Protesty głodowe w Bełchatowie (29–30 VII 1981)
Protesty głodowe w Bełchatowie (29–30 VII 1981), akcja protestacyjna zorganizowana przez Komisję Koordynacyjną ZR NSZZ „S” Regionu Ziemia Łódzka z siedzibą w Tomaszowie Mazowieckim, wspierana przez ZR NSZZ „S” Ziemia Piotrkowska, wymuszona brakami mięsa i jego przetworów w sklepach oraz groźbą podwyżki cen.
15 VII 1981 KK podjęła uchwałę, w której zażądała od wojewody piotrkowskiego poprawy zaopatrzenia oraz odwołania wicewojewody Józefa Rękorajskiego jako osoby odpowiedzialnej za problemy w handlu. KK oczekiwała, że do 27 VII 1981 żądania zostaną spełnione. Jednak wobec oporu władz KK podjęła decyzję o rozpoczęciu akcji protestacyjnej, polegającej na przejazdach oplakatowanych samochodów w dniach 27–29 VII przez Tomaszów Mazowiecki i Piotrków Trybunalski oraz 29 VII przez Bełchatów. 30 VII miały odbyć się marsze głodowe w Bełchatowie, Piotrkowie Trybunalskim i Tomaszowie Mazowieckim. Akcję w Bełchatowie zorganizowała Delegatura ZR Ziemi Łódzkiej wsparta organizacyjnie przez Delegaturę ZR Ziemi Piotrkowskiej.
28 VII 1981 bełchatowscy działacze „S” opracowali komunikat informujący o przyczynach i dotychczasowym przebiegu protestu oraz o wystąpieniu do władz o zabezpieczenie przemarszu, który rozprowadzony został w bełchatowskich zakładach pracy. Prowadzono także akcje agitacyjne wzywające kobiety do masowego wzięcia udziału w przemarszu 30 VII 1981.
29 VII o godzinie 16.00 przez Bełchatów trasą prowadzącą z Pl. Wolności przez ul. Kwiatową, 1-go Maja, Kościuszki pod Urząd Miasta i Gminy przejechały z włączonymi światłami 33 samochody pochodzące z Kopalni Węgla Brunatnego Bełchatów oraz Bełchatowsko-Pomorskiego Kombinatu Budowy Elektrowni. Na samochodach umieszczono hasła m.in. „50 % żywności, 50 % wydajności”, „Obudź się Leninie bo socjalizm ginie”. Pod UMiG przez kilka minut używano sygnałów dźwiękowych.
30 VII odbył się marsz głodowy kobiet z dziećmi. Uczestnicy przemaszerowali pod UMiG trasą, przez którą dzień wcześniej przejechały oplakatowane samochody. Niesiono w jego trakcie hasła m.in. „Godności i chleba”, „Mniej na zbrojenia więcej na chleb”, „Nie chcemy był głodni i brudni”, „Rząd cuduje , naród głoduje”, „Uważajcie bo już więcej nie pomożemy”, „Żądamy chleba-jesteśmy głodni”, „Żądamy chleba dość obietnic”. O godzinie 16.15 przemarsz dotarł pod budynek UMiG. Następnie służba porządkowa weszła i poprosiła naczelnika miasta i gminy Bronisława Roguta o zejście do protestujących celem wręczenia petycji i wysłuchania żądań. Do kobiet udał się Jerzy Cygan zastępca naczelnika, któremu wręczono „Petycje kobiet i matek”, opracowaną przez pracowników B-PKBE: Stanisława Piskorskiego, Ryszarda Wojciechowskiego i Janusza Matę. Domagano się w niej m.in. pełnego pokrycia towarowego kartek na mięso i wędliny, zapobieżenia spekulacji, poprawy zaopatrzenia w chleb i nabiał oraz ukarania osób odpowiedzialnych za fatalną sytuację ekonomiczną miasta. Przemarsz rozwiązano tuż po odśpiewaniu pieśni „Maryjko Królowo Polski”. W pochodzie wzięło udział 500–800 osób w tym ok. 100 dzieci. Spośród kobiet przeważały pracownice Bełchatowskich Zakładów Przemysłu Bawełnianego, Kombinatu Budowy Elektrowni i Kopalni Węgla Brunatnego. Marszowi przewodziła Teresa Manos wiceprzewodnicząca KZ w BZPB.
31 VII 1981 odbyło się spotkanie władz miejskich i wojewódzkich z przedstawicielami „S”. Poprzedziły go wiece protestacyjne w zakładach zrzeszonych w ZR Ziemia Piotrkowska. W negocjacjach wzięło udział około 80 przedstawicieli „S”. Następnego dnia wobec braku możliwości osiągnięcia jakiegokolwiek porozumienia obrady przerwano. Sytuacja gospodarcza w regionie zaś stale się pogarszała.