Siewiera Grażyna Józefa
Siewiera Grażyna Józefa, ur. 19 III 1952 w Łodzi. Absolwentka Uniwersytetu Łódzkiego, Wydz. Matematyki Fizyki i Chemii (1979); podyplomowych studiów na Uniwersytecie Łódzkim, Wydz. Ekonomiczno-Socjologicznym (1998) oraz na Akademii Ekonomicznej im. K. Adamieckiego w Katowicach, Wydz. Zarządzania (2004).
1974–1990 kierowniczka Wydz. Informacyjno-Bibliograficznego Wojewódzkiej Biblioteki Pedagogicznej w Łodzi.
1980–1981 przechowywała i kolportowała niezależną prasę i pisma ZR „S” Ziemi Łódzkiej. 21 I 1981 – 18 II 1981 organizatorka pomocy żywnościowej dla studentów podczas strajku łódzkich uczelni. 1982–1985 współorganizatorka Ośr. Pomocy Uwięzionym i Internowanym przy parafii oo. Jezuitów w Łodzi, współpracowniczka o. Stefana Miecznikowskiego, z którym odwiedzała internowanych w ośr. odosobnienia oraz ich rodziny. 1983–1989 współpracowniczka Duszpasterstwa Środowisk Twórczych Duszpasterstwa Środowisk Twórczych Duszpasterstwa Środowisk Twórczych, powstały w wyniku (zapoczątkowanej przy organizowaniu Tygodni Kultury Chrześcijańskiej) współpracy środowisk artystycznych z Kościołem. Od IX 1978 ks. Wiesław Niewęgłowski prowadził w parafii św. Anny w Warszawie (kościół akademicki) cykliczne spotkania z twórcami (zwykle w 2. czwartek miesiąca); rozpoczynały się mszą św., nast. podejmowano tematy, które sugerowali uczestnicy. W spotkaniach brało udział zwykle kilkadziesiąt osób: aktorów, dziennikarzy, pisarzy. W III 1980 prymas Stefan Wyszyński oficjalnie ustanowił ks. W. Niewęgłowskiego Duszpasterzem Środowisk Twórczych w Warszawie. 16 IX 1980 powstał Komitet Porozumiewawczy Środowisk Twórczych i Naukowych. 27-29 III 1981 odbyły się pierwsze rekolekcje dla środowisk twórczych, 11 X prymas Józef Glemp wyraził zgodę na stałą, coniedzielną mszę św. dla środowisk twórczych w parafii św. Anny. Do XI 1981 DŚT objęło swoją posługą ok. 800 twórców. Duszpasterstwa zorganizowano także poza Warszawą, m.in. w Lublinie i Łodzi. przy tej parafii: współorganizatorka prelekcji, wykładów, konferencji, spotkań środowych; autorka kilku montaży literackich prezentowanych m.in. w rocznicę Sierpnia 1980. 1986 współzałożycielka – z ks. Zdzisławem Czosnykowskim – i działaczka Duszpasterstwa Ludzi Pracy Duszpasterstwa Ludzi Pracy Duszpasterstwa Ludzi Pracy, struktury kościelne, faktycznie posiadające charakter stowarzyszeń, których celem było wzmocnienie moralne i rozwój duchowy pracujących, a także pobudzenie ich do aktywności w życiu zawodowym i społecznym. Ich działalność nie zawsze była całkowicie jawna. Pierwsze DLP powstały w 1973, szczególny rozkwit tych struktur, często przy współudziale laikatu, nastąpił w okresie stanu wojennego i delegalizacji „S”, co wynikało z bieżących potrzeb – głównie pomocy internowanym działaczom związku, ale także np. potrzeby wspólnotowości czy dalszego samokształcenia po zawieszeniu działalności kursów organizowanych w ramach tzw. Uniwersytetu Latającego. Zazwyczaj opiekunami duszpasterstw byli księża diecezjalni: proboszczowie albo delegowani do tej pracy wikariusze, np. Jerzy Popiełuszko, który od I 1979 pełnił posługę jako duszpasterz średniego personelu medycznego w archidiecezji warszawskiej. Jednym z prężniej działających DLP kierował w parafii św. Maksymiliana w nowohuckich Mistrzejowicach ks. Kazimierz Jancarz, który organizował tam m.in. czwartkowe Msze za Ojczyznę. Z duszpasterstwem tym był związany ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski. Często opiekę nad DLP sprawowali także księża zakonnicy. DLP przede wszystkim pogłębiały świadomość chrześcijańską; ich członkowie poznawali katolicką naukę społeczną, papieskie encykliki, aktualności z życia gospodarczego i społecznego. W ramach DLP organizowano od 1982 Ogólnopolską Pielgrzymkę Ludzi Pracy, która w 3. sobotę i niedzielę IX każdego roku wyruszała (i wyrusza) na Jasną Górę. DLP organizowały pielgrzymki także do innych miejsc kultu religijnego. Choć wszystkie one miały charakter religijny, pozwalały zarazem pracownikom, szczególnie tym zrzeszonym w „S”, na zamanifestowanie jedności i starań w walce o wolność, godność człowieka pracy i prawa pracownicze. Przeciwko DLP protestowały niejednokrotnie władze państwowe, traktując ich działalność jako zagrożenie w sferze wpływu na środowiska robotnicze. DLP prowadziły ponadto działalność samokształceniową, budowały poczucie wspólnoty w kręgu wartości chrześcijańskich, wywierały pozytywny wpływ na życie religijne, społeczne, rodzinne, zawodowe i polityczne. przy kościele św. Antoniego w Łodzi: organizatorka wykładów, spotkań z działaczami „S”, prelekcji. Współorganizatorka Tygodni Kultury Chrześcijańskiej. Autorka stenogramów ze spotkań, wydawca zbioru prelekcji. 1986–1989 sekretarz Grupy Roboczej Komisji Krajowej „S”, redaktorka biuletynu informacyjnego „Materiały Grupy Roboczej”.
Inwigilowana przez SB, wielokrotnie śledzona, m.in.: śledzono samochód Siewierów, przebijano opony, podcinano linki hamulcowe, odwlekano możliwość zakupu nowej karoserii. Straszono śmiercią jej ojca: telefony z pogróżkami, przerywanie rozmów.
1989 współorganizatorka kampanii wyborczej do Senatu mec. Karola Głogowskiego. 1990–1998 radna I i II kadencji Rady Miejskiej w Łodzi. 1990–1994 pełnomocnik Kuratora ds. Oświaty Niepublicznej, 1992–2001 dyr. Domu Pomocy Społecznej Włókniarz, od 2003 Domu Pomocy Społecznej Dom Kombatanta.
1980–1989 członek KIK w Łodzi. Współzałożycielka Łódzkiego Porozumienia Obywatelskiego (1989) członek założyciel Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego, sekretarz Okręgu Łódzkiego (1989), członek sądu koleżeńskiego tej partii, sekretarz stowarzyszenia Powrót Trzech Króli (2011).
Wyróżniona odznaką „Zasłużony Działacz Kultury” (2001), medalem „S” „O Niepodległość Polski i Prawa Człowieka 13 XII 1981 – 4 VI 1989” (2001).
18 V 1987 – I 1990 rozpracowywana przez Wydz. V WUSW w Łodzi jako OZ.