Brzuzy Ryszard
Brzuzy Ryszard, ur. 2 I 1961 w Bogatyni, zm. 8 XII 2021 w Bełchatowie. Ukończył Zasadniczą Szkołę Górniczą w Bogatyni (1979) i Technikum Górnicze w Bełchatowie (1983), technik elektromonter maszyn i urządzeń górnictwa odkrywkowego.
1979–1980 elektromonter w KWB Turów; 1980–1989 w KWB Bełchatów.
Od 1980 w „S”. 1981 uczestnik (z Z. Matyśkiewiczem) w akcji plakatowej na terenie Bełchatowa w zw. z upamiętnianiem rocznic historycznych nieuznawanych przez władze PRL. III 1982 ukarany grzywną przez Kolegium ds. Wykroczeń przy Urzędzie Miasta w Bełchatowie za noszenie w klapie kurtki znaczka z orłem w koronie. III–IV 1982 zaangażowany w kolportaż na terenie Bełchatowa podziemnego pisma „Solidarność Wojenna”. 30 IV 1982 zatrzymany, 2 V 1982 aresztowany, osadzony w AŚ w Piotrkowie Trybunalskim, objęty śledztwem prowadzonym przez Wojskową Prokuraturę Garnizonową w Łodzi. 3 VIII 1982 skazany przez Sąd Wojewódzki w Piotrkowie Trybunalskim na półtora roku pozbawienia wolności w zawieszeniu.
Po delegalizacji „S” nie wstąpił do oficjalnych związków zawodowych. 1 XI 1984 zaangażowany w akcję wieszania na cmentarzu w Bełchatowie transparentu i tablicy upamiętniającej ks. J. Popiełuszkę. Od 1985 uczestnik Duszpasterstwa Ludzi Pracy Duszpasterstwa Ludzi Pracy Duszpasterstwa Ludzi Pracy, struktury kościelne, faktycznie posiadające charakter stowarzyszeń, których celem było wzmocnienie moralne i rozwój duchowy pracujących, a także pobudzenie ich do aktywności w życiu zawodowym i społecznym. Ich działalność nie zawsze była całkowicie jawna. Pierwsze DLP powstały w 1973, szczególny rozkwit tych struktur, często przy współudziale laikatu, nastąpił w okresie stanu wojennego i delegalizacji „S”, co wynikało z bieżących potrzeb – głównie pomocy internowanym działaczom związku, ale także np. potrzeby wspólnotowości czy dalszego samokształcenia po zawieszeniu działalności kursów organizowanych w ramach tzw. Uniwersytetu Latającego. Zazwyczaj opiekunami duszpasterstw byli księża diecezjalni: proboszczowie albo delegowani do tej pracy wikariusze, np. Jerzy Popiełuszko, który od I 1979 pełnił posługę jako duszpasterz średniego personelu medycznego w archidiecezji warszawskiej. Jednym z prężniej działających DLP kierował w parafii św. Maksymiliana w nowohuckich Mistrzejowicach ks. Kazimierz Jancarz, który organizował tam m.in. czwartkowe Msze za Ojczyznę. Z duszpasterstwem tym był związany ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski. Często opiekę nad DLP sprawowali także księża zakonnicy. DLP przede wszystkim pogłębiały świadomość chrześcijańską; ich członkowie poznawali katolicką naukę społeczną, papieskie encykliki, aktualności z życia gospodarczego i społecznego. W ramach DLP organizowano od 1982 Ogólnopolską Pielgrzymkę Ludzi Pracy, która w 3. sobotę i niedzielę IX każdego roku wyruszała (i wyrusza) na Jasną Górę. DLP organizowały pielgrzymki także do innych miejsc kultu religijnego. Choć wszystkie one miały charakter religijny, pozwalały zarazem pracownikom, szczególnie tym zrzeszonym w „S”, na zamanifestowanie jedności i starań w walce o wolność, godność człowieka pracy i prawa pracownicze. Przeciwko DLP protestowały niejednokrotnie władze państwowe, traktując ich działalność