- W Paryżu ukazuje się 1. numer miesięcznika „Kontakt”, redagowanego przez członków i współpracowników NSZZ „Solidarność”. Redaktorem naczelnym pisma zostaje Mirosław Chojecki.
-
W Płocku została założona (przez Katarzynę Adamkowską i Jacka Pawłowicza) Samodzielna Oficyna Wydawnicza SOWA. Pierwotnie wydawała ulotki, plakaty kolportowane na terenie szkół średnich. Od XII 1982 – po otrzymaniu z Warszawy za pośrednictwem Grzegorza Liese powielacza ramkowego– rozpoczęła powielanie pierwszych gazet metodą sitodruku. 11 IV 1983 po aresztowaniu K. Adamkowskiej, Julina Fabianowicza, Roberta Kaloty i J. Pawłowicza wydawnictwo zakończyło działalność.
1
- Dyrektorem Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa zostaje Zdzisław Najder, historyk literatury, jeden z założycieli Polskiego Porozumienia Niepodległościowego (PPN).
- Wznawia emisję II Program TV.
2
- W Białej Podlaskiej pijany żołnierz, st. sierż. Andrzej Kuśpita strzałem z pistoletu zabija 19-letniego Wojciecha Cieleckiego.
3
- W ambulatorium Aresztu Śledczego w Załężu koło Rzeszowa zmarł Mieczysław Rokitowski, który został pobity przez współosadzonych. 21 III 1982 r. został zatrzymany (po wyjściu z katedry w Przemyślu) i tymczasowo aresztowany za rzekomy kolportaż wydawnictw „Solidarności”.
- W Bielsku Białej i Skoczowie oblano farbą pomniki żołnierzy sowieckich.
-
W Rzeszowie w szpitalu zmarł Stanisław Kot, były przewodniczący Komisji Zakładowej NSZZ "Solidarność" w Zakładzie Transportu Mięsnego w Rzeszowie. 31 III 1982 r. został on zatrzymany w Miłocinie przez patrol złożony z funkcjonariusza MO, funkcjonariusza ZOMO i 2 żołnierzy. Po ciężkim pobiciu został odwieziony do izby wytrzeźwień, a następnie do szpitala.
- Prof. Henryk Samsonowicz zostaje usunięty ze stanowiska rektora Uniwersytetu Warszawskiego.
11
- Urząd Wojewódzki w Poznaniu rekwiruje pieniądze znajdujące się na koncie Społecznego Komitetu Budowy Pomnika Czerwca 1956 i przekazuje je Caritasowi.
- W Szczecinie rozpoczyna się proces Edmunda Bałuki, któremu postawiono zarzut współpracy z Radiem Wolna Europa i sekcją polską IV Międzynarodówki, organizowania Polskiej Partii Socjalistycznej uznanej za terrorystyczną, kolportaż „Szerszenia” i nawoływanie do tworzenia wolnych związków zawodowych. 30 VI Bałuka zostaje skazany na 5 lat pozbawienia wolności.
12
- W Warszawie, z dachu domu przy rogu ul. Grójeckiej i Niemcewicza, zostaje nadana przez Marka Rasińskiego i Janusza Klekowskiego pierwsza audycja podziemnego Radia Solidarność. Audycja przygotowana przez Zofię i Zbigniewa Romaszewskich, emitowana na falach UKF 70,1 MHz rozpoczęła się o godz. 21.00, trwała 8 minut i była bardzo dobrze słyszalna. Zgodnie z apelem autorów, słuchający audycji gasili w swoich mieszkaniach światło 2 lub 3 razy. 30 IV i 9 V nadano następne audycje. Później audycje Radia Solidarność nadawano też w innych miastach.
13
- W wielu zakładach pracy w całej Polsce odbywają się krótkie strajki manifestujące sprzeciw wobec stanu wojennego w ramach ogłoszonego przez Ogólnopolski Komitet Oporu Ogólnopolski Komitet Oporu Ogólnopolski Komitet Oporu, konspiracyjna struktura kierownicza „S”, od 13 I 1982 funkcjonująca pod nazwą OKO, pełniąca funkcję centralnego przedstawicielstwa zawieszonego Związku. „dnia ogólnopolskiego protestu”.
- W Zakrzówku uszkodzono tablicę upamiętniającą funkcjonariuszy MO i UB poległych w walce ze zbrojnym podziemiem niepodległościowym.
14
- W warszawskich kinach Atlantic i Skarpa, podczas seansu filmowego, na widowni zostaje rozlany cuchnący płyn, co powoduje przerwanie projekcji i odwołanie dwóch następnych seansów.
