Olczyk Mirosław Józef
Olczyk Mirosław Józef, ur. 22 II 1925 w Koniecpolu, zm. 7 I 2010 w Łodzi. Ukończył tajne liceum humanistyczne i klasyczne w Piotrkowie Trybunalskim (1943), absolwent UJ w Krakowie, Wydz. Prawa (1947).
1946–1948 członek PPS i Związku Niezależnej Młodzieży Socjalistycznej, 1948–1950 Związku Akademickiej Młodzieży Polskiej, 1948–1957 PZPR, 1949–1950 Federacji Polskich Organizacji Studenckich, 1949–1952 ZNP
1943–1944 studia prawnicze na Tajnym Uniwersytecie Warszawskim, jednocześnie robotnik leśny w Nadleśnictwie Piotrków Trybunalski. 1947–1950 aplikant sądowy w Sądzie Apelacyjnym w Łodzi oraz kierownik biura Towarzystwa Przyjaciół Młodzieży Szkół Wyższych tamże. 1949–1952 st. asystent i wykładowca na UŁ. 1950–1951 aplikant adwokacki w kancelarii Bolesława Jasieńskiego. 1950–1956 radca prawny KŁ PZPR. 1952 adwokat w indywidualnej kancelarii adwokackiej, 1952–1990 w ZA nr 5 w Łodzi. 1953–1956 pierwszy dziekan Izby Adwokackiej tamże, 1956–1959 wicedziekan tamże. 1957 wystąpił z PZPR w proteście przeciw likwidacji tygodnika „Po Prostu”. Od 1960 członek Komisji Doskonalenia Zawodowego i Społeczno-Politycznego ORA w Łodzi. 1971–1974 przew. Zarządu Okręgu ZPP w Łodzi i członek Wyższej Komisji Dyscyplinarnej. 1974–1982 członek ORA w Łodzi. 1961, 1977, 1982 i 1984 członek komisji egzaminacyjnej do przeprowadzenia egzaminu adwokackiego ORA w Łodzi. 1976–1979 członek Komisji ds. Współpracy z Zagranicą i Ośrodka Badawczego Adwokatury przy NRA w Warszawie, od 1979 członek Komisji Doskonalenia Zawodowego i Szkolenia Aplikantów Adwokackich tamże.
Od 6 IX 1980 udzielał bezpłatnego wsparcia prawnego MKZ/ZR „S” Ziemi Łódzkiej. 17 IX 1980 inicjator powołania ogólnopolskiego Stowarzyszenia Adwokatów i Aplikantów Adwokackich, od 13 VI 1981 (do likwidacji SAiA 19 II 1983) przew. Krajowej Komisji Koordynacyjnej. 3–4 I 1981 delegat łódzkiej ORA na Ogólnopolski Zjazd Adwokatów w Poznaniu, gdzie otwarcie poparł powstanie „S” oraz wystąpił przeciwko zasadzie łączenia funkcji partyjnych z państwowymi i obowiązkowi uczestnictwa aplikantów adwokackich w wykładach WUML. Obrońca w wielu procesach politycznych w okresie PRL, m.in.: 1971 działaczy Ruchu w łódzkim procesie członków organizacji, 1981–1982 A. Słowika, 1982 pracowników KWB Bełchatów (tzw. proces bełchatowski), 1982 Tomasza Gaduły-Zawratyńskiego, 1982–1983 Grażyny Anczykowskiej (proces tzw. grupy Jaranowskiego). W okresie stanu wojennego dodatkowo pełnomocnik w procesach cywilnych i przed sądami pracy, gdzie występował w obronie represjonowanych i ich rodzin. 17 IV 1982 na posiedzeniu Komisji Spraw Wewnętrznych i Wymiaru Sprawiedliwości Sejmu PRL przedstawił stanowisko ws. przygotowywanej ustawy Prawo o adwokaturze, postulujące zapewnienie faktycznej niezależności środowiska wobec władz PRL. V–VII 1982 objęty prowadzoną przez KW MO w Łodzi akcją dyskredytowania polegającą na rozpowszechnianiu pogłosek o popełnieniu nadużyć gospodarczych i działaniu niezgodnym z etyką zawodową. 1983–1986 członek NRA, od 1984 przew. Zespołu ds. Działalności Publiczno-Prawnej Adwokatury NRA, bliski współpracownik M. Budzanowskiej i W. Siły-Nowickiego. 2 III 1984 na opracowanej przez Dep. III MSW liście adwokatów przewidzianych do objęcia kontrolą finansową przez Izby Skarbowe.
1989 delegat ŁIA na Zjazd Adwokatury. 1990–2002 adwokat indywidualnej kancelarii adwokackiej w Łodzi. Od 2002 na emeryturze. 2007–2010 członek Komisji Historycznej przy ORA w Łodzi.
Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1999).
1981–1987 rozpracowywany przez Wydz. III KW MO/WUSW w Łodzi w ramach SOS krypt. Palestra.