Kunicki-Goldfinger Marek
Marek Kunicki-Goldfinger, ur. 20 I 1957 we Wrocławiu.
Absolwent Uniwersytetu Warszawskiego Wydz. Historyczny (1984).
Od 1972 zw. z Sekcją Kultury KIK w Warszawie.
Od 1976 współpracownik KOR/KSS „KOR”; uczestnik akcji pomocy robotnikom w Radomiu; 1976–1981 zaangażowany w kolportaż, skład i przechowywanie niezależnych czasopism („Spotkania” i „Krzyż Nowohucki”), wydawnictw KOR, KSS KOR, PPN, SKS, NOW-ej, Biblioteki „Spotkań”, „Głosu”, „Kręgu”; 1976 współinicjator przejęcia przez opozycyjnych studentów oficjalnych struktur SZSP w Instytucie Historii UW; współorganizator niezależnych struktur koła naukowego (1976–1977 wiceprzewodniczący), klubu dyskusyjnego i wolnej tablicy studentów. Współorganizator i sygnatariusz
listów protestacyjnych: 1976 w obronie Stanisława Kruszyńskiego i Jacka Smykały, 1977 ws. powołania nadzwyczajnej komisji poselskiej do zbadania pacyfikacji protestów robotniczych w Radomiu i w Ursusie. 1978 uczestnik akcji protestacyjnej przeciwko zwolnieniu z pracy w IH UW Marka Barańskiego, sygnatariusz listu w tej sprawie. III 1979 autor oświadczenia ws. napadów bojówek SZSP na uczestników wykładów TKN, sygnatariusz listu w tej sprawie. 1980 sygnatariusz listu w obronie relegowanego ze studiów J. Majewskiego. Od 1977 współpracownik SKS w Warszawie i UL/TKN. 1978 współorganizator niezależnych obchodów rocznic odzyskania przez Polskę niepodległości, Marca 1968,
uczestnik obchodów Grudnia 1970, Katyń 1940. 1978–1980 współorganizator niezależnego ruchu młodych katolików Foi et Lumière; uczestniczył w akcji ulotkowej na rzecz bojkotu wyborów w 1980; VIII 1980 współpraca wraz z W. Onyszkiewiczem w organizacji centrum wymiany informacji o strajkach w Polsce.
1980–1981 współorganizator niezależnego Samorządu Studentów na UW, współautor deklaracji ideowych tegoż, IX 1980 – XI 1981 współinicjator, redaktor niezależnego czasopisma „Głos Wolny Wolność Ubezpieczający”; współautor niezależnego programu studiów historycznych obowiązującego od 1980 do 2000 r.
Od 13 XII 1981 w ukryciu. 24 XII 1981 ujawnił się. 1983 uczestnik akcji ściągania do Polski sprzętu drukarskiego.
1987–1996 i od 2012 nauczyciel historii w Ośrodku Szkolno-Wychowawczym w Laskach. 1988 uczestnik akcji przekazania Janowi Pawłowi II oświadczenia dot. rosyjskich świadków zbrodni w Katyniu. 1988 współinicjator zbudowania struktur „S” w OSW w Laskach, 1988–1996 wiceprzew. Komisji Zakładowej tamże;
1990–1991 etatowy doradca Ministra Edukacji Narodowej. 1996-2008 pracownik naukowy IJP PAN. Członek od 2005 Stowarzyszenia „Archiwum Solidarności”, od 2012 Stowarzyszenia Forum Współpracy i Dialogu Polska-Litwa; od 2005 Rady Muzeum na Majdanku, od 2010 PEN Clubu.
Autor i współautor kilkudziesięciu publikacji historycznych m.in. Samorząd studencki Uniwersytetu Warszawskiego 1980–
1989 (2010) oraz Janusz Krupski. Opozycjonista i polityk, t. 1–2 , (z Agatą Kunicką-Goldfinger, 2021).
1979–1981 rozpracowywany przez Wydział III KSMO w Warszawie w ramach SOR krypt. Kuna.