Araszczuk Stanisław
Stanisław Araszczuk, ks., ur. 8 V 1958 w Strzegomiu. Absolwent Metropolitalnego Wyższego Seminarium Duchownego we Wrocławiu, 1984 święcenia kapłańskie; absolwent Papieskiego Wydziału Teologicznego tamże (1984); absolwent Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, Wydz. Teologii (1989), 1990 licencjat, 1992 doktorat nauk teologicznych w zakresie teologii pastoralnej, 2008 habilitacja, 2013 profesor nauk teologicznych.
1977–1978 student Akademii Rolniczej we Wrocławiu, 1978–1984 kleryk MWSD tamże. 1977–1978 uczestnik Duszpasterstwa Akademickiego Wawrzyny przy parafii św. Wawrzyńca we Wrocławiu, następnie do 1984 w kontakcie z ks. Stanisławem Orzechowskim kapelanem Solidarności i Duszpasterstw Ludzi Pracy.
1984–1988 wikary w parafii pw. Maryi Matki Kościoła w Dzierżoniowie, przy parafii współorganizator, kapelan i główny animator działalności Duszpasterstwa Ludzi Pracy Duszpasterstwa Ludzi Pracy Duszpasterstwa Ludzi Pracy, struktury kościelne, faktycznie posiadające charakter stowarzyszeń, których celem było wzmocnienie moralne i rozwój duchowy pracujących, a także pobudzenie ich do aktywności w życiu zawodowym i społecznym. Ich działalność nie zawsze była całkowicie jawna. Pierwsze DLP powstały w 1973, szczególny rozkwit tych struktur, często przy współudziale laikatu, nastąpił w okresie stanu wojennego i delegalizacji „S”, co wynikało z bieżących potrzeb – głównie pomocy internowanym działaczom związku, ale także np. potrzeby wspólnotowości czy dalszego samokształcenia po zawieszeniu działalności kursów organizowanych w ramach tzw. Uniwersytetu Latającego. Zazwyczaj opiekunami duszpasterstw byli księża diecezjalni: proboszczowie albo delegowani do tej pracy wikariusze, np. Jerzy Popiełuszko, który od I 1979 pełnił posługę jako duszpasterz średniego personelu medycznego w archidiecezji warszawskiej. Jednym z prężniej działających DLP kierował w parafii św. Maksymiliana w nowohuckich Mistrzejowicach ks. Kazimierz Jancarz, który organizował tam m.in. czwartkowe Msze za Ojczyznę. Z duszpasterstwem tym był związany ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski. Często opiekę nad DLP sprawowali także księża zakonnicy. DLP przede wszystkim pogłębiały świadomość chrześcijańską; ich członkowie poznawali katolicką naukę społeczną, papieskie encykliki, aktualności z życia gospodarczego i społecznego. W ramach DLP organizowano od 1982 Ogólnopolską Pielgrzymkę Ludzi Pracy, która w 3. sobotę i niedzielę IX każdego roku wyruszała (i wyrusza) na Jasną Górę. DLP organizowały pielgrzymki także do innych miejsc kultu religijnego. Choć wszystkie one miały charakter religijny, pozwalały zarazem pracownikom, szczególnie tym zrzeszonym w „S”, na zamanifestowanie jedności i starań w walce o wolność, godność człowieka pracy i prawa pracownicze. Przeciwko DLP protestowały niejednokrotnie władze państwowe, traktując ich działalność jako zagrożenie w sferze wpływu na środowiska robotnicze. DLP prowadziły ponadto działalność samokształceniową, budowały poczucie wspólnoty w kręgu wartości chrześcijańskich, wywierały pozytywny wpływ na życie religijne, społeczne, rodzinne, zawodowe i polityczne. Ziemi Dzierżoniowskiej: organizator Mszy za Ojczyznę, we IX co roku pielgrzymek DLP na Jasną Górę, wykładów z historii Polski i społecznej nauki Kościoła oraz spotkań podziemnej „S”; koordynator (we współpracy z Andrzejem Bartoszyńskim, Mateuszem Cegiełką i Andrzejem Piątkiem) kolportażu podziemnych wydawnictw wśród parafian i młodzieży ze Zbiorczego Zakładu Szkoleniowego Technikum Radiowego i Zasadniczej Szkoły Radiowej/od 1985 Zespołu Szkół Radiotechnicznych w Dzierżoniowie (udostępniał pokój na magazyn bibuły oraz punkt kontaktowy i kolportażowy) przywożonych z Wrocławia m.in. przez Stanisława Kordasza (m.in. „Tygodnik Mazowsze”, „PWA”, „Solidarność Walcząca”, „Z Rąk do Rak”, „Z Dnia na Dzień”. 1988–1992 studia z zakresu liturgiki na Wydz. Teologii Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego.
1992–1993 stypendysta w zakresie liturgii Papieskiego Instytutu Liturgicznego Anselmianum w Rzymie. Od 1993 organizator Wyższego Seminarium Duchownego Diecezji Legnickiej w Legnicy, wykładowca i wicerektor tamże; od 1993 wykładowca w legnickiej filii PWT Wr; od 1998 proboszcz parafii pw. Św. Tadeusza Apostoła tamże (organizator parafii i budowy kościoła). Od 2008 wykładowca na PWT we Wrocławiu, a także m.in. kierownik Katedry Liturgiki, Homiletyki i Kultury Muzycznej Kościoła, dyrektor Instytutu Teologii Pastoralnej, prorektor ds. studentów. Od 2003 dziekan Dekanatu Legnicy–Zachód. Od 2023 członek Stowarzyszenia Opozycji Antykomunistycznej Zagłębia Miedziowego w Lubinie.
Autor książek m.in. Kult św. Jadwigi na Śląsku w świetle przedtrydenckich wrocławskich ksiąg liturgicznych (1995), Obrzędy poświęcenia kościoła i ołtarza w odnowionej liturgii Soboru Watykańskiego II (2007), Posługiwanie w liturgii. Wokół „Dyrektorium duszpasterstwa służby liturgicznej” (2012), Blaski i cienie reformy liturgicznej (2014), Biskup Andreas von Jerin i jego ołtarz we wrocławskiej archikatedrze pw. Św. Jana Chrzciciela (2020).
Odznaczony Krzyżem Wolności i Solidarności (2017), Medalem Stulecia Odzyskanej Niepodległości (2019) i Krzyżem Służby Niepodległości (2025).
7 VI – 20 XI 1988 rozpracowywany przez Ref IV RUSW w Dzierżoniowie w ramach SOR krypt. Prolog; w 1988 w ramach SOS krypt. Zuchwały.