Encyklopedia Solidarności październik - 1986

1

• Powstanie jawnego Tymczasowego Zarządu „Solidarności Wiejskiej” w składzie: Henryk Bąk i Stanisław Adamczyk, z siedzibą we wsi Lisewo (poczta Goszczyn, woj. radomskie, posesja H. Bąka).

4

• Amerykańska Fundacja im. J. F. Kennedy’ego przyznaje nagrody po 40 tys. dolarów czołowym przywódcom opozycji demokratycznej w Polsce – Zbigniewowi Bujakowi i Adamowi Michnikowi. Z. Bujak przeznacza nagrodę na dofinansowanie warszawskiej służby zdrowia, w tym w jego rodzinnym Milanówku, natomiast A. Michnik przekazuje nagrodę do dyspozycji Niezależnej Fundacji Kulturalnej.

5

• W Lublinie Tymczasowy Zarząd Regionu powołuje jawną Radę NSZZ „Solidarność” Regionu Środkowo-Wschodniego w składzie: Zofia Bartkiewicz, Włodzimierz Blajerski, Adam Kozaczyński, Wiesław Lipko, Zygmunt Łupina, Bogusław Mikus, Stanisław Węglarz, Danuta Winiarska. W ramach bezpośrednich represji większość uczestników rady została ukarana grzywnami (niektórzy parokrotnie) wymierzanymi przez kolegium ds. wykroczeń.
• Powstanie jawnej Tymczasowej Rady „Solidarności” w Jeleniej Górze w składzie: Zdzisław Brykowski, Jerzy Nalichowski, Roman Niegosz, Andrzej Piesiak.
• W Krakowie studenci skupieni wokół redakcji czasopism bezdebitowych „Przegląd Akademicki” i „Indeks” powołali Krakowską Radę Koordynacyjną NZS.
• W Warszawie 17 członków Ruchu Wolność i Pokój urządza demonstrację pod Domami Centrum, domagając się uwolnienia przetrzymywanych w więzieniu za odmowę odbycia służby wojskowej Wojciecha Jankowskiego i Jarosława Nakielskiego. Interweniuje milicja zatrzymując 11 demonstrantów. Wkrótce potem z więzienia zostaje uwolniony W. Jankowski, który od 16 IX prowadził w więzieniu strajk głodowy. J. Nakielski opuszcza Centralny Areszt Śledczy 20 X.

7

• Ukonstytuowanie się jawnej Tymczasowej Rady NSZZ „Solidarność” Regionu Śląsko-Dąbrowskiego w składzie: Zbigniew Bogacz, Marek Gabryś, Andrzej Gorczyca, Tadeusz Jedynak, Michał Luty, Janusz Rejdych, Herbert Rennert, Andrzej Rozpłochowski.

8

• Prezydium Zarządu Regionu Ziemi Łódzkiej NSZZ „Solidarność” wznawia jawną działalność w składzie: Andrzej Słowik, Jerzy Kropiwnicki, Grzegorz Palka, Kazimierz Bednarski. O wznowieniu działalności zostaje poinformowany specjalnym pismem prezydent Łodzi Jarosław Pietrzyk. Podobne w treści listy skierowano do Lecha Wałęsy oraz nowego ordynariusza diecezji łódzkiej bp. Władysława Ziółka. 

• Wydanie przez Wydział Społeczno-Administracyjny Urzędu Wojewódzkiego w Gdańsku decyzji nakazującej rozwiązanie powołanej 29 IX przez Lecha Wałęsę Tymczasowej Rady „Solidarności”, gdyż […] Rada nie może funkcjonować w ramach istniejącego w Polsce porządku prawnego, ponieważ jej utworzenie jest niezgodne z prawem do stowarzyszania się i z innymi regulacjami prawnymi. […]

10

• Apel Lecha Wałęsy, Stefana Bratkowskiego, Bronisława Geremka, Tadeusza Mazowieckiego, Stanisława Stommy, Klemensa Szaniawskiego, Jana Józefa Szczepańskiego, Jerzego Turowicza i Andrzeja Wielowieyskiego o zniesienie przez USA sankcji gospodarczych wobec PRL.

