Szczepaniak Bronisław
Bronisław Szczepaniak, ur. 20 V 1933 w Dębinach k. Przysuchy. Absolwent Politechniki Warszawskiej, Wydz. Maszyn Robotniczych Ciężkich (1975).
1952-1957 w ZMP, 1954-1979 w PZPR, 1957-1964 w ZMS.
1943-1945 wywieziony do Niemiec (ze starszą siostrą). 1951-1965 ślusarz / kontroler techn. / mistrz w Zakładach Metalowych im. gen. Waltera w Radomiu (obecnie Fabryka Broni Łucznik – Radom Sp. z o.o.). 1965-1969 kierownik oddziału remontu w Zgorzeleckich Zakładach Naprawczych Węgla Brunatnego. 1969-1977 kierownik w biurze konstrukcyjnym Kopalni Węgla Brunatnego w Koninie. 1978 kierownik w nadzorze sprzętu górniczego Pomorskiego Przedsiębiorstwa Budowy Elektrowni i Przemysłu w Szczecinie Oddział w Bełchatowie. 1978-1982 gł. inżynier ds. eksploatacji sprzętu Kombinatu Remontowo-Budowlanego Przemysłu Cementowego, Wapienniczego i Gipsowego w Wierzbicy.
Od IX 1980 w „S”; XII 1980 przew. Komitetu Założycielskiego; członek Prezydium KZ w KRB, V-VI 1981 delegat na I WZD Regionu Ziemia Radomska.
27 XII 1981 – 9 V 1982 członek TKZ w KRB. Kilkakrotnie zatrzymywany i przesłuchiwany. 1 II 1982 zwolniony z pracy. 8 IV 1982 przywrócony do pracy przez Sąd Pracy w Kielcach; 10 V 1982 internowany w Ośr. Odosobnienia w Kielcach-Piaskach, w Nowym Łupkowie i Rzeszowie-Załężu; 2 VIII 1982 zwolniony. XII 1982 ukarany przez kolegium ds. wykroczeń grzywną za noszenie znaczka „S”. 1982-1989 kolporter pism podziemnych, m.in.: „Wolnego Robotnika”, „Solidariusza”; współorganizator manifestacji patriotycznych, m.in. 11 XI, w rocznice wydarzeń Czerwca ’76, współorganizator mszy za Ojczyznę, uczestnik akcji ulotkowych, plakatowych, zbiórek pieniędzy na pomoc represjonowanym. Współorganizator Duszpasterstwa Ludzi Pracy Duszpasterstwa Ludzi Pracy Duszpasterstwa Ludzi Pracy, struktury kościelne, faktycznie posiadające charakter stowarzyszeń, których celem było wzmocnienie moralne i rozwój duchowy pracujących, a także pobudzenie ich do aktywności w życiu zawodowym i społecznym. Ich działalność nie zawsze była całkowicie jawna. Pierwsze DLP powstały w 1973, szczególny rozkwit tych struktur, często przy współudziale laikatu, nastąpił w okresie stanu wojennego i delegalizacji „S”, co wynikało z bieżących potrzeb – głównie pomocy internowanym działaczom związku, ale także np. potrzeby wspólnotowości czy dalszego samokształcenia po zawieszeniu działalności kursów organizowanych w ramach tzw. Uniwersytetu Latającego. Zazwyczaj opiekunami duszpasterstw byli księża diecezjalni: proboszczowie albo delegowani do tej pracy wikariusze, np. Jerzy Popiełuszko, który od I 1979 pełnił posługę jako duszpasterz średniego personelu medycznego w archidiecezji warszawskiej. Jednym z prężniej działających DLP kierował w parafii św. Maksymiliana w nowohuckich Mistrzejowicach ks. Kazimierz Jancarz, który organizował tam m.in. czwartkowe Msze za Ojczyznę. Z duszpasterstwem tym był związany ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski. Często opiekę nad DLP sprawowali także księża zakonnicy. DLP przede wszystkim pogłębiały świadomość chrześcijańską; ich członkowie poznawali katolicką naukę społeczną, papieskie encykliki, aktualności z życia gospodarczego i społecznego. W ramach DLP organizowano od 1982 Ogólnopolską Pielgrzymkę Ludzi Pracy, która w 3. sobotę i niedzielę IX każdego roku wyruszała (i wyrusza) na Jasną Górę. DLP organizowały pielgrzymki także do innych miejsc kultu religijnego. Choć wszystkie one miały charakter religijny, pozwalały zarazem pracownikom, szczególnie tym zrzeszonym w „S”, na zamanifestowanie jedności i starań w walce o wolność, godność człowieka pracy i prawa pracownicze. Przeciwko DLP protestowały niejednokrotnie władze państwowe, traktując ich działalność jako zagrożenie w sferze wpływu na środowiska robotnicze. DLP prowadziły ponadto działalność samokształceniową, budowały poczucie wspólnoty w kręgu wartości chrześcijańskich, wywierały pozytywny wpływ na życie religijne, społeczne, rodzinne, zawodowe i polityczne. przy parafii św. Józefa w Radomiu; od 1983 słuchacz KIK. 1983-1989 kierownik bazy sprzętu eksploatacyjnego w Radomskim Przedsiębiorstwie Inżynieryjnym. 1984-1989 członek TKZ w RPI.
1989-1990 członek KZ w RPI. 1989-1992 Zarządu KO „S” w Radomiu. 1989 uczestnik przygotowań do wyborów parlamentarnych 4 VI (spotkania, odczyty). 1990-1991 mechanik inżynier ds. ekploatacji maszyn i urządzeń w ZM Łucznik w Radomiu. Od 1991 na emeryturze. 1990-1997 współzałożyciel PC (1991 członek Zarządu Regionalnego w Radomiu, 1993-1994 wiceprzew. Zarządu Wojewódzkiego, 1994-1996 przew. Komisji Rewizyjnej. Od 1994 członek, 2006-2010 przew. Regionalnej Sekcji Emerytów i Rencistów, członek Rady Krajowego Sekretariatu Emerytów i Rencistów. 2006-2010 członek ZR „S” Ziemia Radomska. 1997-2002 w AWS. Od 1995 członek Stowarzyszenia Polaków Poszkodowanych przez III Rzeszę.
Odznaczony Krzyżem Wolności i Solidarności (2014).
IV 1982 - V 1986 rozpracowywany przez Wydz. V KWMO/WUSW w Radomiu w ramach KE krypt. Burek