Nowicka Zofia Maria
Zofia Maria Nowicka, ur. 28 IX 1939 w Buczałach k. Lwowa (obecnie Ukraina), zm. 7 XII 1993 we Wrocławiu. Ukończyła Pomaturalne Studium Nauczycielskie we Wrocławiu, kierunek historia (1959) i Policealne Studium Radiologiczne tamże (1964).
1959–1961 nauczycielka w SP w Szczepanowie k. Świdnicy; 1964–1993 elektroterapeuta, elektroradiolog, st. technik, specjalista elektroradiologii w szpitalach we Wrocławiu: w Zakładzie Radioterapii przy Szpitalu Miejskim im. Franciszka Ludwika Neugebauera, Szpitalu Specjalistycznym im. Tadeusza Marciniaka, 1978–1991 wchodzącym w skład Zespołu Opieki Zdrowotnej/Zakładu Opieki Zdrowotnej Dzielnicy Wrocław-Krzyki, nast. od 1991 Specjalistycznego Szpitala Zespolonego im. T. Marciniaka.
Od IX 1980 w „S”. Od XII 1980 przew. Komisji Wydziałowej w SSp. im. T. Marciniaka.
XII 1982 – 1989 działaczka podziemnych struktur „S” Pracowników Służby Zdrowia we Wrocławiu, m.in. kolporterka podziemnych pism i ulotek, w kontakcie z Anną Walentynowicz i Aliną Pienkowską. 22 IV 1982 internowana, osadzona w areszcie KW MO we Wrocławiu, nast. Ośrodku Odosobnienia w Gołdapi, w V 1982 uczestniczka głodówki tamże, 7 VII 1982 zwolniona. 1983-1989 działaczka Duszpasterstwa Ludzi Pracy Duszpasterstwa Ludzi Pracy Duszpasterstwa Ludzi Pracy, struktury kościelne, faktycznie posiadające charakter stowarzyszeń, których celem było wzmocnienie moralne i rozwój duchowy pracujących, a także pobudzenie ich do aktywności w życiu zawodowym i społecznym. Ich działalność nie zawsze była całkowicie jawna. Pierwsze DLP powstały w 1973, szczególny rozkwit tych struktur, często przy współudziale laikatu, nastąpił w okresie stanu wojennego i delegalizacji „S”, co wynikało z bieżących potrzeb – głównie pomocy internowanym działaczom związku, ale także np. potrzeby wspólnotowości czy dalszego samokształcenia po zawieszeniu działalności kursów organizowanych w ramach tzw. Uniwersytetu Latającego. Zazwyczaj opiekunami duszpasterstw byli księża diecezjalni: proboszczowie albo delegowani do tej pracy wikariusze, np. Jerzy Popiełuszko, który od I 1979 pełnił posługę jako duszpasterz średniego personelu medycznego w archidiecezji warszawskiej. Jednym z prężniej działających DLP kierował w parafii św. Maksymiliana w nowohuckich Mistrzejowicach ks. Kazimierz Jancarz, który organizował tam m.in. czwartkowe Msze za Ojczyznę. Z duszpasterstwem tym był związany ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski. Często opiekę nad DLP sprawowali także księża zakonnicy. DLP przede wszystkim pogłębiały świadomość chrześcijańską; ich członkowie poznawali katolicką naukę społeczną, papieskie encykliki, aktualności z życia gospodarczego i społecznego. W ramach DLP organizowano od 1982 Ogólnopolską Pielgrzymkę Ludzi Pracy, która w 3. sobotę i niedzielę IX każdego roku wyruszała (i wyrusza) na Jasną Górę. DLP organizowały pielgrzymki także do innych miejsc kultu religijnego. Choć wszystkie one miały charakter religijny, pozwalały zarazem pracownikom, szczególnie tym zrzeszonym w „S”, na zamanifestowanie jedności i starań w walce o wolność, godność człowieka pracy i prawa pracownicze. Przeciwko DLP protestowały niejednokrotnie władze państwowe, traktując ich działalność jako zagrożenie w sferze wpływu na środowiska robotnicze. DLP prowadziły ponadto działalność samokształceniową, budowały poczucie wspólnoty w kręgu wartości chrześcijańskich, wywierały pozytywny wpływ na życie religijne, społeczne, rodzinne, zawodowe i polityczne. przy parafii pw. Klemensa Dworzaka we Wrocławiu. W IV 1985 uczestniczka kilkunastodniowej głodówki rotacyjnej w kościele Narodzenia NMP w Krakowie-Bieżanowie, nast. pomagała A. Walentynowicz w opiece nad uczestnikami protestu. 3 XII 1987 – II 1990 współzałożycielka, członek Regionalnej Komisji Wykonawczej Dolny Śląsk, odpowiedzialna za łączność z pracownikami służby zdrowia (np. 19 III 1988 reprezentowała RKW Dolny Śląsk w Bydgoszczy na Mszy w kościele Świętych Polskich Braci Męczenników zorganizowanej w 7. rocznicę pobicia Jana Rulewskiego, Mariusza Łabentowicza i Michała Bartoszcze, po Mszy przemawiała przed kościołem przy tryptyku ks. J. Popiełuszki). 1982–1988 zatrzymywana i przesłuchiwana m.in. 6 III 1984, 1 V 1986 i 1 V 1988 (pobita podczas rozpędzania wiecu przy kościele św. Stanisława, św. Wacława i św. Doroty we Wrocławiu), kilkakrotne rewizje mieszkania, m.in. 7 III 1984.
1990–1992 delegat na WZD Regionu Dolny Śląsk i delegat na KZD.
Odznaczona Medalem Niezłomni (2015).
29 I 1988 – XII 1989 rozpracowywana przez Inspektorat 2 WUSW we Wrocławiu w ramach SOR krypt. Wierzba.