Kaczan Mirosław
Mirosław Kaczan, ur. 6 XI 1950 w Lublinie. Ukończył Zasadniczą Szkołę Zawodową przy WSK w Świdniku (1969).
1969–1971 operator obrabiarki-szlifierki w WSK Świdnik. 1971–1973 służba wojskowa. 1973–1974 ślusarz-montażysta w WSK Kraków. 1974–1982 operator obrabiarki-szlifierki w WSK Świdnik.
8 VII 1980 jako pierwszy przerwał pracę na wydziale 320 rozpoczynając strajk w WSK Świdnik, uczestnik pierwszych negocjacji z dyrekcją, I sekretarzem PZPR i radą zakładową przed halą nr 1; uczestnik strajku do jego zakończenia i podpisania porozumienia 11 VII 1980.
Od IX 1980 w „S”; członek Komisji Wydziałowej (m.in. jesienią 1980 zawiesił pierwszy krzyż na terenie hali nr 1).
13–16 XII 1981 uczestnik strajku w WSK Świdnik, do pacyfikacji zakładu w nocy 15/16 XII 1981 odpowiedzialny za organizację strajku na wydziale W 320. 17 XII 1981 w ramach spontanicznego protestu przeciwko odbieraniu dotychczasowych przepustek odmówił wraz z grupą ok. 100 związkowców „S” powrotu na teren spacyfikowanego zakładu. 5–14 II 1982 wraz z rodziną uczestnik tzw. spacerów świdnickich. 13 V 1982 współorganizator 15-minutowego strajku protestacyjnego w WSK Świdnik w ramach ogólnopolskiej akcji protestacyjnej. 18 V 1982 zwolniony dyscyplinarnie z pracy w ramach represji postrajkowych. W następnych miesiącach zaangażowany z Kazimierzem Susłem w pomoc materialną dla zwolnionych z pracy uczestników strajku (ok. 60 osób). Przywiózł z Puław kwotę 250 tys. zł pomocy finansowej od związkowców „S” z Puław (Zakłady Azotowe Puławy) i Krakowa (Instytut Fizyki Jądrowej). 1982–1984 skarbnik podziemnej Tymczasowej Komisji Zakładowej „S” WSK Świdnik. 1982–1986 prowadził (z Edwardem Prażmo) warsztat stolarski ufundowany i zorganizowany przez „S” przy budującym się kościele NMP Matki Kościoła w Świdniku. 1983 ukrył (z E. Prażmo) sztandar „S” WSK u sióstr betanek przy parafii. 25 I 1984 zatrzymany po przeszukaniu mieszkania, nast. aresztowany (w ramach wpadki części struktur „S” w Świdniku); objęty śledztwem prowadzonym przez Prokuraturę Rejonową w Lublinie; przesłuchiwany; przetrzymywany w areszcie RUSW w Lublinie, nast. w Areszcie Śledczym tamże; 25 VII 1984 zwolniony po umorzeniu śledztwa na mocy amnestii. 1984–1988 współpracownik podziemnej Tymczasowej Komisji Zakładowej „S” WSK Świdnik (m.in. 3 XI 1984 z Andrzejem Sokołowskim i Stanisławem Pietruszewskim składał wieniec „S” WSK Świdnik w czasie pogrzebu ks. Jerzego Popiełuszki). 1986 współorganizator ufundowania przez „S” Dzwonu Wolności przy kościele NMP Matki Kościoła w Świdniku i jego uroczystego poświęcenia 18 V 1986. Kilka tygodni później zwolnił się z pracy w przykościelnej stolarni z powodu konfliktu z proboszczem ks. Janem Hryniewiczem, który pod naciskiem SB ograniczył patriotyczny i solidarnościowy charakter uroczystości poświęcenia dzwonu. 1986–1990 zatrudniony przy pracach dorywczych. 1988–1989 ponownie skarbnik podziemnej Tymczasowej Komisji Zakładowej „S” WSK Świdnik (m.in. wiosną 1988 z Alfredem Bondosem i Ryszardem Paskiem udał się do Krakowa-Nowej Huty, gdzie przekazał 200 tys. zł dla represjonowanych hutników). 1988–1989 drukarz (z E. Prażmo) kilku ostatnich numerów pisma „Grot” (druk odbywał się potajemnie nocą w pomieszczeniach parafii NMP Matki Kościoła w Świdniku).
1990–2010 ponownie szlifierz na wydziale 320 w WSK Świdnik. 1992–2010 członek Komisji Zakładowej, delegat na WZD Regionu Środkowo-Wschodniego „S”. Od 2010 na emeryturze.
Odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi (2009). Odmówił przyjęcia dalszych odznaczeń.
1984–1989 rozpracowywany przez RUSW w Świdniku w ramach sprawy operacyjnego rozpracowania krypt. Ustawiacz.