Aktualnie znajdujesz się na:

Biogramy

Drawicz Andrzej

Andrzej Drawicz, ur. 20 V 1932 w Warszawie, zm. 15 V 1997 tamże. Absolwent Uniwersytetu Warszawskiego, Wydz. Filologii Polskiej (1955), od 1982 doktor habilitowany.

1950-1956 w ZMP. W 1954 współzałożyciel Studenckiego Teatru Satyryków, autor skeczy i piosenek, aktor, konferansjer, organizator pracy teatru. W 1955 uczestnik przygotowań do V Światowego Festiwalu Młodzieży i Studentów w Warszawie. Od 1957 wysłannik „Sztandaru Młodych” (regularne wyjazdy do ZSRS), zaznajomiony z czołówką pisarzy i opozycjonistów rosyjskich; tłumacz i znawca literatury rosyjskiej. 1969-1983 w ZLP. W 1975 sygnatariusz Listu 59, w 1976 Listu 101 w proteście przeciwko zmianom w Konstytucji PRL oraz Listu 175 z żądaniem powołania komisji poselskiej do zbadania nadużyć MO i SB podczas wydarzeń w Radomiu i Ursusie; współpracownik KOR, następnie KSS KOR, obserwator procesów radomskich. 1977-1981 redaktor niezależnego kwartalnika literackiego „Zapis”. W 1977 członek Pen Clubu, sygnatariusz apelu w obronie uwięzionych członków i współpracowników KOR. 1979-1981 członek Rady Programowej TKN (seminarium ''Literatura rosyjska XX wieku w kraju i za granicą'').

Od 1980 w „S”. Sygnatariusz apelu 64 intelektualistów popierających postulaty strajkujących. 1981-1991 pracownik naukowy UJ, wykładowca na uniwersytetach: w RFN, Anglii, Francji, Szwajcarii i Australii. Współpracował z „Tygodnikiem Powszechnym” i rosyjskimi pismami emigracyjnymi „Russkaja Mysl”, „Kontinent”, „Sintaksis”.

13 XII 1981 – 20 X 1982 internowany w Ośr. Odosobnienia w Warszawie-Białołęce, Jaworzu i Darłówku. 1986-1989 członek Rady Funduszu Wydawnictw Niezależnych. Od 1987 w Kręgu Przyjaciół Solidarności Polsko-Czechosłowackiej.

Od 1989 w SPP. 1989-1991 prezes Komitetu ds. RiTV. 1991-1997 pracownik Instytutu Slawistyki PAN, 1993-1997 UW. W 1995 i 1997 doradca premiera RP ds. polityki wschodniej.

Autor licznych tłumaczeń, m.in. Nadieżda Mandelsztam ''Nadzieja w beznadziejności'' (Polonia Book Fund., Londyn 1976), Igor Gołomsztok ''Język artystyczny w warunkach totalitarnych'' (NOWA 1980), Abdruchman Awtorchanow ''Zagadka śmierci Stalina (Spisek Berii)'' (NOWA 1981), Amalrik Guzel ''Spotkanie w łagrze'' (Vademecum, Lublin 1984), Georgij Władymirow ''Wiernyy Rusłan'' (Aneks, Londyn 1984), antologii: ''Poezja mówię, Polska-myślę. Polska w poezji rosyjskiej XX wieku'' (Iskry, Warszawa 1973), zbioru artykułów z pisma „Kontinent” (1979) oraz esejów i opracowań: ''Literatura radziecka 1971-1967'' (PWN, Warszawa 1968), ''Zaproszenie do podróży'' (1974), ''Spór o Rosję'' (1987), ''Pocałunek na mrozie'' (1989), ''Wczasy pod lufą'' (1997).

Odznaczony pośmiertnie Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (1997).

Krzysztof Biernacki

Region Mazowsze, Warszawa

Opcje strony

do góry