Krzemiński Marian
Marian Krzemiński, ur. 23 VII 1960 w Radzyniu Chełmińskim. Absolwent Politechniki Wrocławskiej, Wydz. Podstawowych Problemów Fizyki (1985), Central Connecticut State University na PWr, kierunek zarządzanie (1992).
Od IV 1981 w NZS.
XII 1981 – VI 1982 działacz Akademickiego Ruchu Oporu we Wrocławiu (m.in. z Jackiem Leśkowem, Pawłem Kasprzakiem i Rafałem Guzowskim); 2/3 V 1982 zawiesił 11 metrową flagę „S” na szczycie Iglicy k. Hali Ludowej we Wrocławiu (akcja związana z powitaniem zwolnionych z internowania kolegów z NZS m.in. Lecha Ostafińskiego i Sławomira Najnigiera). 1983-1985 uczestnik (z Jackiem Garncarzem i Wacławem Giermkiem) studenckiego Ruchu Non Violance zmierzającego m.in. do wprowadzenia nauczania z zakresu nauki społecznej kościoła w ramach zajęć etyki i filozofii na PWr. VI 1982-1990 członek (zaprzysiężony) SW: współpracownik m.in. Hanny Łukowskiej-Karniej, Kornela Morawieckiego, Zbigniewa Oziewicza, Zofii Maciejewskiej, Jana Pawłowskiego (przy emisjach Radia SW), Piotra Medonia, Wojciecha Myśleckiego, 1982-1983 dubler Kazimierza Klementowskiego, kolporter, łącznik (przenosił m.in. matryce, papier), sporadycznie drukarz podziemnych pism SW. 1983-1989 współpracownik, łącznik z działaczami struktur podziemnych „S” w Głogowie (Stanisław Orzech, Zdzisław Wandycz, Andrzej Kosmalski, Władysław Papużyński, od 1987 Leszek Rybak), Lubinie i Polkowicach (Jan Gaca, Jacek Swakoń, Wojciech Swakoń, Edward Wóltański, Blanka Skowrońska), Brzegu (Janusz Kajdzik), Rzeszowie (do 1983 L. Rybak). 14 XII 1983 zatrzymany w trakcie założonego przez SB tzw. kotła przy ul. Białowieskiej i przesłuchany, 16 XII 1983 zwolniony, nast. 23 XII 1983 – 12 I 1984 w ukryciu. Postanowił wrócić na studia, 13 I 1984 aresztowany w Głogowie, nast. osadzony w areszcie WUSW we Wrocławiu przy ul. Podwale i AŚ przy ul. Świebodzkiej tamże, 12 VII 1984 objęty aktem oskarżenia, 25 VII 1984 postanowieniem Sądu Rejonowego Wrocław-Fabryczna sprawę umorzono na mocy amnestii, nast. 30 VII 1984 zwolniony. 1985-1987 współpracownik Komitetu Obrony Praw Człowieka we Wrocławiu. 1985-1991 programista, kierownik sekcji oprogramowania w Zakładach Górniczych Polkowice KGHM Lubin. 1985-1989 członek Podziemnej Tymczasowej KZ „S” w ZG Polkowice, współpracownik Międzyzakładowej Komisji Wykonawczej Zagłębia Miedziowego (współpraca m.in. z Janem Gacą, Waldemarem Brusem, Władysławem Grockim); 1985-1989 współpracownik ks. Ryszarda Dobrołowicza z parafii NMP Królowej Polski w Głogowie (przy organizacji pielgrzymek, mszy za ojczyznę, spotkań, wykładów, marsze do Sanktuarium Matki Bożej Jutrzenki Nadziei w Grodowcu) oraz Bractwa Oblatów Św. Brygidy Dom Głogów. VII 1988-1990 współpracownik Komisji Górniczej NSZZ „Solidarność” Zagłębia Miedziowego; IX/X 1988-1989 członek Komisji Interwencji i Praworządności NSZZ „Solidarność” Zagłębie Miedziowe. W V 1988 pomagał W. Grockiemu w organizacji strajku na Szybie Zachodnim ZG Rudna w Polkowicach.
1989-1993 w „S”. 5-11 V 1989 członek MKS w ZG Rudna, negocjator porozumienia z rządem. W 1989 w oparciu o struktury „S” koordynator wyborów do rad pracowniczych w zakładach KGHM, 1989-1991 wiceprzew. Rady Pracowniczej KGHM. W II 1990 delegat na III WZD Województwa Legnickiego, w III 1990 delegat na II WZD Regionu Dolny Śląsk, IV 1990 delegat na II KZD; IX 1990 delegat na IV WZD Woj. Legnickiego, nast. 1990-1992 członek ZR Zagłębie Miedziowe. 1991-1993 kierownik, dyr. w KGHM Polska Miedź SA, od 1993 własna działalność gospodarcza, 1998-1999 dyr. w Drugim Narodowym Funduszu Inwestycyjnym w Warszawie, 1999-2002 prezes KGHM Polska Miedź SA, 2016-2019 doradca w Polskim Funduszu Rozwoju w Warszawie, 2019-2021 członek zarządu Grupy Lotos SA w Gdańsku, od 2021 doradca prezesa PKO Bank Polski w Warszawie. Od 2019 członek Stowarzyszenia Solidarność Walcząca we Wrocławiu.
Odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (2022), Krzyżem Wolności i Solidarności (2025), Medalem Stulecia Odzyskanej Niepodległości (2022), odznaką honorową Zasłużony dla Kultury Polskiej (2022).