15
- W Szczecinie ogłoszono powstanie Regionalnego Komitetu Strajkowego „Solidarność” Regionu Pomorze Zachodnie, który kontynuował działalność Stoczniowej Komisji Zakładowej z „Warskiego”. Na jego czele staje Stanisław Zabłocki, a po jego ujawnieniu się od końca 1982 r. Grzegorz Durski.
- Ukazuje się 1. numer niezależnego pisma literackiego „Wezwanie”. Redakcję tworzą: Tomasz Jastrun, Irena Lewandowska, Piotr Matywiecki. Numer zamieszcza poradnik dla artystów sceny i filmu: […] Kolaborantem jest ten, który użyje swego nazwiska, twarzy, głosu lub talentu dla celów propagandy i usprawiedliwienia przemocy. W środowiskach aktorskich za kolaborantów uważać się będzie każdego, kto występuje bądź realizuje programy w radio bądź w TV […] oraz uczestniczy w imprezach publicznych służących propagandzie reżimowej. […]
17
- Prymas Polski kardynał Józef Glemp powołuje Prymasowski Komitet Pomocy Bliźniemu. Zadaniem PKPB jest […] niesienie ewangelicznej pomocy wszystkim braciom w narodzie polskim, a w szczególności: chorym, kalekom, sędziwym i samotnym, cierpiącym i prześladowanym, pozbawionym pracy. […] Autorami inicjatywy jest środowiska rzemieślników z „Solidarności”, pragnących nieść pomoc wszystkim znajdującym się w potrzebie, szczególnie osobom, które w wyniku internowania czy aresztowań straciły pracę. Sprawą utworzenia PKPB zajął się ks. prałat Tadeusz Uszyński, rektor akademickiego kościoła św. Anny w Warszawie.
18
- Internowani w Uhercach podejmują akcję protestacyjną. Domagają się wypuszczenia z obozu dwóch ciężko chorych kolegów. Przed barakami wokół rozpalonego ogniska odbywa się zbiorowy protest: walenie w metalowe miski, skandowanie „uwolnić chorych”. Po otoczeniu obozu przez ZOMO i WOP protest zostaje przerwany.
20
- W Szczecinie ogłoszono utworzenie Rady Koordynacyjnej „Solidarności” Regionu Pomorze Zachodnie, w której skład weszły konspiracyjne grupy solidarnościowe: polickiej „Jedności”, „KOS-a” i „Biuletynu Informacyjnego” (później „BIS-a)” oraz portowego „Komunikatu” (później „CDN”). Rada Koordynacyjna, podobnie jak Regionalny Komitet Strajkowy aspirowała do przewodzenia opozycji w całym regionie. W jego skład wchodzą: Longin Komołowski, Włodzimierz Lisewski, Jan Otto, Jerzy Słonecki, Janusz Szaban i Jan Tarnowski. Struktura wydaje pisma: „Feniks” i „Informacje Bieżące”.
- W Łodzi powstaje Tajny Tymczasowy Zarząd Regionalny – struktura kierująca działaniami opozycji na terenie miasta i regionu, która na czas stanu wojennego przejęła funkcję statutowych władz regionalnych Związku.
22
- Powstaje Tymczasowa Komisja Koordynacyjna NSZZ „Solidarność” Tymczasowa Komisja Koordynacyjna NSZZ „Solidarność” Tymczasowa Komisja Koordynacyjna NSZZ „Solidarność”, ogólnopolska struktura konspiracyjna utworzona 22 IV 1982, skupiająca przywódców najlepiej zorganizowanych Regionów podziemnej „S”: Bogdan Lis (Gdańsk), Zbigniew Bujak (Mazowsze), Władysław Frasyniuk (Dolny Śląsk), Władysław Hardek (Małopolska). Zobowiązano się koordynować działania zmierzające do: odwołania stanu wojennego, zwolnienia uwięzionych, przywrócenia praw obywatelskich i wznowienia działalności przez „S”. TKK oceniała, że nastąpi to w wyniku kompromisu z władzami PRL, możliwego jedynie w wyniku wywarcia presji na władze, zatem niezbędna jest samoorganizacja społeczeństwa w strukturach podziemnych, organizowanie i wspieranie różnorodnych form oporu, z wykluczeniem terroru i przemocy. Kontrowersje budziła kwestia, czy powinien to być systematyczny nacisk przez zorganizowane we własne struktury „społeczeństwo podziemne”, czy niezbędne będą akcje masowych protestów – demonstracje, strajki i decydująca konfrontacja: strajk generalny. Wynikiem uzgodnień były 2 zasadnicze deklaracje programowe: „Społeczeństwo podziemne” (VII 1982) oraz „Solidarność dziś” (I 1983), TKK wydała w okresie swego istnienia ponad 100 oświadczeń, komunikatów i odezw, w których wykładano stanowisko Związku wobec problemów społecznych, politycznych i gospodarczych, protestowano przeciw represjom i łamaniu praworządności, postulowano formy oporu społecznego. TKK wezwała do masowych demonstracji 31 VIII 1982 w 2. rocznicę podpisania