Protesty głodowe w Tomaszowie Mazowieckim (27–30 VII 1981)
Protesty głodowe w Tomaszowie Mazowieckim (27–30 VII 1981), akcja protestacyjna zorganizowana przez Komisję Koordynacyjną ZR NSZZ „S” Ziemia Łódzka z siedzibą w Tomaszowie Mazowieckim wymuszona brakiem pokrycia przydziału kartkowego na mięso i jego przetwory oraz groźbą podwyżki cen.
15 VII 1981 KK podjęła uchwałę, w której żądała od wojewody piotrkowskiego pełnego pokrycia kartek, poprawy zaopatrzenia oraz odwołania wicewojewody Józefa Rękorajskiego jako osoby odpowiedzialnej za problemy w handlu. Do 27 VII żądania KK miały być spełnione. 21 VII „S” poinformowała teleksem władze wojewódzkie o strajku oraz zwróciła się o zapewnienie bezpieczeństwa protestującym. 25 VII władze wojewódzkie poinformowały o podjętych działaniach w celu poprawy zaopatrzenia jednak czas dany przez KK na realizację żądań, był zbyt krótki. W odpowiedzi, przewodniczący KK Józef Stolar, poinformował wicewojewodę Franciszka Jaciubka o szczegółowym przebiegu strajku, polegającym na przejazdach oplakatowanych samochodów 27–29 VII oraz marszu kobiet 30 VII.
27 VII 1981 z placu Narutowicza tego dnia wyruszyło 11 samochodów ciężarowych i dostawczych (10 z Zakładów Włókien Chemicznych Wistom w Tomaszowie Mazowieckim i 1 z Fabryki Maszyn Szklarskich Vitroma w Piotrkowie Trybunalskim). Samochody jechały na włączonych światłach oraz miały umieszczone hasła m.in. „Żądamy chleba i mleka dla dzieci”, „Robotnik głodny nie przyjdzie do pracy”. Pod budynkiem Urzędu Miasta przez ok. 2 minuty używano sygnałów dźwiękowych. Podobny przebieg miały przejazdy w dniach następnych. 28 VII i 29 VII, z tym że wówczas przez miasto miało przejechać po 20 samochodów. Inne źródła podają dane: 27 VII – 7 samochodów, 28 VII – 14, 29 VII –17.
30 VII 1981 w marszu głodowym matek z dziećmi wzięło udział ok. 2,5 tys. osób. Niesiono tablice z żądaniami poprawy zaopatrzenia m.in. „Żądamy chleba – Solidarność”. Z placu Narutowicza uczestnicy demonstracji przeszli pod pomnik Tadeusza Kościuszki, gdzie złożyli kwiaty, a następnie przeszli pod Urząd Miasta, gdzie liczba osób biorących udział w proteście zwiększyła się do 4–5 tys. w tym około 400 dzieci. Pod urzędem Wacława Kulesza odczytała rezolucję składającą się z dziesięciu punktów, a następnie delegacja w składzie Kulesza, Ewa Jóźwik, Irena Marszałek, Małgorzata Owczarek, Bożena Sadowska, Barbara Szymczak i Teresa Świnoga wręczyły prezydentowi miasta Tadeuszowi Szarlejowi rezolucję, która zawierała żądania m.in. pełnej realizacji kartek na towary reglamentowane. Postulaty poparł prezydent oraz KM PZPR. Na zakończenie pochodu organizatorzy marszu podziękowali Milicji Obywatelskiej za jego zabezpieczenie.
Marsze oraz przejazdy samochodów zorganizowano również w lipcu 1981 w innych miastach wojewódzkich m.in. w Bełchatowie i Piotrkowie Trybunalskim.
31 VII 1981 doszło do spotkania władz miejskich i wojewódzkich z przedstawicielami „S”. Poprzedziły go wiece protestacyjne na terenie zakładów podporządkowanych ZR Ziemia Piotrkowska. W negocjacjach wzięło udział około osiemdziesięciu przedstawicieli związku, niestety następnego dnia wobec braku możliwości osiągnięcia jakiegokolwiek porozumienia obrady przerwano. Sytuacja gospodarcza w regionie zaś stale się pogarszała.