Encyklopedia Solidarności

https://encysol.pl/es/encyklopedia/biogramy/17056,Ksieski-Dominik.html
18.05.2024, 15:56

Księski Dominik

Dominik Księski, ur. 10 X 1959 w Lublinie. Absolwent Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu, Wydz. Filologii Polskiej, specjalizacja edytorstwo (1982 absolutorium) i Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie, Wydz. Filologii Polskiej (1988).

1969-1978 członek, następnie instruktor ZHP. 1978-1982 członek PTTK.

W II Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność”, II Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność”, II, tzw. II Krajówka, powstała w III 1982 w Trójmieście z inicjatywy: Tadeusza Harasimowicza (od XII 1981 na emeryturze, wcześniej gł. księgowy w Gdańskich Zakładach Rybnych, doradca tamtejszej KZ „S”), Józefa Koska (dźwigowy w Zarządzie Portu Gdynia), Pawła Slezyngiera (mistrz na Wydz. K-2 Stoczni im. Komuny Paryskiej w Gdyni, przewodniczący „S” na największym wydziale stoczni), Jana Gawina (w III 1982 w SKP, od X 1982 pracownik Okręgowego Przedsiębiorstwa Wodno-Kanalizacyjnego w Gdyni), Pawła Zińczuka (ze Stoczni Gdańskiej im. Lenina, od IX 1980 łącznik Wydz. P-1 z Komitetem Założycielskim „S” w SG, nast. członek KZ), Janusza Satory (w 1980 w WZZ, w VIII 1980 członek KS w Elmorze; nast. wiceprzewodniczący KZ; 15 XII 1981 organizator 1-dniowego strajku w zakładzie, nast. w ukryciu), Ryszarda Jankowskiego (ze Stoczni Nauta w Gdyni), Jana Kisielewskiego, we współpracy z Tadeuszem Kulczyńskim (z Gdańskiej Stoczni Remontowej) i przedstawicielami Stoczni Północnej im. Bohaterów Westerplatte: Andrzejem Adamczykiem, Romanem Wyżlicem, Janem Wójcikiem. W komórce poligraficznej II Krajówki byli: Andrzej Andrzejewski, Justyn Baranowski, Witold Szaniawski; Tadeusz Szozda (łącznik z II KK). Członkowie II Krajówki m.in. kolportowali pisma podziemne („Tygodnik Mazowsze”, „Solidarność Narodu”). 28 VIII 1982 wystosowano „Apel do społeczeństwa” nawołujący do udziału w manifestacjach. Nazwa organizacji (miała posłużyć do sygnowania dokumentów) była kwestią sporną: II KK NSZZ „S” zaproponował T. Harasimowicz, by nadać większą rangę programowi, nad którym pracowali przedstawiciele największych zakładów Trójmiasta. Dokument: „Program budowy ugody narodowej” został ostatecznie zredagowany w VII 1982 przez P. Slezyngiera we współpracy z T. Harasimowiczem i P. Zińczukiem (podczas spotkania w jego mieszkaniu); był to przeredagowany tekst tez Prymasowskiej Rady Społecznej (opublikowanych 5 IV 1982). Wydany 4 VIII 1982 program podpisano: „Delegaci i Pracownicy. II KK NSZZ «S» (działająca na czas zawieszenia Związku)”. Zastrzeżenie to dołączono, by podkreślić, że II Krajówka nie dąży do przejęcia władzy w „S”. Żądano m.in.: odwołania stanu wojennego, likwidacji ograniczeń praw i swobód obywatelskich, uwolnienia internowanych, uniewinnienia aresztowanych, przywrócenia do pracy zwolnionych za działalność związkową, zaniechania represji wobec pracowników nauki. Spotkania II Krajówki odbywały się: w mieszkaniach T. Harasimowicza w Sopocie, P. Zińczuka w Gdańsku, w mieszkaniu przy ul. Leczkowa, na przystankach SKM Gdańsk Politechnika i Gdynia-Redłowo, w parkach. W V 1982 na Łysej Górze w Sopocie członkowie II Krajówki spotkali się z poszukiwanym listem gończym Bogdanem Lisem, który interesował się nastrojami w zakładach pracy; postanowiono utrzymywać kontakt, II Krajówka zobowiązała się przekazać mu przez łącznika opracowany program organizacji. II Krajówka została rozbita na przełomie XII 1982/I 1983; 9 XII 1982 zatrzymano, nast. aresztowano P. Slezyngiera, 19 I 1983 – J. Koska, 24 I 1983 – T. Harasimowicza, 27 I 1983 – J. Gawina, 7 II 1983 – P. Zińczuka, 30 V 1983 – R. Jankowskiego, na pocz. VII 1983 – J. Satora. J. Kisielewski od I 1983 ukrywał się, późn. został zatrzymany. 27 VII 1983 ppłk Stefan Rutkowski, Naczelnik Wydz. Śledczego WUSW w Gdańsku, wniósł wniosek o umorzenie śledztwa na mocy amnestii. 16 XI 1983 Sąd Rejonowy w Gdańsku umorzył śledztwo. 1981 i XI-XII 1981 uczestnik strajków studenckich na UAM, zaangażowany w działalność wydawniczą, redaktor i drukarz w Kole Polonistów UAM. III 1981 – I 1982 współzałożyciel biblioteki wydawnictw niezależnych przy Kole Polonistów UAM w Collegium Novum w Poznaniu.

1982-1988 nauczyciel jęz. polskiego i muzyki w SP nr 2 w Żninie, 1988-1992 w SP w Słębowie. Od 1983 członek Koła „S” Pracowników Oświaty i Wychowania w Żninie. 1983-1989 uczestnik akcji ulotkowych i plakatowych, organizator spotkań z twórcami, m.in. Markiem Nowakowskim. W 1984 współzałożyciel, do 1985 kierownik podziemnej drukarni żnińskiej „S” w Wenecji (w domu Bronisława Gila) i w Chomiąży (u rodziny Jacka Mielcarzewicza, gdzie drukowano m.in. pismo podziemne „Żywią i Bronią”, plakaty i ulotki). 1985-1989 współzałożyciel biblioteki wydawnictw podziemnych w Żninie (w 1989 przekazanej LO w Żninie).

V-VI 1989 mąż zaufania KO „S” w Żninie (organizator spotkań z wyborcami, uczestnik akcji plakatowych). IX 1989 – 1990 członek KO w Żninie, członek Prezydium. 1989-1990 członek Komisji Międzyzakładowej „S” POiW. 1990-2005 w ROAD, UD, UW. W 1991 współzałożyciel (wraz z Leszkiem Turkiem i Beatą Turek) kwartalnika historycznego „Żnińskie Zeszyty Historyczne”. Od 1992 własna działalność wydawnicza. W VI 1993 wystąpił z „S”. W 1995 absolwent międzynarodowego Studium Dziennikarstwa Współczesnego na Uniwersytecie w Trnavie na Słowacji. Od XI 2003 prezes Stowarzyszenia Gazet Lokalnych.

Nominowany do nagrody im. Dariusza Fikusa (2005 i 2006). Wyróżniony odznaką Zasłużony Działacz Kultury (2001).

 

Tomasz Rabant

Opcje strony