Kęcik Wiesław Piotr
Kęcik Wiesław Piotr, ur. 1 VII 1946 w Warszawie. Absolwent Towarzystwa Jezusowego w Krakowie, Wydz. Filozoficzny (1969).
1965–1970 kleryk zakonu jezuitów.
Od V 1970 członek konspiracyjnej organizacji Ruch. 20 VI 1970 aresztowany, 3 VIII 1971 skazany przez Sąd Wojewódzki dla m.st. Warszawy na 3,5 roku pozbawienia wolności, osadzony w Barczewie, 20 XII 1973 zwolniony 1974–1980 wspólnie z żoną Marzeną Górszczyk-Kęcik animator inicjatyw społecznych, szczególnie na terenach wiejskich.
1974–1978 student filologii klasycznej na Uniwersytecie Wrocławskim, 1976–1978 współpracownik KOR i KSS KOR, X 1978 – 1980 członek KSS KOR. 13–14 XII 1977 współorganizator Studenckiego Komitetu Solidarności we Wrocławiu. 18 IX 1977 sygnatariusz Deklaracji Ruchu Demokratycznego. Animator niezależnego ruchu rolniczego: 30 VII 1978 współorganizator Komitetu Samoobrony Chłopskiej Ziemi Lubelskiej w Ostrówku k. Milejowa; 9 IX 1978 współorganizator Komitetu Samoobrony Chłopskiej Ziemi Grójeckiej w Zbroszy Dużej, od 3 II 1979 współorganizator wykładów Uniwersytetu Ludowego tamże w kościele, gdzie współorganizatorem był także ks. Czesław Sadłowski. 12 XI 1978 współorganizator Komitetu Samoobrony Chłopskiej Ziemi Rzeszowskiej w Łowisku. IV 1979 – IV 1980 redaktor naczelny niezależnego pisma „Placówka”. 3 VI 1979 współzałożyciel Ośrodka Myśli Ludowej w Warszawie. 7–17 V 1980 uczestnik głodówki protestacyjnej w kościele św. Krzysztofa w Podkowie Leśnej.
23 VIII 1980 zatrzymany, 1 IX 1980 zwolniony. 21 IX 1980 współorganizator i sygnatariusz-założyciel Komitetu Założycielskiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Rolników, od 19 X 1980 NSZZ Rolników Solidarność Wiejska. Od XII 1980 redaktor pisma „Solidarność Wiejska”. 8–9 III 1981 uczestnik zjazdu zjednoczeniowego „S” rolniczej w Poznaniu, następnie III–XII 1981 doradca OKZ NSZZ Rolników Indywidualnych „Solidarność”. 9–18 VI 1981 uczestnik delegacji NSZZ RI „S” na spotkanie z Janem Pawłem II w Rzymie.
13 XII 1981 internowany, osadzony w Jaworzu i Darłówku, 9 XII 1982 zwolniony. 1985–1991 na emigracji w Szwecji z żoną Marzeną.
W VI 1991 wrócił do Polski. W 1991, na prośbę i pod opieka arcybiskupa Ignacego Tokarczuka z Przemyśla, współzałożyciel i do 1992 szef ośrodka pojednania polsko-ukraińskiego w Jarosławiu, we współpracy z międzynarodową siecią Moralnego Dozbrojenia (Moral Re-Armament). W 1992 z żoną Marzeną założył Towarzystwo Umiejętności Społecznych im. św. Rafała Kalinowskiego, które próbowało utworzyć Uniwersytet Ludowy w Chrzęstnym koło Wołomina. 1994–2022 katecheta w szkołach i parafii NMP Matki Kościoła w Warszawie, od 2022 świecki misjonarz na Islandii.
Odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (2006), Krzyżem Wolności i Solidarności (2018).
23 IX 1967 – 3 VIII 1970 rozpracowywany przez Wydz. IV KS MO w ramach TEOK; 1 VI 1978 przez Wydz. III/Wydz. III-2 KS MO, od 3 I 1980 przez Wydz. III-1 KS MO w ramach SOR; 27 III 1981 – 30 I 1985 przez Wydz. VIII Departamentu IV MSW w ramach SOR krypt. Leksykon. 11 XII 1987 – 6 IX 1989 przez Wydz. V Dep. VI MSW w ramach KE krypt. Leksykon.