Animucki Grzegorz
Grzegorz Animucki, ur. 26 IX 1928 w Wilnie, zm. 18 XI 1984 w Szczecinie.
Ukończył Wieczorowe Liceum Ogólnokształcące dla Pracujących im. gen. Karola Świerczewskiego w Szczecinie (1958); 2-letnie studium prawa dla kadry kierowniczej aparatu politycznego i instancji związkowych szczebla centralnego i wojewódzkiego tamże (1962); absolwent Politechniki Szczecińskiej, Wydz. Inżynieryjno-Ekonomiczny Transportu, kierunek ekonomika przemysłu (1973).
1941–1942 robotnik budowlany, nast. praktykant na dyżurnego ruchu na kolei w Wilnie; 1942–1944 żołnierz ZWZ i AK: Okręg Wilno AK, Wileńska Brygada AK, dow. Witold Turonek, ps. Tumry; 1943–1944 w 8. Oszmiańskiej Brygadzie AK (8 WB AK), 7-13 VII 1944 uczestnik operacji Ostra Brama w Wilnie; następnie zatrzymany i wywieziony w głąb ZSRS. Wstąpił do formującego się ludowego Wojska Polskiego, absolwent I Polskiej Podoficerskiej Szkoły Broni Pancernej w Chełmie Lubelskim, skierowany na front w charakterze kierowcy – mechanika czołgu: uczestnik walk o Wał Pomorski, Kołobrzeg, Siekierki, Berlin, 4 V 1945 ranny pod Nauen. Po opuszczeniu szpitala w Sprenbergu przydzielony do ochrony Sztabu I Armii WP tj. I Warszawskiego Samodzielnego Zmotoryzowanego Batalionu Rozpoznawczego. Z tą jednostką powrócił do Polski do Legionowa.
Jesienią 1945 r. ujawnił działalność w AK; 1946 aresztowany, oskarżony o morderstwo (de facto za działalność w AK i odmowę podjęcia pracy w WUBP w Szczecinie), osadzony w Zakładzie Karnym w Szczecinie i Goleniowie, 1954 zwolniony.
1954–1958 strażak w Miejskiej Zawodowej Straży Pożarnej w Szczecinie; 1958–1962 sekretarz w Wojewódzkim Społecznym Komitecie Przeciwalkoholowym tamże; 1962–1964 instruktor ds. ekonomicznych w Zarządzie Okręgu ZZ Pracowników Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Przemysłu Terenowego tamże; 6-24 VI 1964 tymczasowo aresztowany w ZK w Kamieniu Pomorskim (poparcie niezależności publicystów tygodnika „Ziemia i Morze”); 1965 pracownik Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa Wikliniarsko-Trzciniarskiego tamże, 1965–1968 Dzielnicowego Zarządu Budynków Mieszkalnych tamże, 1969 – Miejskiego Zarządu Dróg Publicznych tamże, 1970–1971 Centrali Zaopatrzenia i Zbytu Przemysłu Prywatnego tamże, 1972 Przedsiębiorstwa Magazynów Towarowych Handlu Zagranicznego Maghazet tamże, 1972–1973 Spółdzielni Usług Portowych Uniport tamże, 1973–1975 zastępca ds. ekonomicznych, nast. dyrektor nacz. Powiatowego Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w Gryfinie; w 1976 z-ca kierownika ds. ekonomicznych w Przedsiębiorstwie Budownictwa Kolejowego w Szczecinie (zwolniony ze względu na odmowę wykonania fałszywej dokumentacji), 1976–1980 bez możliwości zatrudnienia, dyskredytowany poprzez fałszywe orzecznictwo lekarskie.
1976–1977 autor listów o treści antysocjalistycznej m.in. do Rady Państwa i Prokuratury Generalnej; 1977–1980 uczestnik ROPCiO (w kontakcie m.in. z Bogusławem Studzińskim), KOR/KSS KOR (Jackiem Kuroniem, ks. Janem Zieją), od 1979 w kontakcie z działaczami WZZ Pomorza Zachodniego, w swoich wystąpieniach w szczecińskim punkcie ROPCiO krytykował m.in. sojusz polsko-radziecki oraz powojenne granice wschodnie PRL, organizował zbiórki na działalność opozycji w Szczecinie, kolporter ulotek i biuletynów bezdebitowych, m.in. „Głosu”, „Opinii”, „Gospodarza”, „Biuletynu Informacyjnego KSS KOR”, „Komunikatu”.
Od IX 1980 w „S”; 1980–1981 doradca prawny KZ w Wojewódzkim Przedsiębiorstwie Komunikacji Miejskiej w Szczecinie. 1980–1984 pozostawał w kontakcie z Andrzejem Milczanowskim, Marianem Jurczykiem, Marianem Sadłowskim, Romanem Łyczywkiem, Stanisławem Wądołowskim.
Po 13 XII 1981 członek TKZ „S” w WPKM, organizator nielegalnych spotkań w swoim mieszkaniu, m.in. z Józefem Ignorem, kolporter prasy podziemnej („KOS”, „Tygodnik Mazowsze”, „Jedność”); 1 i 3 V 1982 uczestnik demonstracji w Szczecinie.
8 V 1982 internowany, osadzony w Ośr. Odosobnienia w Wierzchowie Pomorskim, 23 VII 1982 zwolniony.
1983–1984 prowadził prywatne Biuro Pisania Podań do Władz Sądowych i Administracyjnych w Szczecinie.
1977 rozpracowywany przez Wydz. III KW MO w Szczecinie w ramach SOS/KE krypt. Ekonomista, w 1982 przez Wydz. V KW MO tamże w ramach KE krypt. Petent.