Skórzyński Jan
Jan Skórzyński , ur. 26 XI 1954 w Warszawie, absolwent Uniwersytetu
Warszawskiego, Wydz. Historyczny (1981), doktorat z nauk o polityce (2009), habilitacja (2013).
Od 1984 członek KIK.
1977–1980 współpracownik KSS „KOR” (rozpowszechniał ulotki i plakaty). 1977–1979 uczęszczał na wykłady UL/TKN.
VI 1979 członek straży papieskiej w czasie pielgrzymki Jana Pawła II do Polski. Składał i kolportował niezależne pisma i książki (m.in. „Głos”, „Biuletyn Informacyjny”, „Zapis”, „Krytyka”). XII 1979 zatrzymany, jego mieszkanie poddano rewizji. V 1980 sygnatariusz petycji w obronie Janusza Majewskiego, relegowanego z UW za działalność opozycyjną.
1980–1981 współinicjator i współzałożyciel Samorządu Studentów Uniwersytetu Warszawskiego, redaktor nacz. i jeden
z autorów niezależnego pisma „Głos Wolny Wolność Ubezpieczający”. 1981 współpracownik Ośrodka Badań Społecznych Regionu Mazowsze „S” (zespół historyczny Jerzego Łojka), autor tekstów w „Tygodniku Solidarność”.
13 XII 1981 internowany, przetrzymywany w Ośr. Odosobnienia w Białołęce, 30 XII 1981 zwolniony. Publikował w podziemnej i emigracyjnej prasie, m.in. w „Woli”, „21”, „Arce”, „Sprawach”, „Zeszytach Literackich”, „Zeszytach Historycznych”, „Punkcie Widzenia”, „Dzienniku Polskim i Dzienniku Żołnierza”. 1986 przewiózł z Francji pieniądze od M. Chojeckiego oraz części elektroniczne do drukarki dla NOW-ej. 1982–1984 pracownik Biblioteki Uniwersyteckiej w Warszawie. Redaktor działu historycznego miesięcznika „Powściągliwość i Praca”. 1984–1989 dziennikarz tygodnika „Przegląd Katolicki”.
1989–1990 kierownik działu historycznego „Tygodnika Solidarność”. 1990–1992 z-ca redaktora nacz. tygodnika „Spotkania”. 1994–2000 kierownik działu zagranicznego „Rzeczpospolitej”. 2000–2005 pierwszy z-ca redaktora nacz. „Rzeczpospolitej”, 2000–2006 redaktor nacz. „Plus-Minus”. 2007–2009 gł. specjalista w Wydziale Badań Naukowych Biura Edukacji Publicznej IPN. 2010–2020 redaktor nacz. i autor tekstów w „Wolności i Solidarności. Studiów z dziejów opozycji wobec komunizmu i dyktatury” (2012–2015 jako pracownik Europejskiego Centrum „Solidarności”). Od 2013 prof. w Collegium Civitas. 2006–2009 wiceprzewodniczący, od 2011 członek Zarządu Stowarzyszenia Archiwum „S”. Członek Zarządu KIK (2008– 2009).
Autor książek z zakresu najnowszej historii Polski, m.in. Ugoda i rewolucja. Władza i opozycja 1985–1989 (1995), Od Solidarności do wolności (2005), Zadra. Biografia Lecha Wałęsy (2009), Siła bezsilnych. Historia Komitetu Obrony Robotników (2012), Na przekór geopolityce. Europa Środkowo-Wschodnia w myśli politycznej polskiej opozycji demokratycznej 1976–1989 (2014), Okrągły Stół. Wynegocjowany koniec PRL (2019). Współautor Kalendarium Solidarności 1980–89 ( 1990, 2 005), r edaktor n acz. i współautor Opozycji w PRL. Słownika biograficznego 1956–89, t. 1–3 (2000, 2002, 2006), współredaktor i współautor książek Słownik dysydentów. Czołowe postacie ruchów opozycyjnych w krajach komunistycznych w latach 1956–1989 (2007), Bronisław Komorowski. Zwykły polski los. Rozmawia Jan Skórzyński (2015).
Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (2014), laureat Nagrody Polcul Foundation (2008).
1978 rozpracowywany przez Wydz. III KSMO w ramach SOS krypt Skóra. 1980–1981 przez Wydz. III KSMO w ramach SOR
krypt Historyk/Skóra. 1982–1986 objęty Kwestionariuszem Ewidencyjnym krypt Butny.