Porozumień Sierpniowych, 10 XI 1982 po formalnym rozwiązaniu przez władze Związku – do strajku generalnego. Niewielka reakcja na ten apel przyczyniła się do obniżenia prestiżu TKK, choć do 1986 pozostała ona najważniejszą strukturą koordynującą opór społeczny oraz symbolem jedności podziemnego Związku. Co kilka tygodni, w niektórych okresach co kilkanaście, odbywały się zebrania przywódców Regionów, którzy tworzyli TKK. Dyskutowano o strategii i taktyce działania, wydawano komunikaty lub oświadczenia, drukowane nast. w prasie podziemnej. Większość dokumentów była wstępnie przygotowana przez tzw. łączników merytorycznych, czyli doradców przewodniczących poszczególnych Regionów; o ich zebraniach i istnieniu nie informowano publicznie. W tajemnicy utrzymywano miejsca spotkań (były to różne miasta). TKK dokonywała podziału pomocy finansowej napływającej z zagranicy. Próbowała określać zasady rozdziału pomocy technicznej (środki poligraficzne, powielacze, aparatura radiowa). TKK podporządkowane było utworzone w 1982 Biuro Koordynacyjne NSZZ „S” za Granicą z siedzibą w Brukseli, jego status, zasady działania, skład personalny i podejmowane inicjatywy. Kontakt z Biurem Koordynacyjnym utrzymywano za pomocą konspiracyjnych środków łączności. Przyjmowano zasadę, że wszyscy członkowie TKK występują pod swoimi nazwiskami, co miało uwiarygodniać TKK wobec społeczeństwa i ograniczyć możliwość prowokacji. Zasada ta była łamana, niektórzy przywódcy Regionów nie decydowali się na ujawnienie swych nazwisk. TKK tworzyli w różnych okresach jej działania: z Regionu Mazowsze Z. Bujak (1982-1986), Wiktor Kulerski (1986), z Regionu Gdańsk B. Lis (1982-1984), Bogdan Borusewicz (1984-1986), Lech Kaczyński (1986), Krzysztof Dowgiałło (1986-1987), z Regionu Małopolska W. Hardek (1982-1983), Stefan Jurczak (pocz. występujący pod ps., 1984-1987), z Regionu Dolny Śląsk W. Frasyniuk (1982), Piotr Bednarz (1982), Józef Pinior (1983), Marek Muszyński (1984-1987) oraz b. członek Prezydium KK Eugeniusz Szumiejko (1982-1984). Ponadto w pewnych okresach reprezentowali: Region Śląsko-Dąbrowski Tadeusz Jedynak (1983-1985), Jan Andrzej Górny (1986-1987), Region Wielkopolska Janusz Pałubicki (1982, 1986-1987) oraz występujący nie pod nazwiskiem przedstawiciele Regionów: Ziemia Łódzka – Jerzy Dłużniewski (1984-1987), Pomorze Zachodnie – Andrzej Milczanowski (1984-1987), Toruń – Antoni Stawikowski (1984-1985); od 1984 w pracach TKK uczestniczył Jacek Merkel, odpowiedzialny za łączność zagraniczną, poza tym łącznicy merytoryczni: Jerzy Buzek, Jerzy Zdrada, Jan Krzysztof Bielecki, Michał Nawrocki, Janusz Grzelak. 2-krotnie w posiedzeniach TKK brał udział Lech Wałęsa. W 1986 utworzono funkcję sekretarza TKK, którą objął L. Kaczyński (1986-1987) oraz Biuro Społeczno-Polityczne z Jarosławem Kaczyńskim na czele. TKK od chwili swego powstania była zwalczana przez władze zarówno propagandowo, jak i przy użyciu środków policyjnych; Biuro Śledcze MSW prowadziło przeciw jej członkom postępowanie z art. kodeksu karnego mówiącego o organizacji zmierzającej „do obalenia przemocą ustroju PRL”, rozesłano listy gończe. W 1984 Biuro Śledcze MSW prowadziło postępowanie przeciw TKK jako organizacji o charakterze szpiegowskim (ze względu na kontakty z zagranicą oraz otrzymywanie amerykańskiej pomocy finansowej), nast. powrócono do kwalifikacji prawnej mówiącej o dążeniu do obalenia przemocą ustroju. Większość zmian personalnych w składzie TKK następowała na skutek aresztowań. W 1986 po amnestii, która objęła działaczy struktur podziemnych, L. Wałęsa utworzył nowe, jawne kierownictwo – Tymczasową Radę „S”. TKK kontynuowała swoje działania w okresie przejściowym jako struktura konspiracyjna. 25 X 1987 na wspólnym posiedzeniu TKK i TR „S” powołano Krajowy Komitet Wykonawczy. Wraz z tą decyzją TKK zakończyła działalność. 6 V 1982 – 25 X 1984 TKK była rozpracowywana przez Wydz. I Biura Studiów MSW w ramach SOR krypt. Komisja. w składzie: Zbigniew Bujak (Region Mazowsze), Władysław Frasyniuk (Region Dolny Śląsk), Władysław Hardek (Region Małopolska), Bogdan Lis (Region Gdańsk) oraz członek Komisji Krajowej Eugeniusz Szumiejko.
