Wojciechowicz Michał
Wojciechowicz Michał, ps. Pistolet, ur. 13 XII 1964 w Gdańsku, w działalność opozycyjną włączył się po mszy z okazji 11 XI 1979 – rozdający ulotki Lech Jankowski udostępnił mu wówczas kontakt do braci Rybickich. Od końca 1979 w RMP, uczestnik akcji ulotkowych (w tym przed uroczystościami z okazji 9. rocznicy Grudnia 1970), manifestacji rocznicowych (np. 3 V 1980), kół samokształceniowych Aleksandra Halla oraz wykładów organizowanych przez opozycję (np. z Wiesławem Chrzanowskim). 9 VIII 1980 uczestnik spotkania u Ewy i Piotra Dyków, na którym podjęto decyzję o strajku w Stoczni Gdańskiej.
16 VIII 1980 tuż przed zamknięciem bram na terenie Stoczni Gdańskiej, nast. przekonał właściciela pobliskiej piekarni do przekazania chleba na rzecz protestujących, pieczywo załadowali i przywieźli wspólnie firmowym żukiem na teren zakładu. W trakcie strajku drukarz (na tzw. wałkach), a nast. kolporter ulotek, oświadczeń MKS, zbierał pieniądze, odebrał z Janem Samsonowiczem bibułę z Wolnej Drukarni Stoczni Gdynia, a podczas jej transportu holownikiem ścigany przez statek milicyjny, który oddał w jego kierunku salwę ostrzegawczą. Po wyjściu na Nadbrzeże Gdyńskie jako jedyny uciekł i dostał się do Stoczni Gdańskiej. 19 VIII zatrzymany wraz ze swoją matką Joanną oraz Pawłem Mikłaszem w aucie na moście Błędnik w Gdańsku, przewieziony na przesłuchanie do KW MO. Zatrzymany ponownie i 20 VIII pobity z trzema osobami w Starogardzie Gdańskim za rozwożenie „ulotek o treści antypaństwowej”, uciekł z komisariatu i następnego dnia przedostał się z powrotem do stoczni.
Na pocz. 1981 pomagał matce oraz Mieczysławowi Cholewie, Ryszardowi Czajkowskiemu zakładać Radiową Agencję „S” przy gdańskim MKZ – przegrywał kasety z nagraniami Kaczmarskiego i Kelusa, współorganizował wystawę „Grudzień 70”, członek Parszywej Dwunastki. IX 1981 twórca Młodzieżowej Oficyny Wydawniczej, która wydała m.in. wspomnienia Ryszarda Siwca, współpracownik Wyd. Konstytucji 3 Maja. Po 13 XII uczestnik strajku w Stoczni Gdańskiej – rozłożył na części i wyniósł partiami z zakładu offset, a nast. przewiózł do mieszkania internowanego Andrzeja Butkiewicza. Na pocz. 1982 skreślony z listy uczniów IV LO w Gdańsku za działalność antykomunistyczną, nieprzyjęty do żadnej szkoły dziennej, kontynuował naukę wieczorowo w II LO do 1986.
Założyciel (z Krzysztofem Łebkiem) organizacji uczniowskiej Ruch Oporu Młodych, 17 III 1982 przyjął ps. Rafał. W wyniku donosu organizację rozbito; 29 IV 1982 aresztowany (podobnie jak 9 pozostałych członków organizacji) i osadzony w AŚ przy ul. Kurkowej. Prokuratura Marynarki Wojennej w Gdyni przedstawiła zarzuty dot. tego, że „po wprowadzeniu na terytorium PRL stanu wojennego 13 XII 1981 działając wspólnie i w porozumieniu do III 1982 w Gdańsku, doprowadził do zorganizowania związku mającego na celu dokonywanie przestępstw, w szczególności przeciwko porządkowi publicznemu, takich zwłaszcza, jak publiczne nawoływanie do nie zaniechania udziału w działalności NSZZ »Solidarność«, publiczne nawoływanie do nieposłuszeństwa i przeciwdziałania prawnym rozporządzeniom organów państwowych…”. 17 IX 1982, prawdopodobnie wskutek interwencji prymasa Glempa, do którego udała się część matek osadzonych, zwolniony z aresztu z kilkoma osobami, oddany pod dozór MO. Postępowanie karne umorzono na mocy amnestii.
Współpracownik SW i Ruchu WiP (1984–1987). Z matką, A. Kołodziejem, J. Gwiazdą i M. Balickim brał udział w głodówce w kościele św. Stanisława Kostki w Gdańsku przeciwko kolejnemu aresztowaniu Andrzeja Gwiazdy (16–23 XII 1984), założył Rzemieślniczy Zakład Usługowy Klar Mycie Okien.
IX 1987 na emigracji zarobkowej i studiach w USA. 1992 powrót do kraju, własna działalność gospodarcza, założyciel Pomorskiego Instytutu Zarządzania, wykładowca w Gdańskiej Fundacji Kształcenia Menedżerów (2001–2010), obecnie pisarz, autor 6 powieści i podręcznika do zarządzania czasem: Mój czas w moich rękach (1992), Cypel Story (2000), Życie podziemne mężczyzny (2003), Słodka Polsko (2006), Życie podziemne mężczyzny – Rewanż (2015), Zabić bogatych (2020), Walka o brokat (2021). Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (2009) oraz Krzyżem Wolności i Solidarności (2015).
15 IV 1982 – 16 VIII 1983 rozpracowywany przez Wydz. V KW MO w Gdańsku w ramach SOR krypt. Drużyna.