jako zagrożenie w sferze wpływu na środowiska robotnicze. DLP prowadziły ponadto działalność samokształceniową, budowały poczucie wspólnoty w kręgu wartości chrześcijańskich, wywierały pozytywny wpływ na życie religijne, społeczne, rodzinne, zawodowe i polityczne. przy kościele oo. Jezuitów w Piotrkowie Trybunalskim, od 1986 DLP przy kościele NMP Matki Kościoła w Bełchatowie. Drukarz i kolporter biuletynu „Zwyciężymy. Solidarność Bełchatów”. W II poł. lat 80. uczestnik akcji zamalowania pomników gloryfikujących komunizm na terenie Bełchatowa i woj. piotrkowskiego (z Grzegorzem Lipińskim) oraz wieszania solidarnościowych transparentów na liniach wysokiego napięcia w Bełchatowie i okolicach miasta. III–V 1987 sekretarz Głównej Komisji Wyborczej nadzorującej prawidłowość przebiegu głosowania do Rady Pracowniczej KWB Bełchatów, w wyniku którego mandaty zdobyło kilku działaczy „S”. 25–26 IV 1987 współorganizator akcji informacyjnej (m.in. na łamach biuletynu „Zwyciężymy”) zachęcającej do głosowania na kandydatów bezpartyjnych w ww. wyborach. Od 1987 członek Towarzystwa Przyjaciół „Powściągliwości i Pracy”, od 20 X 1987 Ruchu „WiP” w Bełchatowie. Utrzymywał kontakty z Z. Bujakiem i J. Kuroniem. Od 22 X 1987 członek Komitetu Założycielskiego „S” Górników przy KWB Bełchatów, który 26 X złożył w Sądzie Wojewódzkim w Piotrkowie Trybunalskim wniosek o rejestrację struktury (12 I 1988 wniosek oddalił ostatecznie Sąd Najwyższy w Warszawie). 11 XI 1987 uczestnik niezależnych obchodów 69. rocznicy odzyskania niepodległości zorganizowanych w Bełchatowie. 25 II i 9 III 1988 przesłuchiwany w zw. z próbą zarejestrowania KZ „S” przy KWB Bełchatów. 6 V 1988 współorganizator (z Kazimierzem Suchcickim) wiecu na terenie Warsztatów Naprawczych, podczas którego wysunięto żądania płacowe. 1 VI 1988 przesłuchiwany w zw. z tymże wiecem. 23 VIII 1988 współorganizator pogotowia strajkowego na terenie Warsztatów Naprawczych KWB Bełchatów, 26 I 1989 uczestnik wiecu tamże. 6–9 II 1989 współorganizator strajku, przew. KS i uczestnik negocjacji z dyrekcją KWB Bełchatów. Od 20 II 1989 członek Międzyzakładowego Komitetu Organizacyjnego „S” w Bełchatowie. II–IV 1989 uczestnik obrad Okrągłego Stołu w podzespole ds. górnictwa. Od 5 IV 1989–1990 przew. TKZ/KZ „S”, nast. KZ w miejscu pracy.
1989–1991 poseł na Sejm PRL (RP) z listy KO „S”. VII 1989, w proteście przeciw wyborowi Wojciecha Jaruzelskiego na urząd prezydenta PRL, wystąpił z OKP, nast. poseł niezależny. VIII 1990 przew. WKK dla b. funkcjonariuszy SB w Piotrkowie Trybunalskim. 27 VIII 1990 zrezygnował z funkcji w proteście przeciwko działaniom CKK w Warszawie, podważającej decyzję WKK o nieprzydatności funkcjonariuszy SB do dalszej służby w UOP i Policji.
1991–1995 st. specjalista ds. technicznych w Dziale Akwizycji i Marketingu KWB Bełchatów, 1995–1997 przew. KZ „S”, 1997– 2015 przew. MK WZZ „Sierpień ’80” w KWB Bełchatów, jednocześnie przew. PPP w KWB Bełchatów. 2004 kandydat PPP w wyborach do Parlamentu Europejskiego oraz 2005 i 2007 do Sejmu RP. Od 2015 bezrobotny.
Odznaczony odznaką honorową „Działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych” (2018).
1987–1989 rozpracowywany przez p. V RUSW w Bełchatowie w ramach SOR krypt. Optymiści.