Majkut Lesław Jan
Lesław Jan Majkut, ur.23 VI 1950 w Grodzisku Dolnym k. Leżajska. Ukończył Technikum Budowlane w Rzeszowie (1970). Absolwent Politechniki Rzeszowskiej, Wydz. Budownictwa Lądowego i Inżynierii Środowiska (1984).
1972–1987 majster, kierownik budowy, specjalista ds. przygotowania produkcji w Rzeszowskim Przedsiębiorstwie Budowlano-Montażowym w Rzeszowie.
IX 1980 współzałożyciel i przew. Komitetu Założycielskiego „S” w RPBM tamżę. Od 10 XI 1980 przew. KZ tamże. VI–VIII 1981 delegat na I WZD Regionu Rzeszowskiego.
13 XII 1981 internowany, przetrzymywany w Ośr. Odosobnienia w Załężu k. Rzeszowa, 28 II 1982 zwolniony. XI 1982 – II 1983 powołany do służby w wojskowym obozie specjalnym w Czerwonym Borze. Po powrocie poddawany rewizjom w domu i w zakładzie pracy oraz przesłuchany przez SB w zw. z działalnością kolportażową. III 1983 w zw. ze wszczętym przez prokuraturę dochodzeniem ws. rozpowszechniania nielegalnych wydawnictw po przeszukaniu w miejscu zamieszkania, przesłuchiwany i zastraszany. 1983–1989 uczestnik siatki kolportażowej, mszy św. w intencji Ojczyzny i Duszpasterstwa Ludzi Pracy Duszpasterstwa Ludzi Pracy Duszpasterstwa Ludzi Pracy, struktury kościelne, faktycznie posiadające charakter stowarzyszeń, których celem było wzmocnienie moralne i rozwój duchowy pracujących, a także pobudzenie ich do aktywności w życiu zawodowym i społecznym. Ich działalność nie zawsze była całkowicie jawna. Pierwsze DLP powstały w 1973, szczególny rozkwit tych struktur, często przy współudziale laikatu, nastąpił w okresie stanu wojennego i delegalizacji „S”, co wynikało z bieżących potrzeb – głównie pomocy internowanym działaczom związku, ale także np. potrzeby wspólnotowości czy dalszego samokształcenia po zawieszeniu działalności kursów organizowanych w ramach tzw. Uniwersytetu Latającego. Zazwyczaj opiekunami duszpasterstw byli księża diecezjalni: proboszczowie albo delegowani do tej pracy wikariusze, np. Jerzy Popiełuszko, który od I 1979 pełnił posługę jako duszpasterz średniego personelu medycznego w archidiecezji warszawskiej. Jednym z prężniej działających DLP kierował w parafii św. Maksymiliana w nowohuckich Mistrzejowicach ks. Kazimierz Jancarz, który organizował tam m.in. czwartkowe Msze za Ojczyznę. Z duszpasterstwem tym był związany ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski. Często opiekę nad DLP sprawowali także księża zakonnicy. DLP przede wszystkim pogłębiały świadomość chrześcijańską; ich członkowie poznawali katolicką naukę społeczną, papieskie encykliki, aktualności z życia gospodarczego i społecznego. W ramach DLP organizowano od 1982 Ogólnopolską Pielgrzymkę Ludzi Pracy, która w 3. sobotę i niedzielę IX każdego roku wyruszała (i wyrusza) na Jasną Górę. DLP organizowały pielgrzymki także do innych miejsc kultu religijnego. Choć wszystkie one miały charakter religijny, pozwalały zarazem pracownikom, szczególnie tym zrzeszonym w „S”, na zamanifestowanie jedności i starań w walce o wolność, godność człowieka pracy i prawa pracownicze. Przeciwko DLP protestowały niejednokrotnie władze państwowe, traktując ich działalność jako zagrożenie w sferze wpływu na środowiska robotnicze. DLP prowadziły ponadto działalność samokształceniową, budowały poczucie wspólnoty w kręgu wartości chrześcijańskich, wywierały pozytywny wpływ na życie religijne, społeczne, rodzinne, zawodowe i polityczne. oraz manifestacji organizowanych przez RKW Rzeszów. W wyniku nacisków SB zwolniony z pracy (1987). 1987–1989 dyr. Zakładu Budowlanego w Wysokiej Głogowskiej Kombinatu Rolno-Przemysłowego Iglopool w Rzeszowie. 1989–1992 bezrobotny; 1992 kierownik budowy w Przedsiębiorstwie Inżynieria w Rzeszowie; 1992–1994 współwłaściciel spółki Budgips s.c.; 1995–2002 kierownik Grupy Robót Budowlanych w RPBM Rzeszów, 2002–2003 dyr. Miejskiego Zarządu Budynków Mieszkalnych w Rzeszowie; 2005–2006 kierownik budowy Integral tamże; 2007–2008 dyr. Zakładu Obsługi Urzędu Wojewódzkiego tamże; 2008–2013 nast. Dyrektor Dep. Organizacyjnego Podkarpackiego Urzędu Wojewódzkiego tamże; od 2013 Sekretarz Województwa Podkarpackiego – Dyrektor Dep. Organizacyjno-Prawnego Urzędu Marszałkowskiego Województwa Podkarpackiego tamże.
Od 2005 członek Grupy Ujawnić Prawdę tamże, od 2006 Stowarzyszenia Osób Represjonowanych w stanie wojennym Województwa Podkarpackiego.
Odznaczony Krzyżem Wolności i Solidarności (2015), Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (2018); uhonorowany: Medalem z okazji 25–tej Rocznicy powstania „S” (2005), Złotym Medal za Długoletnią Służbę (2019), Medalem Zasłużony dla Regionu Rzeszowskiego „S”(2020).
1982–1985 rozpracowywany przez Wydz. V KWMO/ p. V RUSW w Rzeszowie; 1982 przez Wydz. V KWMO Rzeszów w ramach SO krypt. Azymut.
Michał Stręk