Aktualnie znajdujesz się na:

Biogramy

Grzejszczyk Filip

Filip Grzejszczyk, ur. 20 II Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność”, II Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność”, II, tzw. II Krajówka, powstała w III 1982 w Trójmieście z inicjatywy: Tadeusza Harasimowicza (od XII 1981 na emeryturze, wcześniej gł. księgowy w Gdańskich Zakładach Rybnych, doradca tamtejszej KZ „S”), Józefa Koska (dźwigowy w Zarządzie Portu Gdynia), Pawła Slezyngiera (mistrz na Wydz. K-2 Stoczni im. Komuny Paryskiej w Gdyni, przewodniczący „S” na największym wydziale stoczni), Jana Gawina (w III 1982 w SKP, od X 1982 pracownik Okręgowego Przedsiębiorstwa Wodno-Kanalizacyjnego w Gdyni), Pawła Zińczuka (ze Stoczni Gdańskiej im. Lenina, od IX 1980 łącznik Wydz. P-1 z Komitetem Założycielskim „S” w SG, nast. członek KZ), Janusza Satory (w 1980 w WZZ, w VIII 1980 członek KS w Elmorze; nast. wiceprzewodniczący KZ; 15 XII 1981 organizator 1-dniowego strajku w zakładzie, nast. w ukryciu), Ryszarda Jankowskiego (ze Stoczni Nauta w Gdyni), Jana Kisielewskiego, we współpracy z Tadeuszem Kulczyńskim (z Gdańskiej Stoczni Remontowej) i przedstawicielami Stoczni Północnej im. Bohaterów Westerplatte: Andrzejem Adamczykiem, Romanem Wyżlicem, Janem Wójcikiem. W komórce poligraficznej II Krajówki byli: Andrzej Andrzejewski, Justyn Baranowski, Witold Szaniawski; Tadeusz Szozda (łącznik z II KK). Członkowie II Krajówki m.in. kolportowali pisma podziemne („Tygodnik Mazowsze”, „Solidarność Narodu”). 28 VIII 1982 wystosowano „Apel do społeczeństwa” nawołujący do udziału w manifestacjach. Nazwa organizacji (miała posłużyć do sygnowania dokumentów) była kwestią sporną: II KK NSZZ „S” zaproponował T. Harasimowicz, by nadać większą rangę programowi, nad którym pracowali przedstawiciele największych zakładów Trójmiasta. Dokument: „Program budowy ugody narodowej” został ostatecznie zredagowany w VII 1982 przez P. Slezyngiera we współpracy z T. Harasimowiczem i P. Zińczukiem (podczas spotkania w jego mieszkaniu); był to przeredagowany tekst tez Prymasowskiej Rady Społecznej (opublikowanych 5 IV 1982). Wydany 4 VIII 1982 program podpisano: „Delegaci i Pracownicy. II KK NSZZ «S» (działająca na czas zawieszenia Związku)”. Zastrzeżenie to dołączono, by podkreślić, że II Krajówka nie dąży do przejęcia władzy w „S”. Żądano m.in.: odwołania stanu wojennego, likwidacji ograniczeń praw i swobód obywatelskich, uwolnienia internowanych, uniewinnienia aresztowanych, przywrócenia do pracy zwolnionych za działalność związkową, zaniechania represji wobec pracowników nauki. Spotkania II Krajówki odbywały się: w mieszkaniach T. Harasimowicza w Sopocie, P. Zińczuka w Gdańsku, w mieszkaniu przy ul. Leczkowa, na przystankach SKM Gdańsk Politechnika i Gdynia-Redłowo, w parkach. W V 1982 na Łysej Górze w Sopocie członkowie II Krajówki spotkali się z poszukiwanym listem gończym Bogdanem Lisem, który interesował się nastrojami w zakładach pracy; postanowiono utrzymywać kontakt, II Krajówka zobowiązała się przekazać mu przez łącznika opracowany program organizacji. II Krajówka została rozbita na przełomie XII 1982/I 1983; 9 XII 1982 zatrzymano, nast. aresztowano P. Slezyngiera, 19 I 1983 – J. Koska, 24 I 1983 – T. Harasimowicza, 27 I 1983 – J. Gawina, 7 II 1983 – P. Zińczuka, 30 V 1983 – R. Jankowskiego, na pocz. VII 1983 – J. Satora. J. Kisielewski od I 1983 ukrywał się, późn. został zatrzymany. 27 VII 1983 ppłk Stefan Rutkowski, Naczelnik Wydz. Śledczego WUSW w Gdańsku, wniósł wniosek o umorzenie śledztwa na mocy amnestii. 16 XI 1983 Sąd Rejonowy w Gdańsku umorzył śledztwo. 1957 w Kożuchowie. Absolwent Akademii Medycznej w Warszawie, Wydz. Lekarski (1981).

1981-1986 asystent na Oddziale Chirurgii Szpitala Grochowskiego w Warszawie.

W XI 1980 uczestnik strajku studentów AM w Warszawie popierającego postulaty „S” Służby Zdrowia; od XI 1981 w „S” w Szpitalu Grochowskim.

Po 13 XII 1981 udzielał pomocy medycznej represjonowanym i ukrywającym się (we współpracy z dr. Tadeuszem Kubickim). 1982-1989 współpracownik Prymasowskiego Komitetu Pomocy Osobom Pozbawionym Wolności i ich Rodzinom w Warszawie (od 1983 Prymasowski Komitet Charytatywno-Społeczny): rozdział leków z darów zagranicznych, przygotowywanie paczek i pomoc dla rodzin internowanych, więzionych i represjonowanych, pomoc medyczna dla uwięzionych. 1984-1988 kolporter wydawnictw podziemnych służby zdrowia (m.in. „Zeszyty Niezależnej Myśli Lekarskiej”, „Głos Medyka” we współpracy z dr Marią Czarnecką i Zofią Kuratowską oraz wydawnictw NOWej). 13 V 1983 operował śmiertelnie pobitego Grzegorza Przemyka; jako świadek na procesie jego zabójców zastraszany, inwigilowany, pobity (1988). 1986-2000 zatrudniony jako starszy asystent na Oddziale Chirurgii Ogólnej Szpitala Śródmiejskiego. 1986-1989 członek KKK „S” SZ; w VI 1988 uczestnik demonstracji służby zdrowia przed Ministerstwem Zdrowia w Warszawie. 5 X 1988 współzałożyciel jawnej Komisji Koordynacyjnej SZ „S” Regionu Mazowsze, następnie członek Prezydium.

1991-2000 przewodniczący KZ „S” w Szpitalu Śródmiejskim w Warszawie, członek Rady Sekcji SZ Regionu Mazowsze. W VIII 1996 podczas protestu „S” SZ w obronie miejsc pracy i poziomu wynagrodzeń organizator i szef strajku w Szpitalu Śródmiejskim. 1994-1995 w ROP. 2000-2002 członek Zarządu TP MED Sp. z o.o., 2002-2005 starszy asystent w Szpitalu im. Okońskiego w Warszawie, 2006-2007 dyr. Departamentu Dialogu Społecznego w Ministerstwie Zdrowia, od 2008 starszy asystent w Szpitalu Powiatowym w Pruszkowie.

 

Stanisław Grzonkowski

Opcje strony

do góry