Jankowski Zbigniew Jerzy
Zbigniew Jerzy Jankowski , ur. 27 X 1945 w Lublinie, zm. 9 II 2019 we Wrocławiu. Ukończył ZSZ przy Zakładach Naprawczych Taboru Kolejowego tamże (1977).
1959–1965 pracownik wrocławskich zakładów, m.in. Dolnośląskich Zakładów Graficznych, Przedsiębiorstwa Usług Reklamowych Reklama Przedsiębiorstwo Państwowe Oddział we Wrocławiu, 1962–1963 pomocnik montera w Przedsiębiorstwie Produkcji i Montażu Urządzeń Reklamowych Wutech w Katowicach Zakład nr 5 we Wrocławiu, 1963–1964 wybieracz we Wrocławskich Zakładach Włókien Sztucznych, 1964–1969 tokarz w Fabryce Wodomierzy im. Komuny Paryskiej Fawod tamże, 1967–1969 zasadnicza służba wojskowa, 1969–1982 kierowca w ZNTK Wrocław.
26 VIII – 1 IX 1980 uczestnik strajku, nast. współorganizator i członek drugiego Zakładowego KS (m.in. z Ryszardem Bąkiem, Andrzejem Czerniakiem, Stanisławem Kulmą, Tadeuszem Piateckim, Józefem Telusem).
Od IX 1980 w „S”; 3 IX 1980 – I 1981 członek Komitetu Założycielskiego. 1980–1981 kolporter prasy niezależnej z MKZ we Wrocławiu/ZR Dolny Śląsk do zakładu i oddziału ZNTK w Oławie.
13 XII 1981 z R. Bąkiem i A. Czerniakiem wyniósł z siedziby KZ i ukrył sztandar „S”, pieczątki, dokumenty i maszynę do pisania. 13–15 XII 1981 współorganizator strajku okupacyjnego w ZNTK, członek ZKS, nast. do IV 1982 będąc na zwolnieniu lekarskim w ukryciu. 1982–1983 członek TKZ w ZNTK. 13 X 1982 uczestnik wiecu w ZNTK, 14 X zwolniony z pracy. 1982–1983 bez zatrudnienia. 1982–1983 drukarz podziemnego pisma „Iskierka”. 1982–1985 kolporter podziemnych pism „Iskierka”, „Z Dnia na Dzień”, „Jutrzenka”; co tydzień z R. Bąkiem, A. Czerniakiem i Aleksandrem Harbarczykiem wzdłuż ulicy Romanowskiego malował na drzewach napis „Solidarność Zwycięży”. 1982–1985 kilkukrotnie zatrzymany i przesłuchiwany. 1983–1985 na rencie inwalidzkiej.
1985 azyl polityczny w RFN: 1985–1988 na zasiłku socjalnym dla uchodźców, 1988–1989 na zasiłku dla bezrobotnych (na kursach: językowym i kierowcy tirów), 1989–1995 kierowca w Kraftverkehr Ingo Kreuger GmbH w Selm k. Dortmundu, 1995–2008 na rencie, od 2008 na emeryturze. 2014 powrót do Polski.
Łukasz Sołtysik