12

• Udział Lecha Wałęsy w posiedzeniu TKK NSZZ „Solidarność”, w czasie którego oświadczył: W ostatnim okresie mamy do czynienia z próbami rozszerzenia formuły działania Związku poprzez jawne wystąpienia grup działaczy NSZZ „Solidarność”. Obserwując z uwagą te próby, TKK podkreśla konieczność zachowania wymogów bezpieczeństwa i ochrony podziemnego potencjału ludzkiego i bazy materialnej, która decyduje o rzeczywistej sile i znaczeniu naszego Związku.

• Powołano została świętokrzyska struktura regionalna „Solidarności” w postaci Tymczasowej Rady Solidarności Regionu Świętokrzyskiego. W jej skład weszli: Marian Jaworski, Kazimierz Koruba, Bogdan Ryś, Jerzy Stępień. W późniejszym czasie dołączyli: Edward Dudek i Zbigniew Rafalski (ze Starachowic), Ludwik Kropielnicki i Zbigniew Walczyk (z Ostrowca Świętokrzyskiego), Wojciech Markiewicz (ze Skarżyska-Kamiennej). Twórcy tejże struktury stawiali sobie za cel: podejmowanie działań na rzecz pluralizmu w polskim życiu społecznym, co uznawali za niezbędny warunek porozumienia się Polaków w najistotniejszych dla ojczyzny sprawach. W 1988 r. TRS przekształcono w Regionalną Komisję Wykonawczą.

13

• Spotkanie opozycjonistów w Nowej Hucie z okazji rocznicy śmierci Bogdana Włosika. Przybyli składają kwiaty, śpiewają pieśni, zapalają znicze.
• Powstanie jawnej Tymczasowej Rady NSZZ „Solidarność” Śląska Opolskiego w składzie: Jan Całka, Jerzy Gnieciak, Roman Kirstein, Andrzej Kwiatkowski, Janusz Sanocki, Wiesław Ukleja, Franciszek Winiarski, Eugeniusz Wyspiański.

14

• Jerzy Urban: Gdyby Lech Wałęsa [...] zobowiązał się do przestrzegania prawa zamiast powoływać sprzeczne z nim instytucje, gdyby szczerze i publicznie wyciągnął wnioski z dawnych błędów związku, którym kierował, gdyby stał się jednoznaczny w deklarowanej woli porozumienia, gdyby [...] nie chował w rękawie haseł tzw. pluralizmu i innych politycznych zamiarów godzących w nasz ustrój, gdyby nie sprzymierzał się publicznie z wrogimi Polsce siłami na Zachodzie – wówczas być może także do Lecha Wałęsy, człowieka któremu wielu ongiś zawierzyło, odnieść by się mogła zasada: nieważne kto skąd przychodzi, ważne, jaką obecnie zajmuje postawę.

16

• W Pile w porozumieniu z RKW konstytuuje się jawna Tymczasowa Rada NSZZ „Solidarność” Tymczasowa Rada NSZZ „Solidarność” Tymczasowa Rada NSZZ „Solidarność”, ciało powołane przez Lecha Wałęsę 29 IX 1986 w odpowiedzi na ogłoszoną przez władze PRL amnestię. W jej skład weszli: Bogdan Borusewicz, Zbigniew Bujak, Władysław Frasyniuk, Tadeusz Jedynak, Bogdan Lis, Janusz Pałubicki, Józef Pinior. TR „S” była organem jawnym, jej zadaniem miało być „wypracowanie nowego modelu działalności, jawnej i legalnej”. W pierwszym oświadczeniu TR „S” postulowała przywrócenie możliwości swobodnego zrzeszania się jako warunku rozpoczęcia dialogu nt. reformy gospodarki. TR „S” odbyła kilka spotkań, wydała 7 oświadczeń, z czego 4 sygnowane były z TKK „S” i przewodniczącego L. Wałęsą. W odpowiedzi na powstanie TR „S” w III 1987 powołana została Grupa Robocza KK, której członkowie domagali się zwołania statutowych władz Związku w składzie sprzed 13 XII 1981. TR „S” zakończyła działalność 25 X 1987, gdy powołano Krajową Komisję Wykonawczą „S”. w składzie: Jarosław Gruszkowski, Anna Kałamoniak, Zbigniew Perka.

