlitwa przeciw rozpaczy (Robotnicze Wydawnictwo Feniks, 1985), Łagodny, miły: wiersze i mała proza (RW Feniks, 1986), Źródło światła (Inicjatywa Wydawnicza Aspekt, 1988). 1983–1989 wielokrotnie zatrzymywany (m.in. 30 IX 1985, 29 VI 1986, 19 III 1987), przesłuchiwany, poddawany rewizjom, 29 VI i 11 XI 1987 ukarany grzywnami przez kolegium ds. wykroczeń. Od l. 80. reżyser w Teatrze Lalek Banialuka w Bielsku-Białej.

Od 1989 członek SPP (1992–2003 w Zarządzie Głównym). 1990–1992 dyr. artystyczny w Teatrze Współczesnym w Szczecinie. 1992–2010 ponownie wykładowca w PWST im. L. Solskiego w Krakowie Filia we Wrocławiu, 1992–2000 aktor w Teatrze Polskim tamże, 2000–2008 we Wrocławskim Teatrze Wspólczenym; od 2008 na emeryturze (nadal gościnnie występuje w teatrach m.in. we Wrocławiu i Warszawie).

Autor licznych książek poetyckich i eseistycznych oraz dramatów i opracowań literackich, m.in. poezje: Nagość stokrotna (1972), Ciemny chleb (1973), Niewinność (1981), Sekundy (1994), Tyber z piaskiem (1997), Zaskroniec (2003), Rtęć (2010), Manatki (2013); tomy szkiców: Przyboś i (1976), Wzniosły upadek anioła (1992), Moje kochanki (2001), Ciało z mojego ciała (2005), Rafał Wojaczek. Prawdziwe życie bohatera 2007; prozy poetycko-eseistyczne Bazgroły dla składacza modeli latających (2010), Cię–mność (2014).

Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (2006), Złotym Krzyżem Zasługi (1978, 1996), Medalem Zasłużony Kulturze Gloria Artis (2010), laureat nagrody Polcul Foundation (1986).

1975 – I 1990 rozpracowywany przez Wydz. III/WOKPP KW MO/WUSW we Wrocławiu w ramach SO krypt. Stars; 6 II 1985 – I 1989 przez Wydz. III WUSW w ramach SOR krypt. Habit.

Sebastian Ligarski|Łukasz Sołtysik

Region Dolny Śląsk, Wrocław

Opcje strony

do góry