Łykowski Konrad
Konrad Łykowski, ur. 1 VI 1951 w Kamieniu Kmiecym k. Włocławka. Ukończył Korespondencyjne LO w Sierpcu (1971), Technikum Chemiczne dla Pracujących przy Mazowieckich Zakładach Rafineryjnych i Petrochemicznych w Płocku (1976).
25 VI 1976 uczestnik pochodu protestacyjnego w Płocku pod KW i KM PZPR, nast. kolporter prasy niezależnej („U Progu”, „Bratniak”, „Opinia”, „Robotnik”, „Głos”) w Płocku, w 2 poł l. 70 XX w. członek Klubu Inteligencji Katolickiej w Warszawie, uczestnik Duszpasterstwa Akademickiego przy parafii św. Stanisława Kostki w Płocku (Stanisławówce) oraz nieformalnej grupy formacyjnej przy kościele św. Jana Chrzciciela tamże.
1970-1972 magazynier w Przedsiębiorstwie Budownictwa Przemysłowego Petrobudowa w Płocku, 1972-1980 aparatowy, sterowniczy w Mazowieckich Zakładach Rafineryjnych i Petrochemicznych tamże, IV 1980 – XI 1982 samodzielny planista w Fabryce Maszyn Żniwnych tamże.
Od IX 1980 w „S”; 2 IX 1980 uczestnik strajku w FMŻ, 17 IX 1980 inicjator i przew. Tymczasowego Komitetu Założycielskiego (początkowo zarejestrowanego w Regionie Mazowsze), od XII 1980 przew. KZ tamże; od 20 IX 1980 współzałożyciel, członek prezydium TMKZ w Płocku; 15 I – XII 1981 członek Zarządu Regionu, przew. Zespołu ds. Rozwiazywania Konfliktów przy Regionie Płockim „S”. Od 15 X 1980 oddelegowany do pracy związkowej w prezydium TKZ/KZ FMŻ. W II 1981 inicjator uchwały dotyczącej powołania w FMŻ Niezależnego Związku Młodzieży Pracującej. 26 III 1981 członek Komitetu Strajkowego w zakładzie podczas strajku ostrzegawczego, 28 X 1981 przew. KS; 1981 redaktor niezależnego „Biuletynu Informacyjnego” wydawanego tamże.
13 XII 1981 internowany, osadzony w Ośrodku Odosobnienia we Włocławku-Mielęcinie, nast. w Kwidzynie, 14 VIII 1982 tamże w trakcie protestu osadzonych ciężko pobity (m.in. pałką po plecach i po głowie), w wyniku czego 16 VIII ogłosił głodówkę „przeciwko nieludzkiemu traktowaniu” przez Służbę Więzienną, zakończył po wszczęciu pod koniec VIII 1982 postępowania prokuratorskiego w sprawie zastosowania przemocy wobec internowanych, 26 XI 1982 zwolniony. 1 XII 1982 zwolniony z pracy z miesięcznym wypowiedzeniem (formalnie w wyniku „racjonalizacji zatrudnienia”), 23 XII 1982 Terenowa Komisja Odwoławcza ds. Pracy w Płocku, mimo pozytywnej opinii zakładowej rady pracowniczej z 8 XII 1982, oddaliła odwołanie, podobnie uczynił 24 II 1983 Sąd Okręgowy Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie; 1982-1989 działacz podziemnej „S”. 1982–1986 uczestnik spotkań w Archikonfraterni Literackiej przy parafii św. Jana Chrzciciela w Warszawie, kolporter jej wydawnictw w Płocku.
III 1983 - 1996 inspektor ds. dostaw w Wojewódzkiej Dyrekcji Inwestycji w Płocku. 1985–1987 współorganizator wyjazdów autokarowych na msze św. za ojczyznę w kościele św. Stanisława Kostki w Warszawie. W 1986 członek Zarządu Organizacji Regionu Płockiego „S”, 12 VI 1987 uczestnik wyjazdu Duszpasterstwa Ludzi Pracy Duszpasterstwa Ludzi Pracy Duszpasterstwa Ludzi Pracy, struktury kościelne, faktycznie posiadające charakter stowarzyszeń, których celem było wzmocnienie moralne i rozwój duchowy pracujących, a także pobudzenie ich do aktywności w życiu zawodowym i społecznym. Ich działalność nie zawsze była całkowicie jawna. Pierwsze DLP powstały w 1973, szczególny rozkwit tych struktur, często przy współudziale laikatu, nastąpił w okresie stanu wojennego i delegalizacji „S”, co wynikało z bieżących potrzeb – głównie pomocy internowanym działaczom związku, ale także np. potrzeby wspólnotowości czy dalszego samokształcenia po zawieszeniu działalności kursów organizowanych w ramach tzw. Uniwersytetu Latającego. Zazwyczaj opiekunami duszpasterstw byli księża diecezjalni: proboszczowie albo delegowani do tej pracy wikariusze, np. Jerzy Popiełuszko, który od I 1979 pełnił posługę jako duszpasterz średniego personelu medycznego w archidiecezji warszawskiej. Jednym z prężniej działających DLP kierował w parafii św. Maksymiliana w nowohuckich Mistrzejowicach ks. Kazimierz Jancarz, który