Nowicki Dariusz Tadeusz
Nowicki Dariusz Tadeusz, ur. 16 III 1961 we Wrocławiu. Ukończył Technikum Budowlane w Zespole Szkół Budowlanych we Wrocławiu (1981); absolwent Politechniki Wrocławskiej, Wydz. Budownictwa Lądowego (1986).
1982–1986 drukarz z bratem Bogumiłem podziemnego pisma „Z Dnia na Dzień... Dzień... „Dzień...”, podtytuły: VI 1982 „Informacje, komentarze, przegląd prasy z AGH”, VII-X 1982 „Informacje, komentarze”, X-XI 1982 bez podtytułu, od XII 1982 „Pismo Akademickiej Komisji Porozumiewawczej NSZZ »Solidarność«”, od III 1983 „Pismo Akademickiej Komisji Porozumiewawczej NSZZ »Solidarność« w Krakowie”. Pismo informacyjne dla środowiska uczelnianego Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie, wydawane VI 1982 - 16 XII 1988. oraz 1984–1985 sporadycznie kalendarzy i znaczków podziemnej poczty RKS Dolny Śląsk (Jan Paweł II, ks. Jerzy Popiełuszko, Józef Piłsudski), 1985–1986 na prośbę Janusza Kasprzyszaka z TKZ w Dolnośląskich Zakładach Wytwórczych Maszyn Elektrycznych Dolmel we Wrocławiu 5 lub 7 nr-ów „Robotnika Wrocławskiego”. 1982–1983 uczestnik manifestacji we Wrocławiu; 1982–1985 kolporter na PWr podziemnych pism NZS oraz z bratem Bogumiłem i Zdzisławem Bolibczukiem uczestnik akcji malowania (m.in. na Pl. Pereca i pl. Legionów) sprejem napisów na murach Telewizja kłamie. W IV 1985 uczestnik głodówki rotacyjnej w kościele Narodzenia NMP w Krakowie-Bieżanowie, tamże na czas Świąt Wielkanocnych projektant i współwykonawca Grobu Pańskiego, którego głównym tematem była męczeńska śmierć ks. J. Popiełuszki. Kilkakrotnie zatrzymywany m.in. 6 III 1984 i 7 III 1984 rewizja mieszkania, 1 V 1986; 31 VIII 1985 zatrzymany na Cmentarzu Grabiszyńskim we Wrocławiu po manifestacji przy grobie Kazimierza Michalczyka, przetrzymywany w komisariacie MO przy ul. Pionierskiej, gdzie w areszcie zainicjował śpiewanie pieśni religijnych (przyłączyło się ok. 30 innych zatrzymanych), w związku z tym 1 IX 1985 ukarany przez kolegium ds. wykroczeń grzywną 30 tys. zł za śpiewanie w miejscu publicznym (1986 w drugiej instancji uniewinniony, ponieważ wg Kodeksu karnego komisariat MO nie był miejscem publicznym). 1985–1987 z żoną Elżbietą stoczył zakończony sukcesem spór prawny z USC w Oleśnicy i Wydziałem Społeczno-Administracyjnym Urzędu Wojewódzkiego we Wrocławiu (19 II 1987 wyrok Najwyższego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu), aby syn nosił imię Solidariusz. 1986–1988 referent, młodszy inspektor nadzoru w Okręgowej Dyrekcji Gospodarki Wodnej we Wrocławiu.
1989–2000 majster, kierownik budów, dyrektor (Oddziału Chełm Śląski) w Przedsiębiorstwie Budownictwa Hydrotechnicznego i Rurociągów Energetycznych Energopol 7 w Poznaniu; 1989–2000 w „S” tamże (1995–1997 przew. Komisji Oddz.). Od 1990 członek Polskiego Związku Inżynierów Techników Budownictwa. 2000–2003 prezes Hydrobudowa–Wrocław SA we Wrocławiu; 2003–2007 właściciel Kadam s.c. we Wrocławiu; 2007–2012 dyrektor kontraktu i kierownik budowy stopnia wodnego Malczyce dla PBG SA w Przeźmierowie; 2012–2013 kierownik budowy w Bilfinger Infrastrukture SA w Nysie; 2014–2016 dyrektor kontraktu i kierownik budowy dla Energopol Szczecin SA w Szczecinie; 2016–2021 zastępca dyrektora oddziału ds. technicznych w PGE Energia Ciepła Oddział Elektrociepłownia w Gorzowie Wielkopolskim; od 2021 doradca Zarządu ds. utrzymania majątku w Zespole Elektrociepłowni Wrocławskich Kogeneracja SA we Wrocławiu.