Głos Trzeciej Bramy
„Głos Trzeciej Bramy”, pomysłodawcą pisma i winiety był Piotr Babiński, absolwent poznańskiej ASP i uczestnik strajku w Stoczni Gdańskiej w V 1988. Tytuł nawiązywał do bramy nr 3, przy której ogniskowało się życie strajkowe, i miał stanowić kolejny etap solidarnościowej rewolucji – brama nr 2 kojarzyła się ze strajkiem z 1980, zaś brama nr 3 miała się kojarzyć z protestami z 1988. Między 11 VI 1988 a 3 II 1989 ukazało się w Gdańsku 19 nr. w formacie A4 i obj. 2 s., a 16 XII 1988 nr 20 w formacie A4 o obj. 4 s. Dwa razy pomylono numerację – brak nr. 12, a nr 16 nadano dwukrotnie. Numer 20 wydrukowano wcześniej niż 19. Pismo miało kilka podtytułów – od nr. 8 „Wolne pismo SG im Lenina”, w nr. 17 dodano „Frontowe pismo stoczniowców SG im. Lenina wydz. K–3”, zaś nr. 19 „Pismo NSZZ Solidarność Wydz. K–3 SG”. Od nr. 20 funkcjonowało jako „Niezależne pismo stoczniowców Wydz. K–3 Stoczni Gdańskiej”.
Babiński do współpracy zaprosił poznanego podczas strajku majowego malarza z Wydz. K–3 Pawła Maciejewskiego. Ten poprzez kolegę z wydz. poznał ich z Mirosławem Majczyną (wówczas asystentem na Wydziale Chemicznym UG), u którego w mieszkaniu na ul. Zielonej drukowano „Głos Trzeciej Bramy” na ramkach, w przeciętnym nakł. 500 egz. Nr 19 wydrukowano techniką sitodruku na sprzęcie zakupionym przez TKZ „S” SG. Materiały do druku (farby, matryce, papier) załatwiono od rodziny, z zakładów pracy lub zdobywano w sklepach chemicznych, plastycznych. Informacje oraz korespondencje ze stoczni dostarczał znajomy Majczyny – Ryszard. „Głos Trzeciej Bramy” kolportowano bezpłatnie przede wszystkim na Wydziale K–3 SG. Patronował budzeniu się niezależnej działalności związkowej w Stoczni Gdańskiej im. Lenina i organizowaniu struktur w zakładzie, udostępniał swoje łamy jej pracownikom, dokumentował stoczniowe życie, problemy, piętnował niesprawiedliwość, kradzieże, komentował bieżącą sytuację polityczno-społeczną w kraju (np. decyzję o likwidacji stoczni, Okrągłym Stole).
VIII 1988 w czasie strajku w Stoczni Gdańskiej pismo redagowano we współpracy z Wojciechem Jankowskim z WiP i osobą z RMP na terenie stołówki (nr. 7–16 określono jako strajkowe), a Babiński współorganizował strajkową poligrafię. „Głos Trzeciej Bramy” stał się ważną kroniką strajku sierpniowego w Stoczni, ukazywał się nawet 2 razy dziennie. Przedrukowywany w prasie podziemnej i cytowany niekiedy przez RWE. Do grona redaktorów dołączył Bogdan Spodzieja. W wyniku konfliktu między nim, „Ryśkiem” oraz resztą zespołu pismo przejęły osoby związane z SW, a nr 20 był drukowany przez Romana Zwiercana z SW w nakł. kilkudziesięciu egzemplarzy. Ostatecznie pismo przestało się ukazywać, a SW zainicjowała nowy tytuł „Solidarność Walcząca Grupa Stoczni Gdańskiej”.