Aktualnie znajdujesz się na:

Biogramy

Liwak Władysław

Władysław Liwak, ur. 24 II 1942 w Branwi k. Janowa Lubelskiego. Absolwent Uniwersytetu Jagiellońskiego, Wydz. Prawa (1964).

1965-1980 w PZPR. 1969-1973 inspektor, z-ca kierownika działu kadr w Hucie Stalowa Wola, 1973-1989 radca prawny, m.in. w HSW.

Od IX 1980 w „S”; radca prawny KZ w HSW, MKZ „S” Stalowa Wola, ZR Ziemia Sandomierska, NSZZ Rolników Solidarność Wiejska woj. tarnobrzeskiego.

Po 13 XII 1981 organizator pomocy dla represjonowanych, działacz Duszpasterstwa Ludzi Pracy Duszpasterstwa Ludzi Pracy Duszpasterstwa Ludzi Pracy, struktury kościelne, faktycznie posiadające charakter stowarzyszeń, których celem było wzmocnienie moralne i rozwój duchowy pracujących, a także pobudzenie ich do aktywności w życiu zawodowym i społecznym. Ich działalność nie zawsze była całkowicie jawna. Pierwsze DLP powstały w 1973, szczególny rozkwit tych struktur, często przy współudziale laikatu, nastąpił w okresie stanu wojennego i delegalizacji „S”, co wynikało z bieżących potrzeb – głównie pomocy internowanym działaczom związku, ale także np. potrzeby wspólnotowości czy dalszego samokształcenia po zawieszeniu działalności kursów organizowanych w ramach tzw. Uniwersytetu Latającego. Zazwyczaj opiekunami duszpasterstw byli księża diecezjalni: proboszczowie albo delegowani do tej pracy wikariusze, np. Jerzy Popiełuszko, który od I 1979 pełnił posługę jako duszpasterz średniego personelu medycznego w archidiecezji warszawskiej. Jednym z prężniej działających DLP kierował w parafii św. Maksymiliana w nowohuckich Mistrzejowicach ks. Kazimierz Jancarz, który organizował tam m.in. czwartkowe Msze za Ojczyznę. Z duszpasterstwem tym był związany ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski. Często opiekę nad DLP sprawowali także księża zakonnicy. DLP przede wszystkim pogłębiały świadomość chrześcijańską; ich członkowie poznawali katolicką naukę społeczną, papieskie encykliki, aktualności z życia gospodarczego i społecznego. W ramach DLP organizowano od 1982 Ogólnopolską Pielgrzymkę Ludzi Pracy, która w 3. sobotę i niedzielę IX każdego roku wyruszała (i wyrusza) na Jasną Górę. DLP organizowały pielgrzymki także do innych miejsc kultu religijnego. Choć wszystkie one miały charakter religijny, pozwalały zarazem pracownikom, szczególnie tym zrzeszonym w „S”, na zamanifestowanie jedności i starań w walce o wolność, godność człowieka pracy i prawa pracownicze. Przeciwko DLP protestowały niejednokrotnie władze państwowe, traktując ich działalność jako zagrożenie w sferze wpływu na środowiska robotnicze. DLP prowadziły ponadto działalność samokształceniową, budowały poczucie wspólnoty w kręgu wartości chrześcijańskich, wywierały pozytywny wpływ na życie religijne, społeczne, rodzinne, zawodowe i polityczne. przy parafii MB Królowej Polski w Stalowej Woli, od 1986 współpracownik Duszpasterskiego Ośrodka Kultury Chrześcijańskiej tamże. W 1986 autor, sygnatariusz petycji do Sejmu PRL ws. pluralizmu związkowego, podpisanej przez 940 pracowników HSW i WSK PZL Gorzyce; od 1987 członek Tymczasowej KZ „S” w HSW; w X 1987 członek, następnie sekretarz jawnego Komitetu Założycielskiego „S” Pracowników HSW, 13 X 1987 członek 14-osobowej delegacji, która złożyła wniosek w Sądzie Wojewódzkim w Tarnobrzegu z siedzibą w Sandomierzu o ponowną rejestrację „S”. W II 1988 ukarany przez kolegium ds. wykroczeń grzywną. 29-30 IV 1988 współorganizator strajku w HSW, zwolniony z pracy; 13 VII 1988 uczestnik strajku w HSW; 22 VIII – 1 IX 1988 uczestnik strajku, sekretarz KS w HSW, utrzymywał stałą łączność ze sztabem wspomagającym strajk ulokowanym w domu katechetycznym przy kościele MB Królowej Polski w Stalowej Woli, przekazując komunikaty KS i pisma dot. potrzeb strajkujących; poddany rewizji, zatrzymany, przesłuchiwany. IX 1988 – IV 1990 członek KKW; XII 1988 – 1990 w KO przy Przewodniczącym „S” L. Wałęsie.

W II 1989 wiceprzewodniczący Tymczasowego Komitetu Organizacyjnego „S” Regionu Stalowa Wola; uczestnik obrad plenarnych Okrągłego Stołu oraz zespołu ds. pluralizmu związkowego i grupy roboczej ds. majątku związków zawodowych. 1990-1996 w ROAD/UD/UW. 1989-1991 poseł RP z listy KO „S”, 1991-1993 poseł RP z listy UD, 1990-1991 wojewoda tarnobrzeski. Od 1997 właściciel kancelarii radcowskiej, od 2007 na emeryturze.

Odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi (1993), Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (2008).

25 IX 1981 – 17 IX 1982 rozpracowywany przez Wydz. IIIA/V KW MO w Tarnobrzegu w ramach SOS krypt. Radca; 4 IV – 27 X 1989 przez Wydz. V RUSW w Stalowej Woli w ramach KE krypt. Prawnik.

 

Ewa Kuberna

Region Ziemia Sandomierska, Stalowa Wola

Opcje strony

do góry