- Sąd Marynarki Wojennej w Gdyni skazuje za druk i kolportaż ulotek: Jana Chmielowskiego, Arkadiusza Makarowa, Dariusza Kaszubowskiego i Annę Stawicką na kary od 3 do 4,5 roku więzienia. Prokurator Marynarki Wojennej zarzucał oskarżonym „udział w związku przestępczym mającym cele przestępne – czyli organizacji mającej charakter bandy, posługującej się nazwą Ruch Młodej Polski” oraz druk i kolportaż ulotek.
23
- W Kielcach oblano farbą pomnik żołnierzy sowieckich.
24
- W Warszawie powstaje Międzyzakładowy Robotniczy Komitet „Solidarności” (MRKS), największa struktura podziemna „Solidarności” w Regionie Mazowsze, oparta na systemie piątkowym. W skład pierwszej piątki wchodzili: Roman Bielański z Zakładów Mechanicznych Ursus, z Państwowych Zakładów Optycznych, Edward Mizikowski z Huty Warszawa (w listopadzie 1982 jego funkcję przejął Wacław Skudniewski, Edward Piotrowski z Zakładów Mechanicznych im. Nowotki, oraz Jerzy Bogumił z Centrum Naukowo-Produkcyjnego Materiałów Elektronicznych. Organizatorem i szefem służb wykonawczych (tzw. grup specjalnych) był Adam Borowski. Redaktorem naczelnym organu MRKS, pisma „CDN – Głos Wolnego Robotnika” był Andrzej Machalski; poligrafią kierował Jacek Chmaj, za kolportaż i transport był odpowiedzialny Grzegorz Gampel, pieczę nad finansami sprawował Mieczysław Nowak, zaopatrzeniem zajmowała się Lidia Stobbe, a na czele tzw. biura stała Elżbieta Stobbe.
- W Zamościu oblano farba pomnik funkcjonariuszy MO i SB poległych w walkach z niepodległościowym podziemiem.
28
- Grupa bibliotekarzy z kilku miast (Jerzy Maj – Warszawa, Renia Dabertowa – Poznań, Jacek Sauk – Szczecin, Krystyna Bielawska – Kraków, Iwona Książek – Łódź) zaczyna redagowanie pisma „Okno”, drukowanego w poszczególnych miastach i tam kolportowanego.
29
- W Puławach rozpoczyna się fala aresztowań działaczy Komitetu Obrony Narodowej „Solidarność”. Aresztowani zostają: Halina Komsta, Teresa Maria Miłczak i Franciszek Kaproń. 20 V kolejni aresztowani: Jan Zbigniew Szczygieł i Edward Owczarski. Aresztowania rozbijają działalność KON"S". 27 V Sąd Warszawskiego Okręgu Wojskowego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie skazuje w trybie doraźnym H. Komstę i F. Kapronia na 3 lata pozbawienia wolności. 7 X Sąd Wojewódzki w Lublinie w postępowaniu doraźnym skazuje J. Z. Szczygła i E. Owczarskiego na 1,5 roku pozbawienia wolności.
30
- Przed świętem pracy zostaje zwolnionych ok. 1000 internowanych oraz zniesiona godzina milicyjna.
-
W Krakowie-Nowej Hucie na trasie brama główna Kombinatu HiL – Plac Centralny przechodzi wielotysięczny „cichy marsz” hutników, którzy za sugestią z kolportowanych ulotek ignorują środki publicznego transportu i przechodzą wspomnianą trasę podnosząc jedynie do góry dłonie z palcami ułożonymi w kształcie litery „V”. Choć demonstranci mijają milicyjne pojazdy cicha manifestacja kończy się na Placu Centralnym bez interwencji milicji.