Aktualnie znajdujesz się na:

Biogramy

Huskowski Tadeusz

Tadeusz Huskowski, ur. 2 I 1924 w Warszawie, zm. 28 VIII 1984 we Wrocławiu. Absolwent Warszawskiej Szkoły Inżynierskiej, Wydz. Mechaniczny (1946) oraz Politechniki Wrocławskiej, Wydz. Matematyki, Fizyki i Chemii (1953), doktorat (1961).

Od 1940 zw. z konspiracyjną organizacją harcerską PET, działającą na Żoliborzu w Warszawie, 1942–1944 żołnierz Zgrupowania Żniwiarz AK, dowódca drużyny, nast. z-ca dowódcy plutonu, uczestnik powstania warszawskiego w Zgrupowaniu Żniwiarz, od 14 VIII 1944 Batalionu Zośka, dowódca plutonu w 1. kompanii Maciek; 1944–1945 więzień niemieckich oflagów: Altengrabow, Sandbostel i Neuengamme.

Od 1953 pracownik naukowy PWr., w 1980 z-ca dyr. ds. dydaktyki Centrum Obliczeniowego tamże.

Od IX 1980 w „S”; we IX współorganizator Komisji Oddziałowej w Centrum Obliczeniowym PWr., od 13 XII członek prezydium i wiceprzew. KZ. Od X 1980 członek Regionalnej i Ogólnopolskiej Komisji Porozumiewawczej Nauki.

