Encyklopedia Solidarności

https://encysol.pl/es/encyklopedia/biogramy/15158,Biskupek-Kazimierz.html
20.05.2024, 10:30

Biskupek Kazimierz

Kazimierz Biskupek, ur. 7 IX 1953 w Katowicach. Ukończył ZSZ przy Przedsiębiorstwie Transportowo-Sprzętowym Budownictwa Transbud w Tychach (1971).

1968-1982 zatrudniony w PTSB Transbud w Katowicach-Brynowie Oddział 3 w Tychach, 1972-1974 zasadnicza służba wojskowa, w 1976 uzyskał kwalifikacje mistrza samochodowego-mechanika silników samochodowych.

30 VIII – 3 IX 1980 współorganizator strajku w Transbudzie w Tychach, przewodniczący KS; od IX 1980 w „S”, członek Komitetu Założycielskiego w Transbudzie w Katowicach-Brynowie, następnie sekretarz KZ; w VII i XII 1981 delegat na I i II Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność”, II Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność”, II, tzw. II Krajówka, powstała w III 1982 w Trójmieście z inicjatywy: Tadeusza Harasimowicza (od XII 1981 na emeryturze, wcześniej gł. księgowy w Gdańskich Zakładach Rybnych, doradca tamtejszej KZ „S”), Józefa Koska (dźwigowy w Zarządzie Portu Gdynia), Pawła Slezyngiera (mistrz na Wydz. K-2 Stoczni im. Komuny Paryskiej w Gdyni, przewodniczący „S” na największym wydziale stoczni), Jana Gawina (w III 1982 w SKP, od X 1982 pracownik Okręgowego Przedsiębiorstwa Wodno-Kanalizacyjnego w Gdyni), Pawła Zińczuka (ze Stoczni Gdańskiej im. Lenina, od IX 1980 łącznik Wydz. P-1 z Komitetem Założycielskim „S” w SG, nast. członek KZ), Janusza Satory (w 1980 w WZZ, w VIII 1980 członek KS w Elmorze; nast. wiceprzewodniczący KZ; 15 XII 1981 organizator 1-dniowego strajku w zakładzie, nast. w ukryciu), Ryszarda Jankowskiego (ze Stoczni Nauta w Gdyni), Jana Kisielewskiego, we współpracy z Tadeuszem Kulczyńskim (z Gdańskiej Stoczni Remontowej) i przedstawicielami Stoczni Północnej im. Bohaterów Westerplatte: Andrzejem Adamczykiem, Romanem Wyżlicem, Janem Wójcikiem. W komórce poligraficznej II Krajówki byli: Andrzej Andrzejewski, Justyn Baranowski, Witold Szaniawski; Tadeusz Szozda (łącznik z II KK). Członkowie II Krajówki m.in. kolportowali pisma podziemne („Tygodnik Mazowsze”, „Solidarność Narodu”). 28 VIII 1982 wystosowano „Apel do społeczeństwa” nawołujący do udziału w manifestacjach. Nazwa organizacji (miała posłużyć do sygnowania dokumentów) była kwestią sporną: II KK NSZZ „S” zaproponował T. Harasimowicz, by nadać większą rangę programowi, nad którym pracowali przedstawiciele największych zakładów Trójmiasta. Dokument: „Program budowy ugody narodowej” został ostatecznie zredagowany w VII 1982 przez P. Slezyngiera we współpracy z T. Harasimowiczem i P. Zińczukiem (podczas spotkania w jego mieszkaniu); był to przeredagowany tekst tez Prymasowskiej Rady Społecznej (opublikowanych 5 IV 1982). Wydany 4 VIII 1982 program podpisano: „Delegaci i Pracownicy. II KK NSZZ «S» (działająca na czas zawieszenia Związku)”. Zastrzeżenie to dołączono, by podkreślić, że II Krajówka nie dąży do przejęcia władzy w „S”. Żądano m.in.: odwołania stanu wojennego, likwidacji ograniczeń praw i swobód obywatelskich, uwolnienia internowanych, uniewinnienia aresztowanych, przywrócenia do pracy zwolnionych za działalność związkową, zaniechania represji wobec pracowników nauki. Spotkania II Krajówki odbywały się: w mieszkaniach T. Harasimowicza w Sopocie, P. Zińczuka w Gdańsku, w mieszkaniu przy ul. Leczkowa, na przystankach SKM Gdańsk Politechnika i Gdynia-Redłowo, w parkach. W V 1982 na Łysej Górze w Sopocie członkowie II Krajówki spotkali się z poszukiwanym listem gończym Bogdanem Lisem, który interesował się nastrojami w zakładach pracy; postanowiono utrzymywać kontakt, II Krajówka zobowiązała się przekazać mu przez łącznika opracowany program organizacji. II Krajówka została rozbita na przełomie XII 1982/I 1983; 9 XII 1982 zatrzymano, nast. aresztowano P. Slezyngiera, 19 I 1983 – J. Koska, 24 I 1983 – T. Harasimowicza, 27 I 1983 – J. Gawina, 7 II 1983 – P. Zińczuka, 30 V 1983 – R. Jankowskiego, na pocz. VII 1983 – J. Satora. J. Kisielewski od I 1983 ukrywał się, późn. został zatrzymany. 27 VII 1983 ppłk Stefan Rutkowski, Naczelnik Wydz. Śledczego WUSW w Gdańsku, wniósł wniosek o umorzenie śledztwa na mocy amnestii. 16 XI 1983 Sąd Rejonowy w Gdańsku umorzył śledztwo. WZD (Województwa Katowickiego) Regionu Śląsko-Dąbrowskiego, delegat na I KZD; współzałożyciel Regionalnej Sekcji Transportu „S”.

Po 13 XII 1981 kolporter prasy podziemnej, m.in. „Tygodnika Wojennego” i „Tygodnika Mazowsze” na terenie Tychów (we współpracy z Piotrem Kuchtą); 13 V 1982 organizator 15-min. strajku w zakładzie, zwolniony dyscyplinarnie z pracy, 14 V 1982 zatrzymany, aresztowany, przetrzymywany w AŚ w Gliwicach, 3 VI 1982 skazany wyrokiem Sądu Śląskiego Okręgu Wojskowego we Wrocławiu na sesji wyjazdowej w Katowicach na 1 rok więzienia, osadzony w ZK we Wrocławiu, współredaktor gazetki więźniów „Igła”, 7 II 1983 zwolniony warunkowo, następnie pod dozorem kuratora sądowego. Od 1983 zatrudniony w Miejskim Przedsiębiorstwie Oczyszczania w Tychach; w 1983 kilkakrotnie przesłuchiwany w KW MO w Katowicach.

Od X 1983 na emigracji w RFN; od 1984 zatrudniony w Auto House Piper w Aachen. 1985-1990 współzałożyciel i członek Zarządu Arbeitsgruppe Solidarnosc Eschweiler w Aachen, współorganizator pomocy dla Solidarności Walczącej w Polsce, wystaw poświęconych „S” oraz demonstracji przed polskimi placówkami w Kolonii i Bonn w rocznice 13 XII i podczas przyjazdu delegacji rządowych PRL; w 1988 współorganizator I Zjazdu Europejskiego Porozumienia Organizacji Wspierających „S” (CSSO), w 1990 ostatniego Zjazdu w Aachen; w 1990 organizator pomocy finansowej dla Tyskiego KO (maszyna drukarska i pieniądze).

18 V – 29 XI 1982 rozpracowywany przez Wydz. V KW MO w Katowicach w ramach SOR krypt. Oportuniści.

Halina Żwirska

Opcje strony