organizował tam m.in. czwartkowe Msze za Ojczyznę. Z duszpasterstwem tym był związany ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski. Często opiekę nad DLP sprawowali także księża zakonnicy. DLP przede wszystkim pogłębiały świadomość chrześcijańską; ich członkowie poznawali katolicką naukę społeczną, papieskie encykliki, aktualności z życia gospodarczego i społecznego. W ramach DLP organizowano od 1982 Ogólnopolską Pielgrzymkę Ludzi Pracy, która w 3. sobotę i niedzielę IX każdego roku wyruszała (i wyrusza) na Jasną Górę. DLP organizowały pielgrzymki także do innych miejsc kultu religijnego. Choć wszystkie one miały charakter religijny, pozwalały zarazem pracownikom, szczególnie tym zrzeszonym w „S”, na zamanifestowanie jedności i starań w walce o wolność, godność człowieka pracy i prawa pracownicze. Przeciwko DLP protestowały niejednokrotnie władze państwowe, traktując ich działalność jako zagrożenie w sferze wpływu na środowiska robotnicze. DLP prowadziły ponadto działalność samokształceniową, budowały poczucie wspólnoty w kręgu wartości chrześcijańskich, wywierały pozytywny wpływ na życie religijne, społeczne, rodzinne, zawodowe i polityczne. z Płocka na mszę św. z Janem Pawłem II do Gdańska. W l. 80 uczestnik spotkań opozycyjnych w parafii św. Wojciecha w Płocku, kościele pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Głogowcu; 1988 współinicjator wmurowania tablicy ku czci Józefa Piłsudskiego w katedrze pw. Wniebowzięcia NMP w Płocku. 1988 członek założyciel KIK tamże (m.in. z Eugeniuszem Aleksandrowiczem, Kazimierzem Cieślikiem, Zenonem Dylewskim, Henryką Wolbach) oraz DLP przy parafii św. Stanisława Kostki, tamże. 10 III – XII 1988 współorganizator (z Andrzejem Prokopowiczem), uczestnik Płockiego Klubu Politycznego. W l. 80 współorganizator mszy za Ojczyznę oraz mszy okolicznościowych w parafii św. Stanisława Kostki w Płocku (m.in. z udziałem artystów), a także wystaw, filmów, spotkań z działaczami opozycji z Warszawy, autor tekstów w prasie podziemnej („Orlęta”, „Wolny Strzelec”, „Bez Dyktatu”), współwydawca (z Leszkiem Wojno) serii znaczków (m.in. poświęconych Janowi Pawłowi II). W 1987 współtwórca Klubu Myśli Politycznej Dziekania w Płocku. W II poł. l. 80 współpracownik tzw. II Komisji Charytatywnej tamże. Wielokrotnie w l. 80 wzywany na przesłuchania przez SB, poddawany rewizjom, zatrzymywany na 48 godzin, zastraszany (m.in. aresztowaniem, rozpuszczaniem nieprawdziwych informacji, nękaniem rodziców, groźbami śmierci), sądzony przez kolegia ds. wykroczeń (m.in. w związku z udziałem 1 V 1988 w manifestacji opozycyjnej, nast. 7 VI 1988 ukarany grzywną w wysokości 20 tys. zł przez kolegium ds. wykroczeń w Płocku, utrzymanej w instancji odwoławczej).
3 V 1988– 30 III 1989 współzałożyciel (m.in. z Henryką Wolbach i Janem Chmielewskim), członek prezydium Płockiej Rady Solidarności. W II 1989 współpracownik koła KMP Dziekania w Płocku. 14 IV 1989 – 1991 członek prezydium Międzyzakładowego Komitetu Organizacyjnego „S” tamże. 1991–1996 wiceprezes, sekretarz Zarządu Wojewódzkiego PC tamże. 1990–1996 autor artykułów w „Gazecie Związkowej” „S” tamże. 1996-1998 bez zatrudnienia. 1998 w wyborach samorządowych współorganizator Porozumienia Prawicy Płockiej (m.in. z Krzysztofem Kowalskim, Sławomirem Lubczyńskim, Krzysztofem Szymańskim). 1999-2000 specjalista ds. zaopatrzenia i sponsoringu w Domie Pomocy Społecznej w Koszelewie k. Gąbina; 2002-2012 podinspektor w Urzędzie Miasta Płocka, 2012–2017 bez zatrudnienia, od 2017 na emeryturze.
Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (2011), Krzyżem Wolności i Solidarności (2015), Medalem 100-lecia Niepodległości (2018), wyróżniony Medalem 25-lecia „Solidarności” (2005), Medalem 25 Solidarności FMŻ (2005).
11 XII 1979 – 28 VII 1981 rozpracowywany przez Wydz. IV KW MO w Płocku w ramach KE krypt. Kawaler; 3 IX 1982 – 19 VI 1987 przez Wydz. V KW MO/WUSW w Płocku w ramach SOR krypt. Operator/Bonaparte, 2 IX 1987 – 3 VII 1989 przez Wydz. V WUSW w Płocku w ramach SOR krypt. Mikrus.