Zabłocki Stanisław
Stanisław Zabłocki, ur. 17 IX 1944 r. w obozie pracy w Neuhaus-Schierschnitz (Niemcy). Absolwent Politechniki Szczecińskiej, Wydz. Budownictwa i Architektury (1971), magister inżynier budownictwa wodnego.
Od 1971 w Stoczni Szczecińskiej im. A. Warskiego.
18–30 VIII 1980 uczestnik strajku tamże. Od IX w „S”. Od 21 II 1981 członek prezydium KZ, od VI do XII 1981 przewodniczący. 5–6 VI 1981 delegat na I WZD Regionu Pomorze Zachodnie.
13-14/15 XII 1981 współorganizator i uczestnik strajku w zakładzie, wiceprzewodniczący MKS.
15 XII 1981–14 XII 1982 w ukryciu (m.in. w kościele pw. św. Józefa w Szczecinie dzięki pomocy ks. Jerzego Sosny, w mieszkaniu Krystyny Dębskiej przy ul. Grzegorza z Sanoka, Weroniki Tomasik przy ul. Łódzkiej, Dominika Górskiego przy ul. Jakuba Bojki, Macieja Gładkiewicza przy ul. Łukasińskiego). Poszukiwany listem gończym; przewodniczący Regionalnego Komitetu Strajkowego, w kontakcie z grupą działaczy „S”, m.in. Grzegorzem Durskim, Juliuszem Prandeckim, Jakubem Dąbrowskim, Dominikiem Górskim, Stanisławem Kernerem, Andrzejem Wojtczukiem, Antonim Alejskim, Stanisławem Kozłowskim, Adamem Olearskim, Leonardem Balińskim, z którymi dążył do integracji środowisk szczecińskiej konspiracji.
17 XII 1981 zwolniony z pracy.
Współzałożyciel i od 15 IV 1982 członek redakcji podziemnego pisma RKS „Z Podziemia”.
14 XII 1982 aresztowany, osadzony w Wojewódzkim Areszcie Śledczym w Szczecinie, 11 III 1983 zwolniony ze względu na stan zdrowia, 25 VII 1983 postępowanie umorzono na mocy amnestii.
1 IV 1983–1 IX 1983 inżynier budowy w Usługowym Zakładzie Murarskim Józefa Kalinowskiego w Szczecinie.
30 X 1983 wyemigrował do Szwecji, zatrudniony w Rederi AB Nord - Link w Malmö. W XI 1983 współorganizator i do III 1984 przewodniczący organizacji niepodległościowej „Koła Polskich Demokratów” we Flan, które weszło w skład „Kongresu Polaków w Szwecji” (współpraca ze szwedzkimi ogólnokrajowymi związkami zawodowymi, organizowanie pomocy dla pozostałych w kraju działaczy „S”, udział w organizowanych przez Kongres protestach). W 1984 współzałożyciel i od V 1984 do VII 1989 przewodniczący „Związku Wolnych Polaków” w Malmö (weszła w skład „Kongresu Polaków w Szwecji”): organizowano manifestacje przeciwko władzy komunistycznej przed konsulatem PRL w Malmö i w centralnych miejscach miasta, spotkania rocznicowe związane z „S” oraz z działaczami polskiej emigracji powojennej, informowano społeczeństwo szwedzkie o prawdziwym obliczu stanu wojennego, utrzymywano kontakty z innymi organizacjami antykomunistycznymi w Europie Zachodniej.
Od 2009 na emeryturze.
Od IX 2020 ponownie w Polsce.
Odznaczony Krzyżem Wolności i Solidarności (2016).
1978–1983 rozpracowywany przez Wydz. II/III-A KW MO w Szczecinie w ramach SO/SOR/SOS krypt. „Kolorado”/„Inżynier”.