Aktualnie znajdujesz się na:

Biogramy

Malinowski Jerzy

Jerzy Malinowski, ur. 10 V 1935 w Radomiu. Absolwent Politechniki Wrocławskiej, Wydz. Mechaniczny (1957).

1957–1965 kierownik sekcji oprzyrządowania w Dziale Gł. Technologa, mistrz, z-ca kierownika Wydz. Mechanicznego, kierownik Działu Przygotowania Produkcji w Zakładach Budowy Maszyn Bumar-Fadroma we Wrocławiu, 1965–1967 dyr. techn. w Fabryce Maszyn Zawidów, 1967–1983 gł. specjalista. ds. elektronicznej techniki obliczeniowej, gł. technolog w Bumar-Fadroma we Wrocławiu.

Od IX 1980 w „S”, od 21 IX 1981 przew. Komitetu Założycielskiego Samorządu Pracowniczego z zakładzie.

14–18 XII 1981 współorganizator strajku w zakładzie. 18 XII 1981 internowany, przetrzymywany w Ośrodku Odosobnienia we Wrocławiu i Grodkowie, 27 II 1982 zwolniony. Przeniesiony na gorsze stanowisko pracy do działu zarządzania. III 1982 – 1989 współorganizator, działacz, nieformalny rzecznik Duszpasterstwa Ludzi Pracy Duszpasterstwa Ludzi Pracy Duszpasterstwa Ludzi Pracy, struktury kościelne, faktycznie posiadające charakter stowarzyszeń, których celem było wzmocnienie moralne i rozwój duchowy pracujących, a także pobudzenie ich do aktywności w życiu zawodowym i społecznym. Ich działalność nie zawsze była całkowicie jawna. Pierwsze DLP powstały w 1973, szczególny rozkwit tych struktur, często przy współudziale laikatu, nastąpił w okresie stanu wojennego i delegalizacji „S”, co wynikało z bieżących potrzeb – głównie pomocy internowanym działaczom związku, ale także np. potrzeby wspólnotowości czy dalszego samokształcenia po zawieszeniu działalności kursów organizowanych w ramach tzw. Uniwersytetu Latającego. Zazwyczaj opiekunami duszpasterstw byli księża diecezjalni: proboszczowie albo delegowani do tej pracy wikariusze, np. Jerzy Popiełuszko, który od I 1979 pełnił posługę jako duszpasterz średniego personelu medycznego w archidiecezji warszawskiej. Jednym z prężniej działających DLP kierował w parafii św. Maksymiliana w nowohuckich Mistrzejowicach ks. Kazimierz Jancarz, który organizował tam m.in. czwartkowe Msze za Ojczyznę. Z duszpasterstwem tym był związany ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski. Często opiekę nad DLP sprawowali także księża zakonnicy. DLP przede wszystkim pogłębiały świadomość chrześcijańską; ich członkowie poznawali katolicką naukę społeczną, papieskie encykliki, aktualności z życia gospodarczego i społecznego. W ramach DLP organizowano od 1982 Ogólnopolską Pielgrzymkę Ludzi Pracy, która w 3. sobotę i niedzielę IX każdego roku wyruszała (i wyrusza) na Jasną Górę. DLP organizowały pielgrzymki także do innych miejsc kultu religijnego. Choć wszystkie one miały charakter religijny, pozwalały zarazem pracownikom, szczególnie tym zrzeszonym w „S”, na zamanifestowanie jedności i starań w walce o wolność, godność człowieka pracy i prawa pracownicze. Przeciwko DLP protestowały niejednokrotnie władze państwowe, traktując ich działalność jako zagrożenie w sferze wpływu na środowiska robotnicze. DLP prowadziły ponadto działalność samokształceniową, budowały poczucie wspólnoty w kręgu wartości chrześcijańskich, wywierały pozytywny wpływ na życie religijne, społeczne, rodzinne, zawodowe i polityczne. przy parafii pw. św. Klemensa Dworzaka we Wrocławiu: współorganizator mszy za Ojczyznę oraz wykładowca tamże. V 1982 – 1983 współpracownik TKZ. 5 XI 1982 zatrzymany, 6 XI internowany, przetrzymywany w Ośrodku Odosobnienia w Strzelinie, 2 XII zwolniony. 1983–1990 członek RKS Dolny Śląsk, uczestnik podziemnych spotkań przedstawicieli Sieci Organizacji Zakładowych „S” Wiodących Zakładów Pracy. VII 1983 – VI 1989 współzałożyciel, przew. podziemnej MKK Grabiszynek we Wrocławiu. VIII 1983 – VI 1989 współzałożyciel, autor (ps. Robol, Wrocławianin 44), organizator sprzętu drukarskiego i materiałów poligraficznych, redaktor nacz. podziemnego pisma „Victoria”; 1983–1989 drukarz „Victorii” oraz sporadycznie podziemnych pism „Fama”, „Fatamorgana”, „Solidarność Elwro”, „Solidarność Hutmenu”, „Solidarność FAT”. 1983–1989 organizator i koordynator (z żoną Danutą) sieci kolportażu podziemnych pism, m.in. „Victoria”, „Fama”, „Fatamorgana”, „Solidarność Elwro”, „Solidarność Hutmenu”, „Solidarność FAT”, „Z Dnia na Dzień”, „Prawda”, „Jutrzenka”, „Iskierki”, „Odrodzenie”, „Hydralek”. 13 XII 1983 współorganizator i uczestnik protestu głodowego pracowników fabryk przy ul. Grabiszyńskiej (robotnicy po pracy na znak protestu przeciwko podwyżkom cen przeszli ul. Grabiszyńską do pl. PKWN, obecnie pl. Legionów). XII 1983–1989 z-ca gł. technologa w Zakładzie Uszczelnień Technicznych Inco we Wrocławiu. 5–10 VII 1985 uczestnik głodówki w kościele Narodzenia NMP w Krakowie-Bieżanowie.

1989–1991 szef Działu Informatyki i Organizacji w Bumar-Fadroma, 1991–2003 szef IBM Polska Sp. z o.o. Oddział tamże, nast. menadżer w Warszawie. Od 2003 na emeryturze. Od 2014 członek Stowarzyszenia Osób Represjonowanych w Stanie Wojennym przy ZR Dolny Śląsk (IX 2014 – 2015 wiceprezes).

Odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (2006), Krzyżem Wolności i Solidarności (2017).

13 VIII 1982 – 28 X 1983 rozpracowywany przez Wydz. V/Wydz. V-1 KW MO/WUSW we Wrocławiu w ramach SOR krypt. Psycholog; do XI 1989 przez Wydz. III-1/Inspektorat 2 WUSW.

 

Artur Adamski|Łukasz Sołtysik

Region Dolny Śląsk, Wrocław

Opcje strony

do góry