Sarna Edmund Adolf
Edmund Adolf Sarna, ur. 22 I 1939 w Katowicach; zm. 24 X 2007 w Kielcach. Absolwent Wyższej Szkoły Wychowania Fizycznego w Krakowie (1963).
W latach 70. członek Stronnictwa Demokratycznego.
Od 1965 zatrudniony w Kielcach, w latach 70. wykładowca Instytutu Kształcenia Nauczycieli i Badań Oświatowych tamże oraz Okręgowego Ośrodka Metodycznego – kierownik sekcji;
1975–1980 (oraz 1980–1981 dorywczo) nauczyciel wychowania fizycznego w Zespole Szkół Ekonomicznych nr 2 tamże; trener sekcji lekkoatletycznej w Klubie Sportowym Budowlani/AZS Nowi/ Lechia/Łysogóry tamże (1980–1981).
Od IX 1980 przew. Międzyzakładowego Komitetu Założycielskiego „S” Pracowników Oświaty i Wychowania przy Zarządzie Regionu Świętokrzyskiego „S”; organizator spotkań i odczytów zachęcających pracowników oświaty do wstępowania w szeregi związku, inicjator tworzenia komórek „S” w placówkach oświaty Kielc i woj. kieleckiego; inspirator i współorganizator akcji protestacyjno–solidarnościowych w środowisku nauczycieli oraz akcji pisania petycji z żądaniami do władz wojewódzkich i centralnych. Od I 1981 członek Biura Interwencji, które współpracowało z prokuraturą i prezydentem Kielc w sprawach mieszkaniowych, podejmowało interwencje w zakładach pracy, współpracowało z radcami prawnymi. II 1981 członek prezydium założycielskiego regionalnego Komitetu Obrony Więzionych za Przekonania; na pierwszym posiedzeniu komitetu podjęto decyzję o zbieraniu w regionie podpisów pod apelem do przewodniczącego Rady Państwa, dot. uwolnienia osób uwięzionych.
13 XII 1981 – 19 X 1982 internowany, w dniu internowania jego żona Mirosława poroniła, będąc w drugim mies. ciąży; przetrzymywany w ośr. Odosobnienia w Kielcach–Piaskach, Załężu k. Rzeszowa, Uhercach, Nowym Łupkowie; w ośr. odosobnienia nie podejmował starań o urlopowanie lub uchylenie decyzji o internowaniu, odmówił skorzystania z urlopu przyznanego na okres 23 VII – 12 VIII 1982. Po wyjściu na wolność utrzymywał kontakty z członkami b. ZR „S”, m.in. ze Starachowic, oraz z Andrzejem Gwiazdą, Anną Walentynowicz i Antonim Macierewiczem; współpracował przy wydawaniu i kolportażu ulotek, opozycyjnej prasy („Wolny Związkowiec”, dwutygodnik „Wolność i Solidarność”) z Mariuszem Górskim, Rafałem Górskim, Jerzym Kurzątkowskim; po internowaniu nie mógł uzyskać zatrudnienia w oświacie ani sporcie, łącznie nie pracował w zawodzie 7 lat; nakłaniany do wyjazdu za granicę, czasowo zatrzymywany przed rocznicowymi uroczystościami, poddawany rewizjom. 1982–1989 zw. z kielecką Kurią Diecezjalną; staraniem sufragana kieleckiego bpa Mieczysława Jaworskiego zatrudniony (z Michałem Płoskim) przy obsłudze Starego Cmentarza w Kielcach oraz jako nauczyciel wf. w Wyższym Seminarium Duchownym w Kielcach; 1984–1985 kierowca biskupa; prelegent na spotkaniach ruchu oazowego Światło–Życie i rekolekcjach m.in. w parafii Chrystusa Króla w Kielcach (współpraca z ks. Marianem Florczykiem); wspierał pracę Biskupiego Komitetu Pomocy Potrzebującym tamże (z żoną).
1 IX 1989–2000 ponownie nauczyciel wf. w ZSE tamże; 2000–2003 trener w Wojewódzkim Szkolnym Ośrodku Sportu tamże; od 2003 na emeryturze; zw. z Kieleckim Klubem Lekkoatletycznym Fart; wykształcił grono lekkoatletycznych medalistów na poziomie mistrzostw Europy i Polski.
Odznaczony krzyżem Semper Fidelis (2006), Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (2007) Krzyżem Wolności i Solidarności (2016). Jego pamięci dedykowano doroczny Memoriał Edmunda Sarny (mistrzostwa województwa świętokrzyskiego w wielobojach).
1980 – 29 VI 1987 rozpracowywany przez Wydz. III KW MO/ WUSW w Kielcach w ramach SOS krypt. Ośmiornica.