19

• W Gorzowie Wlkp. pięciu działaczy związkowych (Edward Borowski, Jerzy Gospodarek, Tadeusz Kołodziejski, Franciszek Konaszewicz i Zbigniew Zięba) ujawnia swoje nazwiska wraz z adresami i postanowia wznowić jawną działalność związkową. Oświadczenie w tej sprawie wysyłają do Lecha Wałęsy, wojewody gorzowskiego Stanisława Nowaka oraz redakcji trzech pism: „Feniks”, „Tygodnika Mazowsze” i „Gazety Lubuskiej”. Sąd administracyjny odmawia zarejestrowania ich działalności.

20

• W Sejmie PRL zostaje złożona petycja pracowników Huty Stalowa Wola Wola „Wola”, pismo wydawane w Warszawie I 1982 – 11 IX 1989, od 1989 jako oficjalne pismo „S” Regionu Mazowsze. i WSK-PZL Gorzyce w sprawie przywrócenia pluralizmu związkowego. Pod petycją podpisało się 940 osób. Od 30 X wielu sygnatariuszy listu spotykają szykany i represje w miejscu pracy.
• Ukazują się pierwsze numery dwóch oddzielnie redagowanych pism Ruchu Wolność i Pokój: „Wolność i Pokój” oraz „Biuletyn WiP”.

22

• W Poznaniu powstaje  jawna Wielkopolska Rada NSZZ „Solidarność” Wielkopolska Rada NSZZ „Solidarność” Wielkopolska Rada NSZZ „Solidarność” (WR „S”). Wielkopolska Rada NSZZ „Solidarność” w Poznaniu została powołana 22 X 1986. W jej skład weszli: Wiesław Chossa z Poznania, Marek Gaul z Poznania, Jarosław Gruszecki z Piły, Anna Kałamoniak z Piły, Zdzisław Lewandowski z Poznania, Bogdan Narożny z Wrześni, Janusz Pałubicki z Poznania i Ryszard Stachowiak z Konina. Nazwiska i adresy członków WR „S” podane zostały do publicznej wiadomości w niezależnej prasie. w składzie: Wiesław Chossa z Poznania, Marek Gaul z Poznania, Jarosław Gruszecki z Piły, Anna Kałamoniak z Piły, Zdzisław Lewandowski z Poznania, Bogdan Narożny z Wrześni, Janusz Pałubicki z Poznania i Ryszard Stachowiak z Konina. Jednym z celów Rady było umożliwienie „przejścia od działalności niejawnej do jawnej”.
• W Szczecinie z inicjatywy Mariana Jurczyka dochodzi do utworzenia Tymczasowej Rady Regionalnej NSZZ „Solidarność” Pomorza Zachodniego. W skład Rady weszli m.in. Marian Jurczyk jako przewodniczący, Aleksander Krystosiak - wiceprzewodniczący, Stanisław Kocjan – sekretarz oraz Maria Zarzycka – członek zarządu. Jej celem było wyzwolenie jawnej aktywności społecznej obywateli w dążeniu do pluralizmu i wolności. Środowisko Środowisko "Środowisko", podtytuł: „Miesięcznik Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego «Solidarność» przy Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza”, pismo „S” przy UAM w Poznaniu wydawane XI 1980 – IX 1981. skupione wokół Jurczyka wznowiło wydawanie „Jedności” jako kontynuacji jej podziemnej edycji ukazującej się od I 1982 r. do połowy 1985 r.

23

• Wznowienie jawnej działalności Komisji Robotniczej Hutników „Solidarność” w Hucie im. Lenina w składzie: Mieczysław Gil, Stanisław Handzlik, Jan Ciesielski, Edward Nowak.

24

• Do Kodeksu wykroczeń wprowadzony zostaje artykuł 52a, na podstawie którego kolegia mogą skazywać na karę grzywny lub aresztu tego, kto m.in.: bez wymaganego zezwolenia sporządza, wydaje, przewozi lub rozpowszechnia utwory lub inne informacje wyrażone za pomocą druku lub innych form służących do ich utrwalania i przekazywania, i tego, kto bierze udział w związku [...], który rozwiązano lub któremu odmówiono legalizacji [...].

25

• W Szczecinie z inicjatywy Jana Kosteckiego podjęto próbę powołania stowarzyszenia o nazwie Polska Liga Praw Człowieka. Władze wojewódzkie odmawiają jego rejestracji.

26

• Działacze „Solidarności” powołują Regionalną Komisję Wykonawczą NSZZ „Solidarność” Ziemi Kutnowskiej na czele z przewodniczącym Władysławem Walosem. Organizacja wydaje swój organ prasowy „Gazetę Podziemną”.