13–15 XII 1981 współorganizator strajku na PWr., członek KS. 5 I 1982 zatrzymany, 6 I internowany, przetrzymywany w AŚ i Ośrodku Odosobnienia we Wrocławiu, podczas pobytu hospitalizowany, 6 III zwolniony w zw. z operacją serca. 17 II Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność”, II Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność”, II, tzw. II Krajówka, powstała w III 1982 w Trójmieście z inicjatywy: Tadeusza Harasimowicza (od XII 1981 na emeryturze, wcześniej gł. księgowy w Gdańskich Zakładach Rybnych, doradca tamtejszej KZ „S”), Józefa Koska (dźwigowy w Zarządzie Portu Gdynia), Pawła Slezyngiera (mistrz na Wydz. K-2 Stoczni im. Komuny Paryskiej w Gdyni, przewodniczący „S” na największym wydziale stoczni), Jana Gawina (w III 1982 w SKP, od X 1982 pracownik Okręgowego Przedsiębiorstwa Wodno-Kanalizacyjnego w Gdyni), Pawła Zińczuka (ze Stoczni Gdańskiej im. Lenina, od IX 1980 łącznik Wydz. P-1 z Komitetem Założycielskim „S” w SG, nast. członek KZ), Janusza Satory (w 1980 w WZZ, w VIII 1980 członek KS w Elmorze; nast. wiceprzewodniczący KZ; 15 XII 1981 organizator 1-dniowego strajku w zakładzie, nast. w ukryciu), Ryszarda Jankowskiego (ze Stoczni Nauta w Gdyni), Jana Kisielewskiego, we współpracy z Tadeuszem Kulczyńskim (z Gdańskiej Stoczni Remontowej) i przedstawicielami Stoczni Północnej im. Bohaterów Westerplatte: Andrzejem Adamczykiem, Romanem Wyżlicem, Janem Wójcikiem. W komórce poligraficznej II Krajówki byli: Andrzej Andrzejewski, Justyn Baranowski, Witold Szaniawski; Tadeusz Szozda (łącznik z II KK). Członkowie II Krajówki m.in. kolportowali pisma podziemne („Tygodnik Mazowsze”, „Solidarność Narodu”). 28 VIII 1982 wystosowano „Apel do społeczeństwa” nawołujący do udziału w manifestacjach. Nazwa organizacji (miała posłużyć do sygnowania dokumentów) była kwestią sporną: II KK NSZZ „S” zaproponował T. Harasimowicz, by nadać większą rangę programowi, nad którym pracowali przedstawiciele największych zakładów Trójmiasta. Dokument: „Program budowy ugody narodowej” został ostatecznie zredagowany w VII 1982 przez P. Slezyngiera we współpracy z T. Harasimowiczem i P. Zińczukiem (podczas spotkania w jego mieszkaniu); był to przeredagowany tekst tez Prymasowskiej Rady Społecznej (opublikowanych 5 IV 1982). Wydany 4 VIII 1982 program podpisano: „Delegaci i Pracownicy. II KK NSZZ «S» (działająca na czas zawieszenia Związku)”. Zastrzeżenie to dołączono, by podkreślić, że II Krajówka nie dąży do przejęcia władzy w „S”. Żądano m.in.: odwołania stanu wojennego, likwidacji ograniczeń praw i swobód obywatelskich, uwolnienia internowanych, uniewinnienia aresztowanych, przywrócenia do pracy zwolnionych za działalność związkową, zaniechania represji wobec pracowników nauki. Spotkania II Krajówki odbywały się: w mieszkaniach T. Harasimowicza w Sopocie, P. Zińczuka w Gdańsku, w mieszkaniu przy ul. Leczkowa, na przystankach SKM Gdańsk Politechnika i Gdynia-Redłowo, w parkach. W V 1982 na Łysej Górze w Sopocie członkowie II Krajówki spotkali się z poszukiwanym listem gończym Bogdanem Lisem, który interesował się nastrojami w zakładach pracy; postanowiono utrzymywać kontakt, II Krajówka zobowiązała się przekazać mu przez łącznika opracowany program organizacji. II Krajówka została rozbita na przełomie XII 1982/I 1983; 9 XII 1982 zatrzymano, nast. aresztowano P. Slezyngiera, 19 I 1983 – J. Koska, 24 I 1983 – T. Harasimowicza, 27 I 1983 – J. Gawina, 7 II 1983 – P. Zińczuka, 30 V 1983 – R. Jankowskiego, na pocz. VII 1983 – J. Satora. J. Kisielewski od I 1983 ukrywał się, późn. został zatrzymany. 27 VII 1983 ppłk Stefan Rutkowski, Naczelnik Wydz. Śledczego WUSW w Gdańsku, wniósł wniosek o umorzenie śledztwa na mocy amnestii. 16 XI 1983 Sąd Rejonowy w Gdańsku umorzył śledztwo. 1982 Prokuratura Rejonowa dla Wrocławia-Śródmieścia wniosła akt oskarżenia, 1 III Sąd Wojewódzki we Wrocławiu wyłączył postępowanie do odrębnego rozpoznania ze wzgl. na stan zdrowia, 28 IV 1983, po rozprawie rewizyjnej, uniewinniony przez Sąd Wojewódzki w Opolu. W IV 1982 organizator i przew. podziemnej Uczelnianej Komisji Koordynacyjnej PWr. W 1982 założyciel i redaktor podziemnego pisma „Biuletyn Informacyjny” PWr. Organizator porozumienia TKZ wrocławskich instytucji naukowych, tzw. Poziomki. Od V 1983–1984 wiceprzew. RKS Dolny Śląsk, w VI 1984 komisarz RKS ds. kontroli frekwencji wyborczej. 1982–1984 współorganizator i koordynator wydawania i kolportażu podziemnych pism PWr, „Biuletyn Informacyjny” i „Komunikaty” oraz 1983–1984 RKS „Z Dnia na Dzień”. 1982–1984 inicjator i koordynator pomocy represjonowanym i ukrywającym się we Wrocławiu. 1982–1984 opiekun podziemnego NZS na PWr.

Jeden z tłumaczy Rachunku różniczkowego i całkowego G.M. Fichtenholza (1961), autor m.in. Polsko-wietnamskiego słowniczka terminów matematycznych (1971), Algebry liniowej (1978).

Odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari (1944), Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (2009), Krzyżem Walecznych (dwukrotnie), laureat Dolnośląskiej Nagrody Solidarności (1987).

19 I 1982 – 2 II 1983 rozpracowywany przez Wydz. III/Wydz. III-1 KW MO we Wrocławiu w ramach SOR krypt. Klamra.

Agnieszka Klarman

Opcje strony

do góry